tag:blogger.com,1999:blog-342946392012-01-12T17:58:06.833+02:00Κριτικές ταινιών και DVDpanayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.comBlogger1131100tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-61696312868146066502011-11-24T00:56:00.003+02:002011-11-24T01:03:19.670+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Sw1NiCy9HwQ/Ts17RYeW1aI/AAAAAAAAAVo/ErLhdo0uhwM/s1600/legally%2Bblonde.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Sw1NiCy9HwQ/Ts17RYeW1aI/AAAAAAAAAVo/ErLhdo0uhwM/s320/legally%2Bblonde.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5678330243741832610" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><br /></span><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <h1><span style="font-weight: normal;font-size:100%;" ><span style=" font-weight: bold;" lang="EN-US">LEGALLY BLONDE</span></span></h1><h1 style="font-style: italic;"><span style="font-weight: normal;font-size:100%;" >Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Λούκατιτς</span></h1><h1 style="font-style: italic;"><span style="font-weight: normal;font-size:100%;" >Παίζουν: Ρις Γουίδερσπουν, Λουκ Γουίλσον, Σέλμα Μπλερ</span> </h1><p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-size:100%;">Αν και δεν δρέπει δάφνες καλλιτεχνικής ποιότητας, πρωτότυπης σκηνοθεσίας, ή ιδιαίτερα πειστικής δραματουργίας, Η εκδίκηση της ξανθιάς διεκδικεί την ένταξή της στη λίστα με τις σημαντικότερες ταινίες της χρονιάς. Χωρίς να είναι τίποτα παραπάνω από μια ευχάριστη χολιγουντιανή κωμωδιούλα, το θέμα της, καθώς και ο τρόπος που το χειρίζεται, την εντάσσουν στις ταινίες εκείνες που ανιχνεύουν νέες κοινωνικές τάσεις, βοηθούν στην ανάδειξη νέων κοινωνικών αξιών και προβάλλουν σήμερα, έστω και σαν αστείο, αυτό που αύριο θα είναι σοβαρό. Το αστείο, το οποίο η ταινία εκμεταλλεύεται σαν οξύμωρο, είναι να βλέπεις μια ξανθιά με εμφάνιση και συμπεριφορά τηλεοπτικής γλάστρας να αριστεύει στο Χάρβαρντ και να κάνει πετυχημένη καριέρα δικηγόρου. Το σοβαρό, που σήμερα είναι κρυμμένο πίσω από το αστείο, αύριο όμως θα γίνει, χάρη και σε ταινίες σαν κι αυτή, φανερό, είναι ότι η αρχικά γραφική αυτή «φυλή» γυναικών, η οποία ξημεροβραδιάζεται στα γυμναστήρια και τα ινστιτούτα αισθητικής, λατρεύει το <span style="mso-ansi-language:EN-US;" lang="EN-US">shopping</span> και χαμογελά με κάθε αφορμή, αυξάνεται διαρκώς, καλλιεργεί και το πνεύμα της, και παρουσιάζει τάσεις να κυριαρχήσει σαν κοινωνικό πρότυπο. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-size:100%;">Η εκδίκηση της ξανθιάς είναι η εκδίκηση της γυναίκας η οποία μπορεί πλέον όχι μόνο να εκδηλώνει ελεύθερα όλες τις πλευρές της σεξουαλικότητάς της, αλλά και να διεκδικεί τα πρωτεία σε όλους τους κοινωνικούς στίβους δίχως να χρειάζεται να απαρνηθεί πρώτα καμία πτυχή της θηλυκότητάς της.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:12.0pt;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">***</span></span><span style="mso-spacerun:yes"></span></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-6169631286814606650?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-81542329868595014972010-06-28T13:40:00.002+03:002010-06-28T13:47:56.039+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/TCh9zL8Z9wI/AAAAAAAAATw/rV8yA1pourw/s1600/manda+bala.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 118px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/TCh9zL8Z9wI/AAAAAAAAATw/rV8yA1pourw/s320/manda+bala.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487774464283899650" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">MANDA BALA - SEND A BULLET</span> </span><br /><span style="font-style: italic;"><br />Σκηνοθεσία: Τζέισον Κον</span> <span style="font-style: italic;"><br />ΗΠΑ/Βραζιλία 2007. Διάρκεια: 85΄</span><br /><br />Αν αναλογιστούμε ότι αυτό που πάνω απ’ όλα επιδιώκει μια ταινία μυθοπλασίας είναι να πείσει τον θεατή για την, δυνητική έστω, αλήθεια της, να πετύχει δηλαδή αυτό που στο Χόλιγουντ αποκαλούν “suspension of disbelief” – ελληνιστί «άρση της δυσπιστίας» - θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι τελικά η απόλυτη ταινία μυθοπλασίας είναι το ντοκιμαντέρ. Γιατί το ντοκιμαντέρ είναι ακριβώς η ταινία που αντλεί εξ ολοκλήρου το υλικό της από την πραγματικότητα. Περιέργως όμως, όσο χρειάζεται η μυθοπλασία το ντοκιμαντέρ, δηλαδή την αλήθεια, άλλο τόσο χρειάζεται και το ντοκιμαντέρ την μυθοπλασία, δηλαδή το ψέμα, το «παραμύθιασμα», τη σκηνοθεσία. Η ωμή πραγματικότητα στερείται φόρμας, νοήματος, λογικού ειρμού. Είναι βαρετή, χύμα, άμορφη. Γι’ αυτό και το ντοκιμαντέρ αναγκάζεται να καταφεύγει ολοένα και περισσότερο, ολοένα και πιο ασύστολα, σε τεχνικές της μυθοπλαστικής σκηνοθεσίας.<br /><br />Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ντοκιμαντέρ που σας προτείνουμε σήμερα. Πρόκειται για ένα ταξίδι στη Βραζιλία, το οποίο εστιάζει σε δυο επιμέρους ζητήματα, σύμβολα της ευρύτερης παθογένειας της βραζιλιάνικης κοινωνίας. Το ένα είναι ένα τεράστιο σκάνδαλο υπεξαίρεσης δημόσιων κονδυλίων από έναν επιφανή πολιτικό της Βόρειας Βραζιλίας ονόματι Ζάντερ Μπαρμπάλιο. Το άλλο είναι το πρόβλημα των απαγωγών πλουσίων με σκοπό την απόσπαση λύτρων το οποίο μαστίζει ιδιαίτερα το Σάο Πάολο. Παρότι τα ζητήματα αυτά ηχούν αρκούντως σοβαρά και σκοτεινά, η προσέγγιση εμφορείται από έναν ανάλαφρο χαρακτήρα. Έντονα χρώματα, γρήγορο μοντάζ, κεφάτη βραζιλιάνικη μουσική. Ταυτόχρονα παρατηρούμε μια έντονη τάση για προβολή εντυπωσιακών εικόνων. Ο Μπαρμπάλιο φέρεται να είχε φτιάξει ένα εργοστάσιο εκτροφής βατράχων προκειμένου να ξεπλένει τα χρήματα που υπεξαιρούσε.<br />Πλάνα από το εκτροφείο αυτό, με τα χιλιάδες βατράχια να αλληλοκατασπαράσσονται και αργότερα να γδέρνονται από τους υπαλλήλους κρεμασμένα στην κορδέλα παραγωγής συνοδεύουν σχεδόν κάθε αναφορά της ταινίας στον Μπαρμπάλιο, δημιουργώντας μια δυνατή οπτική μεταφορά για την μοίρα του πολυπληθούς υποπρολεταριάτου των βραζιλιάνικων παραγκουπόλεων. Από την άλλη, στο επίκεντρο του ντοκιμαντέρ τίθεται ένας πλαστικός χειρούργος που ειδικεύεται στην επικόλληση αυτιών που οι απαγωγείς κόβουν από τα θύματά τους. Η κάμερα θεωρεί σκόπιμο να διεισδύσει ακόμα και στην αίθουσα του χειρουργείου, προκειμένου να παρακολουθήσουμε από κοντά μια τέτοια ιατρική επιχείρηση. Εικόνες που μένουν στο μυαλό, που αποτροπιάζουν, που τρομοκρατούν. Φτηνός εντυπωσιασμός, από τη μια, έξυπνη αξιοποίηση του κινηματογραφικού μέσου από την άλλη. Έτερο άξιο αναφοράς χαρακτηριστικό είναι η «γιάνκικη», αμερικανοκεντρική προσέγγιση της ταινίας.<br />Σκηνοθετημένη από Αμερικανό, η ταινία εστιάζει μεταξύ άλλων σε έναν νεαρό εύπορο αμερικάνο επιχειρηματία που διαμένει στο Σάο Πάολο, ο οποίος πάσχει από την χαρακτηριστικά δυτική νεύρωση της ασφάλειας, και προσπαθεί απεγνωσμένα να αποφύγει μια ενδεχόμενη απαγωγή. Η ταινία τον παρουσιάζει ουδέτερα, επιτρέποντας τόσο την ταύτιση μαζί του (αντίδραση πιθανότερη ίσως στις ΗΠΑ), όσο και την γελοιοποίησή του. Δύσκολα αποφεύγει κανείς έναν χαιρέκακο καγχασμό μπροστά στο «πρόβλημα» των επιπλέον εξόδων που συνεπάγεται η θωράκιση μιας Πόρσε. Τέλος, το οξύμωρο είναι ότι ενώ φαινομενικά η ταινία καταδικάζει τη βία, μοιάζει ταυτόχρονα να συναρπάζεται από αυτήν.<br />Τα πλάνα πάσης φύσεως όπλων που έρχονται και επανέρχονται αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα μιας χαρακτηριστικά american νοοτροπίας και της κάπως ανεύθυνης υιοθέτησης μιας ταραντινικής αισθητικής, σύμφωνα με την οποία το Κακό μπορεί να καταπολεμηθεί με τη χρήση μιας καρτουνίστικης βίας, με περίστροφα, καραμπίνες και μυδραλιοβόλα. Allright. Η ταινία όμως τελικά αξίζει οπωσδήποτε μια θέαση, είναι επιτήδεια φτιαγμένη, συναρπαστική, και θεωρώ ότι προβληματίζει γόνιμα, θέτοντάς μας κατάμουτρα σε μια κοινωνική κακοήθεια που μοιάζει να μας αφορά ολοένα και περισσότερο.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">***</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-8154232986859501497?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-52195505286990373092010-06-05T00:53:00.000+03:002010-06-20T00:55:01.247+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/TB08j-xsUiI/AAAAAAAAATo/AzELlmnm76w/s1600/jar+city.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/TB08j-xsUiI/AAAAAAAAATo/AzELlmnm76w/s320/jar+city.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484606510051643938" border="0" /></a><br /><o:smarttagtype namespaceuri="urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" name="place"></o:smarttagtype><o:smarttagtype namespaceuri="urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" name="PlaceName"></o:smarttagtype><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if !mso]><object classid="clsid:38481807-CA0E-42D2-BF39-B33AF135CC4D" id="ieooui"></object> <style> st1\:*{behavior:url(#ieooui) } </style> <![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><i style="">Σκηνοθεσία: Μπαλτάσαρ Κορμάκουρ<o:p></o:p></i><i style=""><br />Παίζουν: Ίνγκβαρ Σίγκουρντσον, Άτλι Ραφ Σίγκουρντσον, Τόρστιν Γκούναρσον<o:p></o:p></i><i style=""><br />Ισλανδία, 200</i><i style=""><span style="" lang="EN-US">6</span>. Διάρκεια: 94΄<o:p></o:p></i><br /><br />Αστυνομικό θρίλερ σκληρό, νοσηρό, ατμοσφαιρικό, με μια πλοκή εύκολα προβλέψιμη, αλλά με αρκετή αφηγηματική επιτηδειότητα ώστε να το κρύβει εντέχνως, το <i style=""><span style="" lang="DE">Jar</span><span lang="DE"> </span></i><i style=""><span style="" lang="DE">Cit</span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">y</span></i><span lang="EN-US"> </span>μας ξανασυστήνει τον Μπαλτάσαρ Κορμάκουρ, τον σκηνοθέτη που συνέβαλε αποφασιστικά στην αναγέννηση του ισλανδικού κινηματογράφου. Με τα <i style="">101 Ρέικιαβικ</i>, ο Κορμάκουρ μας παρουσίασε μια Ισλανδία γεμάτη νεανικό παλμό, θετική ενέργεια και δωρεάν θέρμανση από τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου που διαθέτει το απόμακρο αυτό νησί στην βορειοδυτική εσχατιά της Ευρώπης. Στο <i style=""><span style="" lang="DE">Jar</span><span lang="DE"> </span></i><i style=""><span style="" lang="DE">City</span></i><span lang="DE"> </span>τα πράματα έχουν αλλάξει άρδην: Η Ισλανδία παρουσιάζεται τώρα σαν μια χώρα σκοτεινή και βλοσυρή, ένα τοπίο σεληνιακό, όπου οι ατμοί και τα αέρια που αναβλύζουν από την στέρφα γη δεν εκφράζουν πλέον το όνειρο μιας φτηνής ενεργειακής πηγής, αλλά τον εφιάλτη μιας κοινωνίας απόκοσμης, εσωστρεφούς, με καλά κρυμμένα μυστικά και ανθρώπους που στοιχειώνονται από μια ενέργεια δαιμονική.<br /><br />Η ταινία βασίζεται στο γνωστό μοτίβο του αστυνομικού που ερευνά ένα φόνο. Ο Έρλαντουρ είναι ένας ακόμα σκληροτράχηλος, μισανθρωπικός ντετέκτιβ, που κρύβει πίσω από την εργασιομανία του και την επαγγελματική του ευσυνειδησία την πλήρη αποτυχία της προσωπικής του ζωής. Καλείται να διερευνήσει τον φόνο ενός περιθωριακού ατόμου, που μοιάζει να μην είναι τίποτα παραπάνω από ένας απόκληρος της ζωής εθισμένος στην πορνογραφία. Εκκινώντας από τη φωτογραφία του μνήματος ενός παιδιού που εντοπίζει στο διαμέρισμά του, ο Έρλαντουρ θα επιχειρήσει να ξετυλίξει το νήμα του δράματος της ζωής αυτού του ανθρώπου, προκειμένου να διαλευκάνει το μυστήριο της δολοφονίας του. Στην υπόθεση εμπλέκεται επίσης και ο Ορν, ένας πονεμένος πατέρας που προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει κάποια θεραπεία για την μικρή του κόρη, η οποία πάσχει από μια ανίατη θανατηφόρο ασθένεια. Στην πραγματικότητα, το θέμα του πονεμένου πατέρα, της αποτυχίας της οικογένειας και του κατατρεγμού από τους δαίμονες ενός αναπόδραστου παρελθόντος αποτελούν κυρίαρχα μοτίβα του έργου. Η Ισλανδία παρουσιάζεται σαν ένα περίκλειστο νησί-παγίδα, με λιγοστούς κατοίκους που αναπόφευκτα διαπλέκονται μεταξύ τους με νήματα που συχνά δεν θέλουν καθόλου να θυμούνται. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από κανέναν και τίποτε, αργά ή γρήγορα η νέμεση έρχεται, και είναι σκληρή. Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης και το δευτερεύον μοτίβο της έρευνας του γενετικού υλικού, μοτίβο που εμπνέεται μάλιστα από ένα υπαρκτό πρότζεκτ της ισλανδικής κυβέρνησης, το οποίο έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις. <span style="" lang="DE">Jar</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">Cit</span><span style="" lang="EN-US">y</span><span lang="EN-US"> </span>είναι μια τεράστια υπηρεσία στην οποία υποτίθεται πως φυλάσσεται το γενετικό υλικό όλων των κατοίκων της χώρας. Η πρόσβαση στο αρχείο αυτό, νόμιμη ή ίσως και παράνομη, μπορεί να δώσει ουκ ολίγες πληροφορίες σε πληθώρα ερωτημάτων σχετικά με την αληθινή ταυτότητα, την κατάσταση της υγείας και το γενεαλογικό δέντρο του οποιουδήποτε. Εδώ η Ισλανδία της εσωστρέφειας και της παράδοσης συναντά σε έναν μάλλον παρά φύση γάμο την τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Το μόνο που λείπει από την ταινία είναι μια μικρή έστω νύξη στις οικονομικές δομές της χώρας. Μήπως τελικά εκεί περισσότερο από οπουδήποτε αλλού εδράζεται το αληθινό «κακό» της ισλανδικής κοινωνίας; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό ξεπερνά όμως τις προθέσεις και την εμβέλεια του καλοφτιαγμένου κατά τ’ άλλα θρίλερ του Κορμάκουρ. <span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span> <p class="MsoNormal"><b style=""><span style="font-size:14pt;"><br /></span></b></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:14pt;">***</span></span><b style=""><span style="font-size:14pt;"><o:p></o:p></span></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-5219550528699037309?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-22167461887382030762010-05-03T23:12:00.001+03:002010-05-11T23:26:27.188+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S-m7LYQhWgI/AAAAAAAAAS4/mxNBHnMEmGU/s1600/lourdes2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 186px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S-m7LYQhWgI/AAAAAAAAAS4/mxNBHnMEmGU/s320/lourdes2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470109026582878722" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} a:link, span.MsoHyperlink {color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;} a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {color:purple; text-decoration:underline; text-underline:single;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">LOURDES</span><br /><br /></span> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Τζέσικα Χάουσνερ<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Παίζουν<span style="color:black;">:<a href="http://www.imdb.com/name/nm0856500/"><span style="text-decoration: none;color:black;" lang="ES"></span></a> Sylvie Testud, Bruno Todeschini, Elina Lowensohn, Lea Seydoux <o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="color:black;">Αυστρία/Γαλλία, 2009. Διάρκεια: 96΄</span><o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Μια μεγάλη τραπεζαρία, άδεια και ψυχρή. Πλάνο ακίνητο, κινηματογραφημένο από πλάγια και ψηλά. Αργά-αργά αρχίζει να εισέρχεται στο κάδρο, σαν υποκινούμενη από κάποια αόρατη ανώτερη δύναμη, μια πομπή από αλλόκοτες μορφές. Άνθρωποι με κινητικά και άλλα προβλήματα, μερικοί σε αναπηρικά καρότσια, παραπληγικοί, αλλά και κάποιοι άλλοι με παράξενη περιβολή. Καλόγριες (ή μήπως νοσοκόμες;) με ασπροκόκκινες στολές, άνδρες ντυμένοι σαν αξιωματικοί κάποιας εξωτικής βασιλικής φρουράς. Παρατάσσονται στις θέσεις τους σαν ηθοποιοί επί σκηνής, έτοιμοι για να ξεκινήσουν την παράσταση. Ακολουθεί προσευχή και σύντομη ομιλία της ηγουμένης. Το φαγητό σερβίρεται και το γεύμα αρχίζει. Όλ’ αυτά σε ένα έξοχα χορογραφημένο μονοπλάνο. Είναι η αρχή της ταινίας «Προσκύνημα στη Λούρδη», τρίτη δουλειά της αυστριακής σκηνοθέτιδας Τζέσικα Χάουσνερ, η οποία καθιστά αμέσως σαφές ότι έχει αφομοιώσει γόνιμα τα διδάγματα της αυστριακής σχολής που καθιέρωσαν σκηνοθέτες όπως ο Μίχαελ Χάνεκε και ο Ούλριχ Ζάιντλ. Στατικά, πολύ προσεκτικά στημένα πλάνα. Κάμερα ψυχρή και αποστασιοποιημένη. Λιτότητα εκφραστικών μέσων. Ματιά χειρουργική. Παρόλ’ αυτά η ανθρωπιά δεν λείπει από την ταινία της, καθώς η κάμερα σύντομα επικεντρώνεται στην Κριστίν, μια γυναίκα γύρω στα τριάντα, η οποία αδυνατεί να κουνήσει τόσο τα πόδια όσο και τα χέρια της. Τη συνοδεύει μια όμορφη νεαρά εθελόντρια, η οποία και την βοηθά να φάει. Μπροστά μας ξετυλίγεται αργά σαν ιεροτελεστία όλη η καθημερινότητα της Κριστίν. Πώς μεταφέρεται με το καρότσι της, πώς πρέπει να κουβαληθεί στα χέρια για να τοποθετηθεί στο κρεβάτι της για ύπνο και παρομοίως το πρωί για να σηκωθεί. Η Κριστίν συμμετέχει σε μια προσκυνηματική εκδρομή που οργανώνει ένα τάγμα μοναχών στη Λούρδη, την αντίστοιχη Παναγία της Τήνου των Καθολικών, κάπου στη νοτιοδυτική Γαλλία. Σε αντίθεση με τα άλλα μέλη του γκρουπ, η ίδια δεν μοιάζει να βασίζει και πολλές ελπίδες στη χάρη της Παναγίας της Λούρδης. Συμμετέχει κυρίως γιατί είναι μια από τις λίγες ευκαιρίες που της δίνονται να ταξιδέψει, να δει τον κόσμο, να γνωρίσει ανθρώπους. Σταδιακά, αυτό το τόσο διαφορετικό πλάσμα μάς γίνεται ολοένα και πιο οικείο. Η Κριστίν δεν είναι παρά ένας απλός, πρακτικός άνθρωπος, που μοιάζει να έχει ανοσία σε οτιδήποτε το μεταφυσικό. Η οποιαδήποτε απλή, καθημερινή χαρά μοιάζει να της αρκεί. Το μεγαλύτερο επίτευγμα είναι η αποδοχή της κατάστασης, όπως της λέει κι ένας ιερέας, προφανώς ανήμπορος να προσφέρει τίποτα καλύτερο. Αυτό βέβαια καθόλου δεν εμποδίζει την άνθηση μιας γιγαντιαίας μπίζνας. Ξενοδοχεία, εστιατόρια, καταστήματα με σουβενίρ παναγίτσες σε όλα τα μεγέθη και χρώματα, «ιαματικά» λουτρά, ναοί με το παγκάρι σε περίοπτη θέση, μέχρι και γραφείο πιστοποίησης θαυμάτων. Ένα σκηνικό που η Χάουσνερ καταγράφει με τη συνήθη αποστασιοποίησή της, αλλά και μια δόση ειρωνείας που θυμίζει Μπουνιουέλ. Η ταινία της, ισορροπώντας πάντα επιδέξια σε μια λεπτή αμφίσημη γραμμή, καταφέρνει να είναι ταυτοχρόνως τρία τουλάχιστον πράγματα: κινηματογραφικό δοκίμιο για την θρησκευτική πίστη και την μεταφυσική ελπίδα στο θαύμα, ανθρωποκεντρική ντοκιμαντεριστική προσέγγιση στο ζήτημα της αναπηρίας, που καταφέρνει να μας φέρει κοντά και να μας εξοικειώσει με τις ιδιαίτερες δυσκολίες αλλά και τις δεξιότητες ενός παραπληγικού ατόμου, και τέλος οξυδερκές κοινωνικό σχόλιο για τις συγκαταβατικές, υποκριτικές δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες της υλικής ευμάρειας και της πλήρους αποπνευματοποίησης. Κι όλ’ αυτά δοσμένα μ’ ένα τρόπο αφαιρετικό και υπόγειο, μια αφήγηση βραδυφλεγή και λιτή, που σταδιακά και ανεπαίσθητα δημιουργεί μια σωρευτική αγωνία στο θεατή, με όλη αυτή την τελετουργία του τίποτα που καταγράφει, μια τελετουργία που δείχνει όμως να κρύβει πολλά. Σιγά-σιγά η κάθε λεπτομέρεια αρχίζει να παίρνει διαστάσεις σημαντικές, αρχίζει να αποκτά νόημα, να σημαίνει, όχι απαραιτήτως το ίδιο για τον κάθε θεατή – και αυτή η πολυσημία είναι ένα από τα πιο γοητευτικά στοιχεία της ταινίας – αλλά πάντως να σημαίνει. Για να φτάσουμε τελικά στο συγκλονιστικό φινάλε, όπου βέβαια όλα μένουν ανοιχτά - ήταν θαύμα; Δεν ήταν; - κι οι θεατές απομένουν με μια σειρά από απορίες κι αποχωρούν από την αίθουσα δυσανασχετώντας ίσως που δεν τους δόθηκε μια σαφής απάντηση, όμως τις απαντήσεις τελικά δεν τις δίνουν οι ταινίες, τις δίνουν οι άνθρωποι, ο καθένας για τον εαυτό του. Οι ταινίες κρατούν απλώς έναν καθρέφτη όπου κοιταζόμαστε. Και ο καθρέφτης της Χάουσνερ είναι διαυγής και αμείλικτος.<br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;font-size:14pt;" >****</span></span><b style=""><span style="font-size:14pt;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><i style=""><br /><o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><i style=""><o:p> </o:p></i></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-2216746188738203076?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-68059114716703182152010-05-01T23:21:00.000+03:002010-05-11T23:22:55.219+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S-m8hbVRe_I/AAAAAAAAATA/nXV9tlcQCys/s1600/leonera.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S-m8hbVRe_I/AAAAAAAAATA/nXV9tlcQCys/s320/leonera.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470110504876866546" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">LEONERA</span></span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Πάμπλο Τραπέρο</span> <span style="font-style: italic;"><br />Παίζουν: Μαρτίνα Γκούσμαν, Έλι Μεδέιρος, Λάουρα Γκαρθία</span> <span style="font-style: italic;"><br />Αργεντινή, 2008. Διάρκεια: 113΄</span><br /><br />Ο συνήθης συνειρμός όταν ακούει κανείς για ταινία σε γυναικείες φυλακές είναι το ελαφρύ πορνό, και μάλιστα με έντονα λεσβιακό χαρακτήρα και σαδομαζό αποχρώσεις. Όπως στην πραγματική ζωή, έτσι και στον κινηματογράφο οι κρατούμενες είναι εύκολα θύματα για εκμετάλλευση. Προσφέρονται για ερεθιστικό θέαμα. Κι αν τυχόν ο σκηνοθέτης δεν θέλει να εκτεθεί πολύ, μπορεί να το γυρίσει σε σκληρή περιπέτεια. Ή σε κραυγαλέο μελόδραμα. Ακόμα όμως και με έντονη την επίφαση του «κοινωνικού προβληματισμού», ή της καταγγελίας (ωραίο άλλοθι κι αυτό), ο exploitative, εκμεταλλευτικός χαρακτήρας παραμένει. Ακριβώς αυτό το στοιχείο είναι που λείπει από την εξαιρετική ταινία που σας παρουσιάζουμε σήμερα. Παρότι πρόκειται για μια ακραία ιστορία με έντονα συναισθήματα, την ιστορία μιας νεαρής γυναίκας που παρασύρεται σε μια υπόθεση δολοφονίας, γεννά μέσα στη φυλακή και αργότερα αγωνίζεται να κρατήσει την κηδεμονία του παιδιού της, ο σκηνοθέτης δεν αποσκοπεί ούτε στην εύκολη συγκίνηση του θεατή, ούτε πολύ περισσότερο στον ερεθισμό του. Τα πράγματα παρουσιάζονται με απλότητα και φυσικότητα. Οι κρατούμενοι, ακόμα κι οι δολοφόνοι, είναι άνθρωποι σαν κι εμάς. Ίδιες ανάγκες έχουμε όλοι. Και πιθανότατα όλοι θα μπορούσαμε, κάτω φυσικά από τις κατάλληλες συνθήκες, να βρεθούμε στη θέση τους. Και βέβαια, μια μάνα είναι πάντα μια μάνα. Είτε είναι ένοχη δολοφονίας είτε όχι. Είτε βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, είτε έξω απ’ αυτή, περιορισμένη πάντως από τις εκάστοτε συμβάσεις της κοινωνίας. Η κάμερα απλώς καταγράφει την ανθρώπινη συμπεριφορά. Με προσοχή και προσήλωση, όχι όμως και ψυχρότητα. Αφουγκράζεται με ευαισθησία. Και αφήνει τα συμπεράσματα στον θεατή. Κι αυτή ακριβώς είναι η δεύτερη μεγάλη αρετή της. Δεν επεξηγεί, δεν δραματοποιεί, δεν εκβιάζει σκέψεις ή συναισθήματα. Όταν δείχνει για παράδειγμα ένα χάδι, δεν πλησιάζει την κάμερα υπερβολικά για να δούμε πόσο τρυφερό ή όμορφο είναι. Όλοι ξέρουμε ότι τα χάδια είναι τρυφερά και όμορφα. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Ούτε προσθέτει από πίσω μελιστάλαχτη μουσική για να μας κάνει να νιώσουμε τρυφερότητα σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ. Μας αφήνει ελεύθερους να νιώσουμε ό,τι θέλουμε. Ούτε έχει πολλά λόγια και επεξηγηματικούς διαλόγους. Όποιος έχει μάτια βλέπει. Κι όποιος έχει φαντασία φαντάζεται. Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρωπιστικό σ’ αυτή τη στάση, κάτι που αφορά στην αντιμετώπιση από τους δημιουργούς της ταινίας τόσο των ηρώων της, και κυρίως της γοητευτικής και περήφανης κεντρικής ηρωίδας-μάνας, όσο και των θεατών της. Η ταινία σέβεται και τους μεν και τους δε. Προσεγγίζει τις πρωταγωνίστριές της με ενδιαφέρον και κατανόηση, χωρίς όμως διάθεση ούτε να τις ηρωοποιήσει, ούτε να εκμεταλλευτεί τα πάθη ή τα προβλήματά τους. Από την άλλη, αντιμετωπίζει τους θεατές ως νοήμονες ανθρώπους, ικανούς να βγάλουν μόνοι τους τα συμπεράσματά τους. Δεν τους τα υπαγορεύει. Ασκεί την υψηλή τέχνη του υπονοούμενου, της αφηγηματικής έλλειψης, του κενού που εμείς καλούμαστε να συμπληρώσουμε. Σεβασμός στον άνθρωπο, σεβασμός στον θεατή. Μεγάλη υπόθεση. <br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">****</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-6805911471670318215?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-8295240844673560492010-03-24T23:17:00.002+02:002010-03-24T23:21:36.000+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S6qCToBsyhI/AAAAAAAAASg/-JB_q8miMAY/s1600/ghost+writer.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S6qCToBsyhI/AAAAAAAAASg/-JB_q8miMAY/s320/ghost+writer.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452313572559079954" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">THE GHOST WRITER</span></span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Ρομάν Πολάνσκι</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Πιρς Μπρόσναν, Ολίβια Ουίλιαμς</span> <span style="font-style: italic;"><br />Βρετανία/Γαλλία, 2008. Διάρκεια: 128΄</span><br /><br />Ρυθμική, γρήγορη, στακάτη. Η τελευταία ταινία του γερο-Πολάνσκι θυμίζει μετρονόμο. Δε χάνει ποτέ το τέμπο της. Σ’ αρπάζει απ’ το μανίκι από το πρώτο της πλάνο και δεν σ’ αφήνει, παρά στο τελευταίο καρέ. Προαπαιτούμενο βεβαίως ένα στιβαρό, κλασικό σενάριο, που μας επαναφέρει στο κλίμα του πολιτικού θρίλερ των ρομαντικών 70’s, με την απαραίτητη δοσολογία παρανοϊκής συνωμοσιολογίας των 00’s. Εξίσου απαραίτητο και το σίγουρο χέρι ενός μετρ της σκηνοθεσίας. Που μπορεί να γέρασε, μπορεί να βασανίζεται από ποινικές υποθέσεις του μακρινού, πολυτάραχου παρελθόντος του, την τέχνη του όμως δεν εξέχασε. Ξέρει καλά ότι ο κινηματογράφος, για να πείσει τον θεατή και να επιδράσει εντονότερα πάνω του, χρειάζεται αφήγηση ευλογοφανή, χωρίς τα κενά και τα άλματα που έχουν γίνει της μοδός τα τελευταία χρόνια. Ξέρει επίσης ότι στην τελική ο κινηματογράφος δεν είναι παρά ένα παραμύθι. Θέλει στυλιζάρισμα, έστω και διακριτικό. Θέλει τοπία αρχέγονα (συμπτωματικά παρόμοια με του Νησιού των καταραμένων, του έτερου μεγάλου σύγχρονου παραμυθά), υποκριτικούς κώδικες ελαφρά τονισμένους, που παραπέμπουν σε ιστορία του Κάρολου Ντίκενς, θέλει μουσική διακριτική και παιχνιδιάρικη, χωρίς τις βαρύγδουπες συμφωνικές τονικότητες που πιθανόν θα επέλεγε ένας σκηνοθέτης απλός διεκπεραιωτής του Χόλιγουντ. Χρειάζεται τέλος έναν πρωταγωνιστή κενό, χωρίς έντονα χαρακτηριστικά, ελάχιστα ανώτερο από τον μέσο θεατή, με τον οποίο αυτός θα ταυτιστεί εύκολα, ένα «άδειο σακί» με εμβρόντητο βλέμμα, πρόθυμο να βυθιστεί μαζί με μας στον μαγικό κόσμο των αποκαλύψεων της ταινίας. Με την πρόοδο της αφήγησης το «άδειο σακί» θα γεμίσει, η συνειδητοποίηση της διαφθοράς του πολιτικού μας κόσμου θα επέλθει, κι ο θεατής θα βγει ευχαριστημένος από την αίθουσα, έμπλεος της πεποίθησης ότι κάτι έμαθε και σήμερα. Καθώς όμως τα φώτα ανάβουν, από μια γωνιά ο παμπόνηρος Πολάνσκι μας κλείνει το μάτι: το σινεμά είναι ένα μεγάλο παραμύθι, η δε πραγματικότητα δεν είναι ποτέ τόσο απλή και μονοσήμαντη…<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">****</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-829524084467356049?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-40639971979639673532010-03-01T02:55:00.000+02:002010-03-09T02:57:29.040+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S5Wc0fAgKZI/AAAAAAAAASQ/NlpQTOHrf3A/s1600-h/1+Journ%C3%A9e.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S5Wc0fAgKZI/AAAAAAAAASQ/NlpQTOHrf3A/s320/1+Journ%C3%A9e.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446431749865220498" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><b style=""><span style="font-size:14pt;">1 </span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14pt;">JOURN</span></b><b style=""><span style="font-size:14pt;">É</span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14pt;">E</span></b><b style=""><span style="font-size:14pt;"></span></b></p><p class="MsoNormal"><br /><b style=""><span style="font-size:14pt;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Τζέικομπ Μπέργκερ<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Παίζουν: Νατάσα Ρενιέρ, Μπρούνο Τοντεσινί, Νοεμί Κοσέρ<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Ελβετία, 2007. Διάρκεια: 98΄<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Ένας από τους γνωστότερους συνειρμούς που σχετίζονται με την Ελβετία είναι η έκφραση «ελβετικό ρολόι». Η Ελβετία αποτελεί τη χώρα-σύμβολο ακρίβειας στον σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό μας. Ακρίβεια που προϋποθέτει βεβαίως προγραμματισμό και οργάνωση και συνεπάγεται προβλεψιμότητα. Όλα πάνε σαν ελβετικό ρολόι σημαίνει ότι όλα εξελίσσονται κατά τα προβλεπόμενα. Αυτήν ακριβώς την προβλεψιμότητα επιχειρεί να ξηλώσει τραβώντας λίγο-λίγο τις ραφές σαν χαλί που τραβιέται κάτω από τα πόδια μας ο βρετανικής καταγωγής ελβετός σκηνοθέτης Τζέικομπ Μπέργκερ. Εκκινώντας από το καταστατικό τρίγωνο της «ιεράς οικογένειας» μπαμπάς-μαμά-παιδί παρουσιάζει μια μέρα από τη ζωή των τριών τους παγιδεύοντας το θεατή μέσα σε έναν χρονικά επαναλαμβανόμενο βρόχο που παραπέμπει ταυτόχρονα και στη ρουτίνα και στην αναίρεσή της. Και οι τρεις ήρωες προσπαθούν απεγνωσμένα να δουν τη συγκεκριμένη μέρα σαν μια μέρα όπου έχει συμβεί κάτι το ξεχωριστό, κάτι που θα αλλάξει τη ζωή τους. Ο πατέρας χτυπάει κάποιον πεζό με το αυτοκίνητό του. Ή μήπως είναι ιδέα του; Η μητέρα διαπιστώνει ότι ο άνδρας της την απατά. Ή μήπως είναι κάτι που το ήξερε ήδη καλά; Όπως λέει η ίδια κάποια στιγμή «δεν μπορώ να νιώσω τίποτα πια. Είμαι σαν πεθαμένη». Ο σύγχρονος, πολιτισμένος κόσμος σαν ένας κόσμος απουσίας νοήματος, όπου οι άνθρωποι περιφέρονται σαν υπνωτισμένα ζόμπι. Είναι δυνατή η νοηματοδότηση της ζωής τους με κάτι το έκτακτο, το μη προβλέψιμο, με κάτι που θα τους ταρακουνήσει από τη ρουτίνα και την ασφάλειά τους; Με τη βοήθεια σταθερών και στιλπνών πλάνων ελβετικού αστικού τοπίου που έρχονται και επανέρχονται σε ένα μοντάζ που ακολουθεί πιστά τους ρυθμούς της εξαιρετικής υπνωτικής ηλεκτρονικής μουσικής του Σιρίλ Μορέν (<i style=""><span style="" lang="EN-US">Samsara</span></i>), ο Μπέργκερ καταφέρνει να διανοίξει ρωγμές στον ήρεμο σύγχρονο αστικό βίο και στο κύτταρό του, το θεσμό της οικογένειας, και κλείνοντας το μάτι στον ερωτισμό που ελλοχεύει βαθιά μέσα μας σαν ένα κουτί της Πανδώρας που απειλεί μονίμως να ανοίξει, δημιουργεί μια ταινία αισθητικά πρωτότυπη και νοηματικά επαρκώς αινιγματική αλλά και ερεθιστική, ώστε να καταλύσει γόνιμους προβληματισμούς και συναισθήματα στον σινεφίλ θεατή.<span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;font-size:14pt;" ><span style="font-size:130%;">***</span></span><b style=""><span style="font-size:14pt;"><o:p></o:p></span></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-4063997197963967353?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-31141832995719214722010-02-16T01:55:00.002+02:002010-02-16T01:58:02.579+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S3nfYbvjFmI/AAAAAAAAARw/-Bn2Oyvt4sk/s1600-h/a+serious+man.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S3nfYbvjFmI/AAAAAAAAARw/-Bn2Oyvt4sk/s400/a+serious+man.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438623635883628130" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><b style=""><i style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14pt;"><br />A SERIOUS MAN</span></i></b><i style=""><br /><br />Σκηνοθεσία: Τζόελ και Ίθαν Κοέν<o:p></o:p></i><i style=""><br />Παίζουν: Μάικλ Στούλμπαργκ, Σάρι Λένικ, Φρεντ Μέλαμεντ, Ρίτσαρντ Κάιντ<o:p></o:p></i><br /><br />Προεκτείνοντας και εμπλουτίζοντας τον πάγιο προβληματισμό τους σχετικά με τις διαδικασίες νοηματοδότησης του βιώματος και το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης (έμβλημα του οποίου μπορούμε να θεωρήσουμε το μυστηριώδες κουτί στο “<span style="" lang="EN-US">Barton</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Fink</span>”) προς το οικείο σε αυτούς πεδίο της εβραϊκής ταυτότητας και παράδοσης, οι αδελφοί Κοέν, μεγαλωμένοι και οι ίδιοι σε εβραϊκό προάστιο της Μινεσότα των ’60<span style="" lang="EN-US">s</span>, μας παραδίδουν μια έξυπνη, ευχάριστη κοινωνική σάτιρα με μεταφυσικές αποχρώσεις, λεπτοδουλεμένη μέχρι σχολαστικότητας, σεμνή στις φιλοδοξίες της, με πλούσιο όμως υπόβαθρο για όσους έχουν την διάθεση να κάνουν τους συσχετισμούς. Ήδη η ασπρόμαυρη εισαγωγή, μια σχεδόν αυτόνομη κι όμως ποικιλοτρόπως συνδεόμενη με το κυρίως σώμα της ταινίας παραδοσιακή ιστορία για ένα ζευγάρι Εβραίων στην Ευρώπη πριν δυο αιώνες, το οποίο φοβάται πως έχει πέσει θύμα της κατάρας ενός σεβάσμιου γέροντα, θέτει το πλαίσιο: Πάνω από τη φαινομενικά ήρεμη κι ανέμελη ζωή μας επικρέμεται σαν μαύρο σύννεφο η απειλή μιας προαιώνιας και αναπόφευκτης κατάρας. Τα βάσανα του Ιώβ τα οποία περνάει η ανθρωπότητα (γιατί ως μετωνυμία για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος θα πρέπει να νοηθεί η εβραϊκή κοινότητα της ταινίας) την οδηγεί σε μια επίμονη και αγωνιώδη αναζήτηση ερμηνείας και νοήματος. Τα αδυσώπητα «γιατί» παραδοσιακά καλείται να απαντήσει η θρησκεία, η οποία όμως αποκαλύπτεται ένα πουκάμισο αδειανό, ίσως όχι με δική της ευθύνη. Και οι τρεις συναντήσεις με ραβίνους του μονίμως εμβρόντητου ήρωα, που δέχεται με τη στωικότητα ενός Μπάστερ Κίτον όλα τα κακά της μοίρας του και διόλου τυχαία επαγγέλεται καθηγητής θεωρητικής φυσικής, είναι αρκούντως δεικτικές, αλλά και απολαυστικές. Ίσως τελικά ο ρόλος του Θεού στη ζωή μας να μην διαφέρει και πολύ από το ρόλο των αδελφών Κοέν στον κινηματογράφο: Αυτοί βάζουν τη σκηνοθετική δεξιοτεχνία. Το νόημα θα πρέπει να το συμπληρώσουμε μόνοι μας…<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">***</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-3114183299571921472?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-62760688699286657762009-12-09T01:16:00.000+02:002010-01-07T03:20:22.303+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S0U2B5Adu-I/AAAAAAAAARY/JUpGcLhHnx8/s1600-h/Bruno.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 291px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S0U2B5Adu-I/AAAAAAAAARY/JUpGcLhHnx8/s400/Bruno.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423800732348169186" border="0" /></a><br /><b style=""><span style="" lang="EN-US"><span style="font-size:130%;">BRÜNO</span><o:p></o:p></span></b><i style=""><br /><br />Σκηνοθεσία: Λάρι Τσαρλς<o:p></o:p></i><i style=""><br />Παίζουν: Σάσα Μπάρον Κοέν, Γκούσταφ Χάμαρστεν<o:p></o:p></i><br /><br />Συνηθίζουμε να παρουσιάζουμε ταινίες σε dvd οι οποίες δεν είχαν την ευκαιρία να προβληθούν στη μεγάλη οθόνη, όμως νομίζουμε ότι για τον Μπρούνο, την τελευταία εξτραβαγκάντσα του Σάσα Μπάρον Κοέν, αξίζει τον κόπο να κάνουμε μια εξαίρεση. Η ταινία προβλήθηκε κατακαλόκαιρο στην πόλη μας, με αποτέλεσμα να μην τύχει της προσοχής που της άξιζε. Μετά τον Μπόρατ, λοιπόν, ο σπουδαίος άγγλος κωμικός ενσαρκώνει με την γνωστή του ολοκληρωτική αφοσίωση μια άλλη περσόνα, τον γκέι αυστριακό ρεπόρτερ μόδας Μπρούνο. Ο Μπρούνο, <span style="" lang="EN-US">fashion</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">victim</span>, λυσσάρα και ψωνάρα, αγωνίζεται με κάθε τρόπο να γίνει διάσημος. Προσπαθεί να πάρει συνεντεύξεις από διάσημους (καταφέρνει να φτάσει μέχρι την Πόλα Αμπντούλ), να γίνει ηθοποιός στο Χόλιγουντ (φτάνει μέχρι τηλεοπτικός κομπάρσος), να λύσει το Μεσανατολικό (καταφέρνει να κάνει έναν Εβραίο και έναν Παλαιστίνιο να συμφωνήσουν ότι το χούμους είναι υγιεινό), να παγιδεύσει έναν πολιτικό σε μια βιντεοκασέτα που να περιέχει τις ερωτικές τους περιπτύξεις (τρώει χυλόπιτα). Όλ’ αυτά βέβαια με βαθύτερο σκοπό να φέρει σε δύσκολη θέση, να εκθέσει και να κάνει να ντραπούν όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται. Και μαζί μ’ αυτούς κι εμάς. Η μέθοδός του, βγαλμένη από την τηλεόραση, θυμίζει φάρσες και τεχνικές κρυφής κάμερας. Το είδος του είναι η παρωδία του ντοκιμαντέρ, το <span style="" lang="EN-US">mockumentary</span>. Παριστάνοντας τον Μπρούνο προβοκάρει τους εκάστοτε συνομιλητές του, οι οποίοι δεν γνωρίζουν (ή μήπως παριστάνουν ότι δεν γνωρίζουν;) ότι στην πραγματικότητα έχουν να κάνουν με τον Σάσα Μπάρον Κοέν. Ώρες-ώρες καταφέρνει να αποκαλύψει έτσι πόσο κομφορμιστές μπορούμε να γίνουμε εμείς οι άνθρωποι, πόσο άκριτα αποδεχόμαστε την πραγματικότητα χωρίς να την υποβάλουμε κατ’ ελάχιστο σε κρίση. Η Πόλα Αμπντούλ π.χ. δέχεται αδιαμαρτύρητα να κάτσει στην… πλάτη ενός κομπάρσου πεσμένου στα τέσσερα ο οποίος παριστάνει την πολυθρόνα. Από τη θέση αυτή μιλά για το πόσο σημαντική είναι η… ανθρωπιστική της δράση. Σε ένα άλλο επεισόδιο (γιατί επεισοδιακής μορφής είναι η ταινία), ο Μπρούνο οργανώνει μια φωτογράφηση με μωρά, και οι γονείς τους, προκειμένου να πάρουν τη δουλειά, αποδέχονται ενυπόγραφα ότι τα παιδιά τους μπορούν να εκτεθούν στη θέα νεκρών ζώων, να τσιμπηθούν από μέλισσες, ή να τους γίνει… λιποαναρρόφηση. Τελικά όμως κύριος σκοπός αυτού του τύπου κωμωδίας δεν είναι οποιοδήποτε ηθικοπλαστικό μήνυμα, αλλά το ακριβώς αντίθετο, το γκρέμισμα κάθε τι ιερού και όσιου, σεβαστού ή αποδεκτού. Μια άνευ όρων επίθεση στην πολιτική ορθότητα, στην ηθική, στην λογική. Όσοι επομένως περιμένουν μηνύματα κατά της ομοφοβίας μάλλον θα απογοητευτούν. Ο Μπρούνο απλώς δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Από την άποψη αυτή ιδιαίτερα αποτυχημένο είναι νομίζουμε το τέλος της ταινίας, όπου ο Μπρούνο γυρίζει ένα βίντεο-κλιπ με την συμμετοχή διασημοτήτων όπως ο Μπόνο, ο Στινγκ και ο Σνουπ Ντογκ. Μ’ αυτούς ο Μπρούνο αποφεύγει οποιοδήποτε προβοκάρισμα, δείχνοντας έτσι ότι στα δύσκολα κωλώνει. Γιατί έναν ευαγγελιστή κήρυκα που ειδικεύεται στη μεταστροφή γκέι ανδρών σε στρέιτ με συμβουλές του τύπου «να μην ακούτε <span style="" lang="EN-US">Village</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">People</span><span lang="EN-US"> </span>και να σκέφτεστε το Χριστό» είναι πανεύκολο να τον γελοιοποιήσεις, η μαγκιά σου θα φανεί με τον Μπόνο. Από την άλλη, θα ήμασταν άδικοι αν δεν αναγνωρίζαμε θάρρος στον Σάσα Μπάρον Κοέν. Υποδύεται το ρόλο του με απόλυτη αυταπάρνηση, μέχρι και αποτρίχωση στον πρωκτό τον βλέπουμε να κάνει, ενώ το να περιφέρεσαι στην Ιερουσαλήμ με αμφίεση ραβίνου από τη μέση και πάνω και από κάτω… ζαρτιέρες δεν είναι ό,τι πιο ασφαλές για τη σωματική σου ακεραιότητα, όπως και να το κάνουμε…<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >***</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-6276068869928665776?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-31688255829839992009-10-17T01:11:00.001+03:002010-01-07T03:16:10.607+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S0U1FjHh91I/AAAAAAAAARQ/YfXkYfQmhJk/s1600-h/eden+lake.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/S0U1FjHh91I/AAAAAAAAARQ/YfXkYfQmhJk/s400/eden+lake.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423799695680075602" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">EDEN LAKE</span></span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Τζέιμς Γουότκινς</span> <span style="font-style: italic;"><br />Παίζουν: Κέλυ Ράιλι, Μάικλ Φασμπέντερ, Τζακ Ο’ Κόνελ</span> <span style="font-style: italic;"><br />Βρετανία, 2008. Διάρκεια: 91΄</span><br /><br />Πριν μερικές εβδομάδες, αναφερόμενοι στο εξαιρετικό γαλλικό σπλάτερ «Μάρτυρες», γράφαμε για την κραυγαλέα απουσία της κοινωνίας από την ταινία και την παραπομπή κάθε βιώματος πόνου στο πεδίο της μεταφυσικής. Στρεφόμαστε σήμερα σε ένα θρίλερ που καταφέρνει να τρομάξει ακολουθώντας μια ακριβώς αντίστροφη διαδρομή: Εντοπίζει ολόκληρο τον τρόμο και τον πόνο καθαρά μέσα στο πλαίσιο των κοινωνικών σχέσεων. Η «Συμμορία της λίμνης» ξεκινά σαν μια κλασική ταινία τρόμου του τύπου «κάμπινγκ-στη-φύση-μετατρέπεται-σε εφιάλτη», εκμεταλλεύεται επιτυχώς όλα τα κλισέ του είδους προκειμένου να εγκαθιδρύσει ένα έντονο κλίμα φόβου και επικείμενης απειλής, για να εμπλουτιστεί σταδιακά και με άλλα στοιχεία, εμπνευσμένα από ταινίες όπως το θρυλικό Deliverance («Όταν ξέσπασε η βία»), το Funny Games του Χάνεκε, αλλά και από την πλούσια παράδοση του αγγλικού κοινωνικού ρεαλισμού. Η ταινία παράγει νοήματα βασισμένη πάνω σε μια σειρά από αντιθέσεις, από την κλασική «φύση vs. πολιτισμός», στις πιο σύγχρονες «αστική vs. εργατική τάξη» και «εξουσιαστής vs. εξουσιαζόμενος» και τέλος στην πλέον πρόσφατη «τριαντάρηδες vs. δεκαπεντάρηδες». Το ερωτευμένο ζευγάρι των τριαντάρηδων αστών που πάει για κάμπινγκ στην ερημική ειδυλλιακή λίμνη δεν βρίσκεται αντιμέτωπο ούτε με κάποιον παρανοϊκό δολοφόνο, ούτε με κάποιο υπερφυσικό στοιχειό. Η αρχικά απλώς ενοχλητική συνάντησή του με μια παρέα παραβατικών ανήλικων με ποδήλατα ΒΜΧ θα μετατραπεί σε εφιάλτη, με την ταινία να εκμεταλλεύεται επιτήδεια μια σειρά από ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, για να παίξει με τις ανησυχίες μας και να δημιουργήσει αισθήματα τρόμου που πηγάζουν καθαρά από υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα. Τέτοια είναι το ολοένα αυξανόμενο χάσμα γενεών (δεκαπέντε χρόνια διαφοράς αποτελεί ήδη ένα δυσθεώρητο ηλικιακό χάσμα, που καθιστά αδύνατη κάθε συνεννόηση), η εμφάνιση μιας νέας γενιάς κατά τα φαινόμενα χωρίς αρχές και ιδανικά, ατιθάσευτη, απάνθρωπη και με έντονη κλίση στην βίαια συμπεριφορά, καθώς και το πρόβλημα της ανατροφής των παιδιών από γονείς οι οποίοι γίνονται ολοένα πιο αδιάφοροι για τα παιδιά τους, ενώ παράλληλα δεν παύουν να τα υπερασπίζονται ακόμα και όταν αυτά έχουν καταφανώς άδικο. Η ταινία θίγει επίσης κάποια επιμέρους ζητήματα, όπως η χρήση της κάμερας του κινητού ως μέσου εκβιασμού και ταπείνωσης, αλλά και ως κίνητρου και δικαιολόγησης βίαιων ενεργειών (φαινόμενο γνωστό και στη ελληνική κοινωνία, μπορούμε λ.χ. να θυμηθούμε το περιστατικό του βιασμού μαθήτριας στην Εύβοια), ή η ολοένα διευρυνόμενη ιδιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου και η κατασκευή γκέτο για τους πλούσιους, οι οποίοι θα κρύβονται σε αυτά παραιτημένοι από την κοινωνική τους ευθύνη και από οποιαδήποτε προσπάθεια ταξικής συνεννόησης. Όπως έχουμε ξανατονίσει, ο κινηματογράφος δεν αποτελεί βέβαια μέσο κατάλληλο για πολιτικοκοινωνικές αναλύσεις, εκφέρει έναν λόγο μεταφορικό, στοχεύει περισσότερο στην ανακίνηση συναισθημάτων που λανθάνουν στο ασυνείδητο του θεατή, σίγουρα όμως η «Συμμορία της λίμνης» ανήκει στα θρίλερ εκείνα που όχι μόνο τρομάζουν (ενίοτε και αηδιάζουν με την έντονη αναπαράσταση της βίας), αλλά και καταλύουν με έξυπνο τρόπο και παίζοντας με τα κλισέ μια σειρά από γόνιμους προβληματισμούς, γι’ αυτό και σας την προτείνουμε ανεπιφύλακτα.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">****</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-3168825582983999?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-10856176141704481902009-09-30T00:18:00.002+03:002009-09-30T00:20:44.228+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SsJ6EG05zTI/AAAAAAAAAQ4/AfoOe_LPKh4/s1600-h/l-empreinte-de-l-ange.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SsJ6EG05zTI/AAAAAAAAAQ4/AfoOe_LPKh4/s400/l-empreinte-de-l-ange.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387002315259104562" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><b style=""><span style="font-size:16;"><o:p></o:p></span></b><b style=""><span style="font-size:14;"></span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">L’ EMPREINTE DE L’ ANGE</span></b><i style=""><br /><br />Σκηνοθεσία: Σαφί Νεμπού<br /><o:p></o:p></i><i style="">Παίζουν: Κατρίν Φροτ, Σαντρίν Μπονέρ<br /><o:p></o:p></i><i style="">Γαλλία, 2008. Διάρκεια: 95΄<o:p></o:p></i><br /><br />Κάτι μεταξύ ψυχολογικού θρίλερ α λα Χίτσκοκ, μητρικού μελοδράματος και τηλεοπτικής κοινωνικής ταινίας για προβληματισμό, αυτή η γαλλική ταινία, η οποία βασίζει πολλά στη χημεία και την αλληλεπίδραση των δυο σπουδαίων πρωταγωνιστριών της, δεν είναι τυχαίο ότι αρχίζει σε ένα εμπορικό κέντρο. Η ηρωίδα της, η σαρανταπεντάρα υπάλληλος φαρμακείου Έλσα, διαζευγμένη με ένα δεκάχρονο γιο, περιδιαβάζει σ’ αυτό το αρχιτεκτονικό σύμβολο του καπιταλισμού. Αργότερα, σε κάποιο πάρτι όπου συνοδεύει το γιο της, θα δει ένα επτάχρονο κοριτσάκι που, για κάποιον άγνωστο σε μας λόγο, θα την εντυπωσιάσει και θα μιλήσει κατά κάποιο μυστήριο τρόπο στην ψυχή της. Σύντομα θα αναπτύξει μια παράξενη εμμονή γι’ αυτό. Κάτι σαν το «Θάνατο στη Βενετία» στην γυναικεία εκδοχή του. Αφού μάθει από το γιο της το όνομά της, θα επιχειρήσει να γνωρίσει την οικογένειά της, και με πρόσχημα τα παιχνίδια του γιου της με τον αδελφό του κοριτσιού, θα προσπαθήσει να περνά όλο και περισσότερο χρόνο μαζί της. Σύντομα, η Κλερ, η μητέρα του κοριτσιού, θα αντιληφθεί ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει…<br />Η ταινία θα χάσει πάρα πολύ από τη δύναμή της αν αποκαλύψουμε οτιδήποτε περισσότερο, πρόκειται πάντως για μια ιδιαίτερα βραδύκαυστη ταινία, που οικοδομεί αργά-αργά ένα κλίμα έντασης, μυστηρίου και επικείμενης απειλής, ποντάροντας αρκετά πάνω στο οικείο μοτίβο της «παραβίασης της οικογενειακής ειρήνης». Η Έλσα παλινδρομεί μεταξύ μητρικής αγάπης, έρωτα, κτητικότητας και τρέλας, σταδιακά όμως συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι ο μόνος αμφιλεγόμενος χαρακτήρας κι ότι κάτι ίσως κρύβεται πίσω από τη φαινομενική ευτυχία και ισορροπία και της Κλερ. Κάποιο καλά κρυμμένο μυστικό. Οι χιτσκοκικές τεχνικές δημιουργίας σασπένς έχουν την τιμητική τους, συχνά όμως παραμένοντας στο επίπεδο της φορμαλιστικής άσκησης, αφού δεν καταφέρνουν να φορτίσουν «το τετράγωνο της οθόνης με συγκίνηση», για να παραθέσουμε τα λόγια του ίδιου του μετρ του σασπένς. Όπως χαρακτηριστικά γράφει και ο <span style="" lang="EN-US">cheaplog</span><span lang="EN-US"> </span>στο <span style="" lang="EN-US">Movies</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">for</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">the</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Masses</span>, όταν η τεχνική απομένει κενή περιεχομένου, γίνονται… «Όλα μέρος ενός μοτίβου που μπορεί να πάρει το μυστήριο της αποτρίχωσης πατουσών και να το βγάλει στις αίθουσες». Αυτό που τελικά ανταμείβει το θεατή είναι το ανατρεπτικό φινάλε, που τοποθετεί το ζήτημα της κηδεμονίας των παιδιών πάνω στο μοναδικό ίσως άξονα που αναγνωρίζει ο καπιταλισμός: τον άξονα της ιδιοκτησίας… <o:p></o:p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;">**</span><b style=""><o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><i style=""><br /><o:p></o:p></i></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-1085617614170448190?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-25753355398991187422009-09-14T03:13:00.001+03:002009-09-14T03:15:30.720+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Sq2LAJsXhhI/AAAAAAAAAQo/kPYFWo4CGyM/s1600-h/martyrs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Sq2LAJsXhhI/AAAAAAAAAQo/kPYFWo4CGyM/s400/martyrs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381109964495881746" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">MARTYRS</span></span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Πασκάλ Λοζιέ</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν: Μιλέν Ζαμπανοΐ, Μορζανά Αλαουΐ</span><br /><span style="font-style: italic;">Γαλλία/Καναδάς, 2008. Διάρκεια: 99΄</span><br /><br />Εδώ έχουμε ένα θρίλερ σίγουρα ακατάλληλο για το γενικό, «ανυποψίαστο» κοινό, που απαιτεί γερό στομάχι για την παρακολούθησή του. Πρόκειται για ένα σπλάτερ «στιβαρό», και όταν λέμε «στιβαρό» εννοούμε ότι δεν φτιάχτηκε μόνο για να προκαλεί εφηβικά γέλια, ούτε με αυτοσκοπό του την προβολή αηδιαστικών σκηνών ωμής βίας. Όπως κάθε θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του, καταφέρνει μέσω της ατμόσφαιρας και της θεματολογίας του να κατασκευάσει έναν λόγο μεταφορικό, ένα ξεχωριστό σύμπαν, που να συσχετίζεται όμως με τρόπο παραγωγικό και ενδιαφέροντα με τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα που βιώνουμε. Απαραίτητη προϋπόθεση, βεβαίως, είναι να είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε τις συσχετίσεις. Αλλιώς και η καλύτερη ταινία απομένει κενή φορμαλιστική άσκηση. Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται η έννοια του βασανιστηρίου, την οποία συσχετίζει με την έννοια του μαρτυρίου. Πρωταγωνιστούν δυο φίλες, η Λούσι και η Άννα. Η Λούσι, όταν ήταν παιδί, έπεσε θύμα μιας σπείρας βασανιστών, από τους οποίους κατάφερε τελικά να ξεφύγει, για να βρει στη συνέχεια θαλπωρή σε ένα ίδρυμα για κακοποιημένα παιδιά, όπου γνωρίστηκε με την Άννα. Η Λούσι κατατρέχεται από ψυχωσικές κρίσεις στις οποίες βλέπει ένα ανθρωπόμορφο βασανισμένο πλάσμα, το οποίο ήταν επίσης φυλακισμένο μαζί της, να την κυνηγά και να της ζητά το λόγο γιατί δεν το ελευθέρωσε κι αυτό. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, η Λούσι, με τη βοήθεια της αδελφικής της φίλης Άννας, θα ψάξει να βρει τους βασανιστές της, αναζητώντας εκδίκηση και λύτρωση. Η συνέχεια όμως θα είναι πολύ φρικιαστικότερη απ’ ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί… Πρόκειται για μια ταινία πραγματικά πολύ τρομακτική, που κατάφερε να προκαλέσει ανατριχίλες σε όλο το μήκος του κορμιού μου αρκετές φορές. Ο κριτικός των καθωσπρέπει Times του Λονδίνου έγραψε ότι ένα τέτοιο «σκουπίδι» αποδεικνύει ότι «κάτι είναι σάπιο στην Γαλλία». Προφανώς ο άνθρωπος αγνοεί ότι ταινίες με υπερβολικά μεγάλες δόσεις τρόμου και βίας είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς σε ολόκληρο τον κόσμο, παράγονται δε κατά κόρον και στο Χόλιγουντ. Μάλλον επομένως «κάτι είναι σάπιο» σε ολόκληρο τον πολιτισμό μας εν γένει. Κάποιοι χαρακτήρισαν την ταινία «πορνό τρόμου», προφανώς αγνοώντας ότι η πραγματικότητα ξεπερνά κατά πολύ την ταινία. Όποιος θέλει μπορεί να ανατρέξει στο βιβλίο «Βασανιστήρια και εξουσία» του Κυριάκου Σιμόπουλου ή στην ιστοσελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας για του λόγου το αληθές. Η ταινία βέβαια εκφέρει, όπως προαναφέραμε, λόγο μεταφορικό. Η κοινωνία και η πολιτική είναι τόσο κραυγαλέα απούσες από την ταινία, που αναρωτιέται κανείς τι μπορεί τελικά να σημαίνει αυτή η απουσία. Το τελικό τμήμα της, που είναι και το λιγότερο πειστικό, παραπέμπει ευθέως στη μεταφυσική. Το βασανιστήριο μετατρέπεται σε μαρτύριο. Η βασανιζόμενη παίρνει τη μορφή της Ζαν ντ’ Αρκ (σαφής η παραπομπή στο αριστούργημα του Ντράγερ), γίνεται μια ηρωικά θυσιαζόμενη μορφή, της οποίας όμως το μαρτύριο απομένει άνευ λόγου και αιτίας. Ίσως αυτό ακριβώς το αξιακό κενό να αποτελεί και το βαθύτερο νόημα της ταινίας. Η κουστωδία των κοστουμαρισμένων γηραιών κυρίων που κάνει την εμφάνισή της στο τέλος παραπέμπει ίσως στην άρχουσα τάξη του κόσμου μας. Μια ομάδα ανθρώπων αποστεγνωμένων από κάθε συναίσθημα, παραδομένων – ελλείψει ιδανικών και αξιών που να δίνει κάποιο νόημα στη ζωή τους – στο φόβο του θανάτου. Για όποιον θέλει να το ψάξει προς την κατεύθυνση αυτή, παραπέμπω στο μυθιστόρημα του Γιώργου Μανιώτη «Το άχρηστο βιβλίο».<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">****</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-2575335539899118742?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-55108066758524973572009-05-04T15:28:00.004+03:002009-05-04T15:35:33.331+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Sf7glY7HpzI/AAAAAAAAAQY/3azr9pglXN4/s1600-h/ghost+town.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 233px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Sf7glY7HpzI/AAAAAAAAAQY/3azr9pglXN4/s400/ghost+town.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331945941803444018" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><i style="">Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Κέπ<br /><o:p></o:p></i><i style="">Παίζουν: Ρίκι Τζέρβε, Γκρεγκ Κινίαρ, Τέα Λεόνι<br /><o:p></o:p></i><i style="">ΗΠΑ, 2008. Διάρκεια: 102΄<br /><br /><o:p></o:p></i>Παρουσιάζοντας πριν από λίγες εβδομάδες τον <i style="">Δρόμο της επιστροφής</i> στο <a href="http://videodrome-exostis.blogspot.com/">Videodrome</a>, ο Δημήτρης Δρένος έγραφε ότι ζούμε σε κοινωνίες εξειδίκευσης. «Κάπου, κάποιοι πεθαίνουν της πείνας, κάπου, κάποιοι σκοτώνονται, δεν μας αγγίζει, οι υπόλοιποι συνεχίζουμε με τις υπόλοιπες δουλειές που πρέπει να γίνουν»… Ποιες δουλειές είναι άραγε αυτές; Μερικοί εδώ στις ευημερούσες κοινωνίες της Δύσης έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται. Η ευμάρεια προκαλεί τελικά υπαρξιακές ανησυχίες, αλλά και τύψεις. Στο <a href="http://panayotiski.blogspot.com/2009/05/blog-post.html"><i style=""><span style="" lang="EN-US">Visitor</span></i></a>, το οποίο σχολιάζαμε πριν μια βδομάδα, ένας πανεπιστημιακός καθηγητής συνειδητοποιεί ότι δεν προσφέρει και δεν παράγει παντελώς τίποτα και αποφασίζει να βοηθήσει ένα ζευγάρι λαθρομεταναστών και να εντρυφήσει στη γοητεία του τζέμπε, του αφρικανικού τύμπανου. Στην σημερινή ταινία ήρωας είναι ο Δρ. Πίνκους, ένας οδοντίατρος στο Μανχάταν, ο οποίος, παρότι – ή μήπως θα έπρεπε να πούμε ακριβώς εξαιτίας; - ζει σε ένα τεράστιο, υπερπολυτελές διαμέρισμα, είναι ένα μισανθρωπικό μονήρες ανθρωπάκι που διαθέτει από ένα δηλητηριώδες σχόλιο για όλους και για όλα. Ο Δρ. Πίνκους όμως δεν πρόκειται να διέλθει μέσα από κάποια προσωπική υπαρξιακή κρίση. Εδώ βρισκόμαστε στο πεδίο της κομεντί, με τις αναφορές της στον Κάπρα και τον Σπίλμπεργκ. Είναι ακριβώς η άγνοια της κατάστασής του που δημιουργεί το κωμικό αποτέλεσμα. Η δυστυχία του δεν είναι η μοναξιά του, αλλά το γεγονός ακριβώς ότι δεν μπορεί να αποφύγει τους άλλους. «Το πρόβλημά μου δεν είναι τα πλήθη, είναι τα άτομα που βρίσκονται μέσα σ’ αυτό», αποφαίνεται σε μια κωμική αποστροφή του. Ο Δρ. Πίνκους δεν είναι τίποτα παραπάνω από έναν νεκροζώντανο, έναν ακόμη άνθρωπο που νομίζει ότι η έννοια της ζωής ταυτίζεται με μια απλή βιολογική λειτουργία. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που η κατάστασή του αυτή συσχετίζεται στην ταινία με το θάνατο: Μετά από ένα «ατυχηματάκι» στην αναισθησία μιας απλής ιατρικής εξέτασης στην οποία υποβλήθηκε, ο Δρ. Πίνκους θα αρχίσει να βλέπει νεκρούς. Μετά από πολλές περιπέτειες θα συνειδητοποιήσει ότι οι νεκροί αυτοί ζητούν απ’ αυτόν να μεσιτεύσει για να διευθετήσουν τις συναισθηματικές εκκρεμότητες που άφησαν στη Γη. Μέσα από την επαφή του με τον κόσμο των νεκρών, ο Δρ. Πίνκους θα γίνει επιτέλους πιο ανθρώπινος… Η ταινία είναι το πρώτο «όχημα» για τη διείσδυση του βρετανού κωμικού του <i style=""><span style="" lang="EN-US">The</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Office</span></i><span lang="EN-US"> </span>Ρίκι Τζέρβε στο Χόλιγουντ, αλλά δυστυχώς γι’ αυτόν δεν πρόκειται για καθαρόαιμη κωμωδία. Πρόκειται, όπως προαναφέραμε, για κομεντί, για μια δραματική ταινία με κωμικό υπόβαθρο και ρομαντικές πτυχές. Λειτουργεί ανάλαφρα, λίγο γέλιο, λίγη συγκίνηση, λίγος προβληματισμός, και ξεχνιέται γρήγορα. Αυτή όμως η μεταφορά του Μανχάταν ως ενός χώρου που κατοικείται από νεκρούς κι από έναν οδοντίατρο τόσο μισάνθρωπο που να σχετίζεται περισσότερο μ’ αυτούς, παρά με ζωντανούς, μας φάνηκε κάτι περισσότερο από πετυχημένη…<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">**</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-5510806675852497357?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-11148869792391035872009-04-24T15:19:00.000+03:002009-05-04T15:34:47.289+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Sf7e0UYVQhI/AAAAAAAAAQQ/E3Wd2ITSKkw/s1600-h/the+visitor.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Sf7e0UYVQhI/AAAAAAAAAQQ/E3Wd2ITSKkw/s400/the+visitor.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331943999258575378" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">THE VISITOR</span></span><br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθεσία</span>: Τοντ ΜακΚάρθι</span> <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"><br />Παίζουν</span>: Ρίτσαρντ Τζένκινς, Χαάζ Σλεϊμάν, Χιάμ Αμπάς</span><br /><span style="font-style: italic;">ΗΠΑ, 2008. Διάρκεια: 105΄</span><br /><br />Ο Γουόλτερ, ο χήρος εξηντάρης καθηγητής Οικονομικών που πρωταγωνιστεί στην ταινία, παραπέμπει στον εμβληματικό κάτοικο της Δύσης: δεν παράγει τίποτα υλικό, είναι «εργάτης του πνεύματος», στην πραγματικότητα όμως δεν προσφέρει το παραμικρό, δεν είναι παρά ένα ακόμη απρόσωπο γρανάζι στην αχανή γραφειοκρατική μηχανή των «χαρτογιακάδων» (στελέχη επιχειρήσεων, διοικητικοί υπάλληλοι, καθηγητές, δικηγόροι κλπ.) που εκμεταλλεύονται τον παραγωγικό μόχθο όλης της υπόλοιπης ανθρωπότητας. Βαθιά αλλοτριωμένος, στραμμένος αποκλειστικά στον εαυτό του, αδυνατεί να εκμεταλλευτεί τους υλικούς πόρους που βρίσκονται αφειδώς, και μάλιστα σε προκλητικό βαθμό, στη διάθεσή του, ενώ εξίσου άχρηστη αποδεικνύεται γι’ αυτόν και η πνευματική του καλλιέργεια. Μια μέρα θα ανακαλύψει μέσα στο διαμέρισμα που διατηρεί στη Νέα Υόρκη ένα νεαρό ζευγάρι λαθρομεταναστών, τον Ταρέκ από τη Συρία και τη Ζεϊνάμπ από τη Σενεγάλη. Από διάθεση περισσότερο να γεμίσει το κενό του, δέχεται να τους φιλοξενήσει. Σε αντάλλαγμα, ο προσηνής Ταρέκ θα τον μυήσει στα μυστικά του τζέμπε, του αφρικανικού τύμπανου. Το τζέμπε συμβολίζει όλα αυτά που η Δύση έχασε: την απλότητα, τον ανορθολογισμό, το κοινοτικό πνεύμα. Σε μια χαρακτηριστική σκηνή, ο Γουόλτερ πηγαίνει με τον Ταρέκ στο πάρκο όπου μαζεύονται όλοι οι αλλοδαποί παίκτες τζέμπε και παίζει μαζί τους μέχρις ότου η υπαίθρια συναυλία μετατραπεί σε ένα αυτοσχέδιο πάρτι χορού, ατομικής έκφρασης και μέθεξης. Μια μέρα όμως ο Ταρέκ θα συλληφθεί και ο Γουόλτερ θα βρεθεί αντιμέτωπος με το σκληρό πρόσωπο της κρατικής εξουσίας… Έξυπνη κι ευαίσθητη ταινία, με κομψά και λιτά εκφραστικά μέσα, συγκινητική αλλά όχι μελό, διαποτισμένη με ένα υπόγειο χιούμορ, ασκεί αποτελεσματική κριτική στην υποκρισία, τον καθωσπρεπισμό, την ηθική χρεοκοπία και τον συγκεκαλυμμένο αλλά έντονο αυταρχισμό του πολιτισμού μας.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">****</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-1114886979239103587?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-60628851645758460242009-03-20T01:58:00.003+02:002009-03-20T02:06:20.512+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/ScLdtkzmqGI/AAAAAAAAAP4/fssltnoTuls/s1600-h/gran+torino.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/ScLdtkzmqGI/AAAAAAAAAP4/fssltnoTuls/s320/gran+torino.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315054285294577762" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθεσία</span>: Κλιντ Ίστγουντ<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="font-weight: bold;">Παίζουν</span>: Κλιντ Ίστγουντ, Μπι Βανγκ, Όνεϊ Χερ, Κρίστοφερ Κάρλεϊ</i></p><p class="MsoNormal"><span style="font-style: italic;">ΗΠΑ, 2008. Διάρκεια: 116΄</span><br /><i style=""><o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Ο κινηματογράφος είναι μια τέχνη έντονα διακειμενική, ποτέ δεν ξεκινά από το μηδέν, πάντα αντλεί και εμπλουτίζεται από κάτι προηγούμενο. Κι αυτό δεν υπάρχει κανείς που να το γνωρίζει καλύτερα από τον Κλιντ Ίστγουντ, ο οποίος πρωταγωνιστεί στο <i style=""><span style="" lang="EN-US">Gran</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Torino</span></i><span lang="EN-US"> </span>παραπέμποντας ευθέως σε ολόκληρη την προσωπική του μυθολογία του Βρώμικου Χάρυ και των λοιπών σκληροτράχηλων ηρώων. Αυτή τη μυθική περσόνα του άγγελου-εκδικητή δοκιμάζει να θέσει αντιμέτωπη ο Ίστγουντ με τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα της πολυπολιτισμικότητας και της νεανικής παραβατικότητας, αλλά και με τον προσωπικό δαίμονα των γερατειών και του θανάτου. Αποτέλεσμα μια ταινία-ύμνος στα γερατειά, των οποίων δε θυμόμαστε να έχουμε δει θετικότερη αναπαράσταση, καθώς ο Γουόλτ Κοβάλσκι, ο ήρωας που ενσαρκώνει ο Ίστγουντ, διατηρεί όλη του τη γοητεία και το μαγνητισμό στα 78 του χρόνια και παρά την ασθένεια που τον ταλαιπωρεί. Παράλληλα, μια ταινία-τομή στην κοινωνική κρίση των δυτικών κοινωνιών, η οποία αρθρώνει λόγο που αφορά και εμάς εδώ στην Ελλάδα. Ο Ίστγουντ αντιπαραθέτει μια Αμερική αποπροσανατολισμένη, δίχως αξίες και συναισθήματα, την Αμερική που εκπροσωπούν τα παιδιά του Κοβάλσκι, με την ζωντανή κι αναπτυσσόμενη κοινωνία των μεταναστών, που ήρθαν στην Αμερική για να προκόψουν. Γι’ αυτό και ο Κοβάλσκι, εκκινεί από ρατσιστής, για να συνειδητοποιήσει τελικά ότι έχει περισσότερα κοινά με τους «σχιστομάτηδες» γείτονές του, παρά με τα ίδια του τα παιδιά. Η ταινία λέει επίσης ότι αυτά τα παιδιά που τα σπάνε, τα παιδιά των συμμοριών με την αντικοινωνική συμπεριφορά, έχουν ανάγκη από ένα ισχυρό πρότυπο κι από μια ανώτερη εξουσία για να τα βάλει στη θέση τους. Και το «λέει» όχι με τον τρόπο του κοινωνιολογικού δοκιμίου ή της πολιτικής μπροσούρας, αλλά με τρόπο καλλιτεχνικό, έμμεσο, συγκεκαλυμμένο. Ο λόγος που αρθρώνει είναι προϊόν όχι διάνοιας, αλλά ευαισθησίας. Γι’ αυτό και το μήνυμα νόμου και τάξης που κομίζει δεν μπορεί να κριθεί με το μυαλό, αλλά με την ψυχή.<span style=""><br /></span></p><p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><br /><span style=""></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style=""><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">*****</span></span><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-6062885164575846024?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-73054272195127569092009-03-20T01:55:00.003+02:002009-03-20T02:06:40.215+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/ScLbrImtd1I/AAAAAAAAAPw/Y1DqTI-aJ4s/s1600-h/ANOTHER+GAY+MOVIE.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/ScLbrImtd1I/AAAAAAAAAPw/Y1DqTI-aJ4s/s320/ANOTHER+GAY+MOVIE.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315052044341311314" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθεσία</span>: Todd Stephens</span> <span style="font-style: italic;"><br /><span style="font-weight: bold;">Παίζουν</span>: Michael Carbonaro, Jonathan Chase, Jonah Blechman, Mitch Morris</span><br /><span style="font-style: italic;">ΗΠΑ, 2006. Διάρκεια: 89΄</span><br /><br />Οι περισσότεροι από μας έχουμε την τάση να θεωρούμε τις κωμωδίες με τα χοντροκομμένα αστεία τους σαν κάτι που δεν θα πρέπει να παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά. Στην πραγματικότητα όμως, μόνο μέσα από το χιούμορ και την ασυλία που μπορεί να προσφέρει το φαινομενικά ασόβαρο μπορούν κάποια πολύ σοβαρά πράγματα να βρουν μια πρώτη διέξοδο σαν συμβολικές μορφές στην κοινωνία. Επί του προκειμένου, αυτό που έχουμε εδώ είναι μια κωμωδία στο στιλ του American Pie, εξίσου αθυρόστομη και ελευθεριάζουσα, μόνο που αυτή τη φορά οι τέσσερις έφηβοι που ανυπομονούν να ξεπαρθενιαστούν είναι γκέι. Και μάλιστα, γκέι δίχως ούτε αμφιβολίες για τη σεξουαλικότητά τους, ούτε τύψεις. Είναι γκέι, το γνωρίζουν και το αποδέχονται. Το μόνο που τους ανησυχεί είναι απλά το πότε θα πηδηχτούν. Η αποενοχοποίηση της γκέι ταυτότητας συνεχίζεται όταν η μητέρα ενός από τους τέσσερις, ακούγοντας τον γιόκα της να της εξομολογείται συνεσταλμένα ότι είναι γκέι, αναφωνεί: «Επιτέλους, γιατί άργησες τόσο πολύ να μου το πεις;», ενώ ο πατέρας ενός άλλου καθησυχάζει τη σύζυγό του η οποία ανακαλύπτει κάτω από τις κουβέρτες του γιου της τα… αγγουράκια της ντυμένα με προφυλακτικά λέγοντάς της «έτσι είναι η ζωή όταν ο γιος σου είναι γκέι». Όταν στο τέλος αποκαλύπτεται ότι και ο ίδιος ο πατέρας είναι γκέι, και μάλιστα παρά λίγο να «ψωνιστεί» με τον ίδιο του το γιο στα δημόσια ουρητήρια, αυτό που εκλύεται είναι ένα απελευθερωτικό συναίσθημα, καθώς διαπιστώνουμε ότι ούτε ο ανδρισμός, ούτε η ικανότητα ενός ανθρώπου να είναι καλός γονέας εξαρτώνται τελικά από τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Μέσα από τον μανδύα της φαιδρότητας η ταινία είναι έτσι ικανή να μετατρέπει δράματα σε κωμωδίες, γιορτάζοντας την ανθρώπινη σεξουαλικότητα σαν ένα σαγηνευτικό ουράνιο τόξο του οποίου όλα τα χρώματα είναι εξίσου όμορφα και φυσιολογικά. Απαραίτητο φυσικά είναι το τρικ της υπερβολής: Η στοργική εξομολογητική κουβέντα πατέρα-γιου διακόπτεται απότομα όταν ο πατέρας αφήνει σύξυλο τον γιο για να κυνηγήσει έναν ωραίο γκόμενο που μπαίνει στις τουαλέτες, ενώ σε κάποια άλλη σκηνή, δυο πενηντάρηδες σε ένα γκέι μπαρ θεωρούν τελείως αυτονόητο ότι ο δεκαεπτάχρονος ήρωας είναι ήδη πολύ μεγάλος γι’ αυτούς. Τελικά, αν και η ταινία δεν παραλείπει να προσελκύσει το γκέι κοινό με κάποιες καλογυρισμένες γκέι ερωτικές σκηνές, είναι ίσως το ετεροφυλόφιλο κοινό αυτό στο οποίο απευθύνεται περισσότερο. Γιατί οι γκέι το γνωρίζουν ότι είναι άνθρωποι σαν όλους τους άλλους με μόνη διαφορά ότι προσελκύονται σεξουαλικά από άτομα του ίδιου φύλου, το θέμα είναι να το καταλάβουμε επιτέλους κι εμείς οι υπόλοιποι.<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >****</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-7305427219512756909?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-89605232847200954612009-02-16T17:35:00.002+02:002009-02-16T17:41:18.527+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SZmIcH1-YVI/AAAAAAAAAPg/xT3lpOQmiyU/s1600-h/doubt.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SZmIcH1-YVI/AAAAAAAAAPg/xT3lpOQmiyU/s320/doubt.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303420052928618834" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">DOUBT</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Σκηνοθεσία: </span><span style="font-style: italic;">John Patrick Shanley </span> <span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><br />Παίζουν:</span><span style="font-style: italic;"> Meryl Streep, Philip Seymour Hoffman, Amy Adams, Viola Davis </span><br /><span style="font-style: italic;">ΗΠΑ, 2008. Διάρκεια: 104΄<br /><br /></span>Να σας πω ότι η Αμφιβολία δεν είναι καλή ταινία, θα είναι ψέμα. Απλά είναι μια ταινία με υπερβολικά πολλά ράσα και υπερβολικά πολλές καλόγριες. Με οπισθοδρομικά θρησκευτικά γυμνάσια σε μια εποχή που θα πίστευε κανείς ότι θα ανήκαν πλέον οριστικά στο παρελθόν. Με προβληματισμούς περί εκσυγχρονισμού της εκκλησίας που επίσης φαντάζουν ξεπερασμένοι. Με σημαντικές σκηνές να αποτελούνται από το κήρυγμα ενός ιερέα από άμβωνος. Προσθέστε σε όλα αυτά και μια σκηνοθετική γραμμή ανάλογων... κλασικιστικών αρχών, με στιβαρές ερμηνείες του παλιού, καλού θεατρικού καιρού και συμβολισμούς που κραυγάζουν, και καταλαβαίνετε εύκολα ότι δεν έχουμε να κάνουμε ακριβώς με την ταινία που μπορεί να συνεπάρει ένα νεανικό κοινό. Από την άλλη, αν επιτρέψει κανείς στην ταινία να ρίξει τα δίχτυα της και να υφάνει τον ιστό της, δύσκολα της ξεφεύγει. Καταφέρνει κι αναπτύσσει το κεντρικό θέμα της, την αμφιβολία, με τόση επιδεξιότητα, που, κι όσοι ακόμα βγουν από την αίθουσα απολύτως πεπεισμένοι για την ενοχή ή την αθωότητα του παπά της σχολής (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν) ο οποίος κατηγορείται από την καλόγρια-διευθύντρια (Μέριλ Στριπ) για "ανάρμοστες" σχέσεις με μαθητές, θα εκπλαγούν όταν διαπιστώσουν σε πόσο διαφορετικά συμπεράσματα κατέληξαν άλλοι θεατές. Και τα ερωτήματα βεβαίως πάνε και πιο βαθιά από την απλή διχοτομία αθώος/ένοχος. Μέχρι ποιου σημείου μπορούμε να κατηγορήσουμε κάποιον απλώς και μόνον για τις προτιμήσεις του, ή τις μύχιες σκέψεις του, όταν η συμπεριφορά του είναι εντός των αποδεκτών ορίων; Μέχρι ποιου σημείου έχουμε δικαίωμα να διεισδύουμε στην ιδιωτική ζωή ενός υπόπτου; Αγιάζει ο σκοπός τα μέσα; Μήπως είναι σωστότερο πολύ απλά να αποδεχόμαστε τους ανθρώπους όπως μας αυτοσυστήνονται και να μην προσπαθούμε να "ξεσκεπάσουμε" τις κρυφές τους πλευρές; Ερωτήματα που θίγονται με έξυπνο τρόπο στην ταινία, η οποία αναπτύσσει με κομψή θεατρικότητα τα επιχειρήματά της, προσφέροντάς μας μπόλικο υλικό για μια συζήτηση με ένα ποτό στο χέρι μετά το τέλος της προβολής. Αρκεί μόνο να μην ξεχάσαμε να συζητάμε...<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">***</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-8960523284720095461?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-34728815685820864802009-02-05T13:31:00.002+02:002009-02-16T17:43:24.271+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SYrOYH7mCrI/AAAAAAAAAPY/hs9jU3qXlcA/s1600-h/ALL+THE+BOYS+LOVE+MANDY+LANE.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 173px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SYrOYH7mCrI/AAAAAAAAAPY/hs9jU3qXlcA/s320/ALL+THE+BOYS+LOVE+MANDY+LANE.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299274825395997362" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><br /><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:16;"><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">ALL THE BOYS LOVE MANDY LANE</span></b></p><p class="MsoNormal"><br /><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b></p><p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθεσία</span>: Τζόναθαν Λέβιν<o:p></o:p></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Παίζουν</span>: Άμπερ Χερντ, Άνσον Μάουντ, Μάικλ Γουέλτς<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-style: italic;">ΗΠΑ, 2006. Διάρκεια: 88΄</span><i style=""><o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Ως γνωστόν, βασικό θέμα των θρίλερ, και ιδιαίτερα των <span style="" lang="EN-US">teen</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">slasher</span>, είναι η σεξουαλικότητα. Γιατί τόσο τα θρίλερ όσο και η σεξουαλικότητα, και ιδιαίτερα η αφύπνισή της, τρομάζουν… Γι’ αυτό και πάμπολλες ταινίες παράγονται με θέμα μια ομάδα εφήβων που απομονώνονται σε ένα δάσος ή σε ένα απόμακρο σπίτι για να κάνουν πάρτι και καταλήγουν στα νύχια κάποιου παρανοϊκού δολοφόνου. Η ανάγκη διαχείρισης της σεξουαλικότητας γεννά τρόμο. Η πιθανότητα απόρριψης. Η πιθανότητα να μην έχεις καλή επίδοση. Η πιθανότητα να μείνεις μόνη ή μόνος. Όλα αυτά τα συναισθήματα διοχετεύονται μέσα από έναν γκροτέσκο μηχανισμό στην ανάγκη να δεις το ανθρώπινο σώμα κακοποιημένο, παραμορφωμένο, πασαλειμμένο με αίμα, διαμελισμένο. Κατά προτίμηση το σώμα της γκόμενας που σε απέρριψε για κάποιον άλλον, ή του γκόμενου που έχει μάτια μόνο για την κολλητή σου. Στη συγκεκριμένη ταινία τα ψυχολογικά στοιχεία είναι κάτι παραπάνω από εμφανή. Αν σε κάτι αριστεύει ο σκηνοθέτης Τζόναθαν Λέβιν είναι η απόδοση όλου του κλίματος αναζήτησης ταυτότητας και ταυτόχρονης διεγερμένης λίμπιντο που κυριαρχεί στην εφηβεία. Δεν είναι τυχαίο ότι επόμενη ταινία του ήταν το «Χυμαδιό». Χρησιμοποιώντας κορεσμένα χρώματα και κοντινές λήψεις που στριμώχνουν δυο πρόσωπα στο ίδιο πλάνο, καταφέρνει να αποσπάσει τον μέγιστο μαγνητισμό, μια παράξενη ζωική έλξη από τα περισσότερα ζεύγη ηρώων της ιστορίας του. Ο ερωτισμός, άλλοτε σε μορφή οικεία κι αναμενόμενη και άλλοτε παρεκκλίνουσα κι ανεπιθύμητη, ξεχειλίζει. Ο τρόμος από την άλλη, δεν είναι εξίσου πειστικός. Ίσως σε κάποιους αμάθητους να επιδράσει, αλλά οι φανατικοί φίλοι του είδους δεν έχουν να περιμένουν και πολλά, εκτός ίσως από μια ωραία μαχαιριά στα μάτια. Από την άλλη, αυτό λειτουργεί και υπέρ της ταινίας. Γιατί έτσι ο τρόμος δεν μοιάζει να είναι υπερφυσικός, ή υπερβολικός, παρά σαν κάτι που βγαίνει μέσα από την ίδια την παρέα, μια βία που αποτελεί μέρος της ίδιας της τής φύσης. Η ταινία κρατά κι έναν άσο στο μανίκι της για το φινάλε. Μια ανατροπή. Κάποιοι την είδαν σαν μια ρηχή απόπειρα να ικανοποιηθούν οι συμβάσεις του είδους. Εμένα πάλι μου φάνηκε εξαιρετικά πετυχημένη, δεδομένης της έμφασης στην ερωτική ψυχολογία που κυριαρχούσε γενικά στην ταινία. Αξίζει να την δείτε και να κρίνετε από μόνοι σας.</p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;">***</span><br /><i style=""><o:p></o:p></i><b style=""><o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-3472881568582086480?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-9815387373650250982009-01-30T02:34:00.002+02:002009-02-16T17:45:15.837+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SYJLiarm6xI/AAAAAAAAAPI/ZuFWB5LHdGA/s1600-h/smart+people.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SYJLiarm6xI/AAAAAAAAAPI/ZuFWB5LHdGA/s320/smart+people.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296879166390987538" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> </p><p class="MsoNormal"><b style=""><span style="font-size:16;"><span style="font-size:130%;">SMART PEOPLE</span><o:p></o:p></span></b></p> <b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b><p></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθεσία</span>: Νόαμ Μούρο<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="font-weight: bold;">Παίζουν</span>: Ντένις Κουέιντ, Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, Έλεν Πέιτζ, Τόμας Χέιντεν Τσερτς<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">ΗΠΑ, 2008. Διάρκεια: 91΄<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Υπερβολικά σπουδαγμένοι, μορφωμένοι μέχρι παραμόρφωσης, φαν της λογοτεχνίας, των επιστημών και των τεχνών αλλά όχι της ζωής, έχετε τώρα όλοι την ευκαιρία να ικανοποιήσετε εκείνη την καλά θαμμένη φαντασίωσή σας με την Σάρα Τζέσικα Πάρκερ παρακολουθώντας αυτή την αμερικάνικη κομεντί-διασταύρωση του <i style=""><span style="" lang="EN-US">Juno</span></i><span lang="EN-US"> </span>με το <i style=""><span style="" lang="EN-US">Wonder</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Boys</span></i>. Πρωταγωνιστεί ο Ντένις Κουέιντ στο ρόλο μισάνθρωπου αλαζόνα πανεπιστημιακού καθηγητή λογοτεχνίας, ο οποίος βρίσκει τον έρωτα και τη χαμένη ανθρωπιά του στο πρόσωπο της κυρίας <i style=""><span style="" lang="EN-US">Sex</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">and</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">the</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">City</span></i>. Σύμφωνα με την λανθάνουσα λογική της ταινίας πρόκειται για το τέλειο ζευγάρι: Αν η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ νόμιζε μέχρι τώρα ότι αυτό που ήθελε ήταν ένας αρρενωπός άνδρας με καλοσχηματισμένο κορμί και έφεση στα… υδραυλικά, έκανε λάθος. Στην πραγματικότητα αυτό που της ταιριάζει είναι ένας ώριμος κουλτουριάρης με <span style="" lang="EN-US">IQ</span><span lang="EN-US"> </span>τόσο υψηλό, που να έχει ξεχάσει παντελώς πώς να συμπεριφέρεται σε απλές, καθημερινές καταστάσεις, ούτως ώστε από τη μια να τον θαυμάζει (αυτή η νοητικώς κατώτερη – κι ας είναι και γιατρός στην ταινία), κι από την άλλη να πρέπει να τον νταντεύει, διότι, ως γνωστόν, κάθε άνδρας είναι κατά βάθος ένα παιδί, και κάθε παιδί αποζητά μια μαμά. Ακούγεται σχηματικό, και πράγματι στην ταινία δεν βγαίνει και πολύ πειστικά – υπάρχει μια εξαιρετική σχετική συζήτηση στο <span style="" lang="EN-US">message</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">board</span><span lang="EN-US"> </span>του <span style="" lang="EN-US">imdb</span> – αλλά αναρωτιέμαι τελικά μήπως είναι αλήθεια. Από την άλλη μεριά, λογικά θα περίμενε κανείς ότι ένας τέτοιος άνδρας θα γοητευόταν από μια γυναίκα αναλόγων προσόντων, κάποια ακαδημαϊκό, ποιήτρια, ή κάτι ανάλογο, αλλά φευ. Τελικά αυτό που ψάχνει είναι μια χαζογκόμενα που να κάθεται και να ακούει τις ατέλειωτες αγορεύσεις του περί μεταμοντερνισμού με το στόμα ανοιχτό. Αυτό κι αν ακούγεται βγαλμένο από τη ζωή. Στην ταινία εμπλέκεται ακόμα η έφηβη κόρη του καθηγητή, με την Έλεν Πέιτζ να συνεχίζει τον ρόλο της Τζούνο από εκεί ακριβώς που τον είχε αφήσει λες και βρίσκεται στην ίδια ταινία, καθώς και ο αδελφός του - <i style="">υιοθετημένος</i> αδελφός, όπως δεν χάνει ευκαιρία να διευκρινίζει ο κύριος καθηγητής – ο οποίος μοιάζει να είναι το μοναδικό λογικό και ισορροπημένο άτομο στην ταινία, πάντα έτοιμος για συναισθηματική επικοινωνία, αλλά και για ένα καλό πάρτι, εξού και είναι ένας αποτυχημένος, χωρίς δουλειά και φράγκα. Αυτό κι αν είναι κλισέ. Αν υποπτευθώ όμως ότι είναι κι αυτό αληθινό, ε, τότε θα πω ότι αυτή είναι μια καλή ταινία…</p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><i style=""><o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;">***</span> <o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-981538737365025098?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-25181039841001702522009-01-22T03:50:00.002+02:002009-01-22T03:55:30.651+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SXfRYAUSZlI/AAAAAAAAAO4/huQ2SVACXiQ/s1600-h/revolutionary+road.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SXfRYAUSZlI/AAAAAAAAAO4/huQ2SVACXiQ/s320/revolutionary+road.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293930097329464914" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} a:link, span.MsoHyperlink {color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;} a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {color:purple; text-decoration:underline; text-underline:single;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><b style=""><span style="font-size:16;"><span style="font-size:130%;">REVOLUTIONARY ROAD</span><br /><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><br /></i></p><p class="MsoNormal"><i style=""><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθεσία</span>: Σαμ Μέντες<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="font-weight: bold;">Παίζουν:</span> Λεονάρντο ντι Κάπριο, Κέιτ Γουίνσλετ, Κάθι Μπέιτς, Μάικλ Σάνον<br />ΗΠΑ, 2008. Διάρκεια: 119΄</i><i style=""><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Ο δρόμος της επανάστασης στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορεί να είναι τίποτε παραπάνω από το όνομα μιας οδού. «Οδός Επαναστάσεως». Κάποιοι όμως το πήραν στα σοβαρά, και θα το πληρώσουν ακριβά. Είναι ο Φρανκ και η Έιπριλ, το νεαρό ζευγάρι της ταινίας, εξαιρετικά ενσαρκωμένο από τον Λιονάρντο Ντι Κάπριο και την Κέιτ Γουίνσλετ, που είναι δυο νέοι με διαφορετικά όνειρα στην ευημερούσα Αμερική των ’50<span style="" lang="EN-US">s</span>. Δεν συμβιβάζονται με το κενόδοξο Αμερικάνικο Όνειρο της δουλειάς από τις 9 ως τις 5, της φιλήσυχης οικογενειακής ζωής στα προάστια, με τα δυο παιδιά, τον σκύλο και την αυλή με γκαζόν. Ονειρεύονται μια άλλη ζωή. Δεν ξέρουν ποια, αλλά θέλουν τουλάχιστον να ψάξουν να τη βρουν. Όμως εδώ δεν βρισκόμαστε σε κάποια ευρωπαϊκή πολιτική ταινία. Ο Φρανκ και η Έιπριλ ονειρεύονται το «άλλο», το διαφορετικό, αλλά όχι τους άλλους. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε, αφού είναι μόνοι τους, αποκομμένοι από την κοινωνία, η οποία δεν αποτελεί παρά ένα ασφυκτικό, περίκλειστο σύμπαν γεμάτο συμβατικότητες, ψεύτικα χαμόγελα και καλολαδωμένες χωρίστρες. Δεν υπάρχει διαφυγή. Εδώ είμαστε παγιδευμένοι στο πεδίο του αμερικάνικου μελοδράματος με τη σκιά του Ντάγκλας Σερκ να πέφτει βαριά πάνω στα κομψά έπιπλα των ’50<span style="" lang="EN-US">s</span>. Η ψυχική ενέργεια, ιδιαίτερα η γυναικεία, δεν μετουσιώνεται σε πολιτική δράση, αλλά ανακυκλώνεται εγκλωβισμένη μέσα στους τέσσερις τοίχους της οικογενειακής οικίας, διαταράσσοντας συθέμελα τις σχέσεις. Ο έρωτας διαβρώνεται, το όνειρο καταρρέει, η μόνη θέση για το «άλλο», το διαφορετικό δεν βρίσκεται παρά στο ψυχιατρείο, σε μια ειρωνική, εφιαλτικά αδιόρατη αντιστροφή του σταλινικού συστήματος στην αμερικάνικη εκδοχή του. Εξαιρετική ταινία, από τον σκηνοθέτη του <i style=""><span style="" lang="EN-US">American</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Beauty</span></i>, βασισμένη στο εξαιρετικό ομότιτλο μυθιστόρημα του Ρίτσαρντ Γέιτς.</p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;">****</span><br /></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="font-style: italic;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="font-style: italic;"><br /></span> <o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-2518103984100170252?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-10033693614109142222008-12-04T14:10:00.000+02:002008-12-09T14:14:45.664+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/ST5hCgE3BxI/AAAAAAAAAN4/04FYVrR5qxk/s1600-h/il+divo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/ST5hCgE3BxI/AAAAAAAAAN4/04FYVrR5qxk/s320/il+divo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277762508922750738" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Πάολο Σορεντίνο<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Παίζουν: Τόνι Σερβίλο,<span style=""> </span>Άννα Μποναϊούτο, Τζούλιο Μποζέτι<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Ο Τζούλιο Αντρεότι υπήρξε ένας από τους ήρωες των παιδικών μου χρόνων. Μου ήταν αδύνατο να καταλάβω πώς τα κατάφερνε και επεβίωνε μέσα στο χάος της ιταλικής πολιτικής σκηνής, με τις συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, αποσπώντας μάλιστα συνήθως το πόστο του πρωθυπουργού για τον εαυτό του. Αυτή του όμως η ικανότητα να παραμένει στην εξουσία, μαζί με το αδιαφανές, πλήρως δυσερμήνευτο παρουσιαστικό του, με γοήτευαν βαθύτατα. Προφανώς δεν ήμουν ο μόνος. Γιατί αυτή ακριβώς η γοητεία είναι και το θέμα της ταινίας <i style=""><span style="" lang="EN-US">Il</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Divo</span></i>, η οποία εστιάζει στην προσωπικότητα του Τζούλιο Αντρεότι, καθώς και στην τελευταία πρωθυπουργική του θητεία, κατά την περίοδο 1989-1992, οπότε και αντιμετώπισε πληθώρα κατηγοριών για εμπλοκή σε σκάνδαλα, σημαντικότερο από τα οποία ήταν οι σχέσεις με την μαφία. 26 προσαγωγές σε δίκη αντιμετώπισε, 26 φορές αθωώθηκε, έστω κι αν χρειάστηκε να φτάσει μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο για να δικαιωθεί! Πρόκειται λοιπόν για μια ταινία που συνδυάζει την πολιτική προσέγγιση με ένα ανθρώπινο πορτρέτο και με αρκετή σκανδαλολογία, η οποία τυγχάνει να είναι της μόδας και στην Ελλάδα. Δυστυχώς, εμείς που δεν γνωρίζουμε πρόσωπα και πράγματα της ιταλικής πολιτικής χάνουμε αρκετά από την ταινία. Σαν ανθρώπινο πορτρέτο όμως, είναι δυναμίτης που θα μιλήσει σε όλους, δίνει όλη την πολυπλοκότητα και το μυστήριο του ανδρός, καταφέρνει να τον αναπαραστήσει σαν άγγελο και διάβολο ταυτόχρονα, ενώ διακρίνεται και για το χιούμορ της. Δυναμίτης είναι και καλλιτεχνικά, μια ταινία γεμάτη καινοτομίες στο μοντάζ, στους φωτισμούς, στη σχέση μουσικής και εικόνας, σε βαθμό μάλιστα που κάποιες φορές να το παρακάνει. Ένας Ιταλός έγραψε στο ίντερνετ γι’ αυτή την ταινία: «Είναι γκροτέσκα, υπερβολικά στιλιζαρισμένη, αλλά αυτό είναι απαραίτητο για να φανεί το πραγματικό πρόσωπο της χώρας μου».<span style=""> <br /></span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""></span></p><p class="MsoNormal"><span style=""><span style="font-size:130%;">****</span><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-1003369361410914222?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-52371952395903871842008-11-27T18:19:00.002+02:002008-11-27T18:21:24.142+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SS7I3nneWLI/AAAAAAAAANo/lphHGWTkIjA/s1600-h/elegy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SS7I3nneWLI/AAAAAAAAANo/lphHGWTkIjA/s320/elegy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273373071550339250" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 2.0cm 70.85pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style=""><b><span style="font-size:16;"><br /><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style=""><b style=""><span style="font-size:14;"></span></b><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span lang="EN-US" style="font-size:14;">ELEGY</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;font-size:14;" ></span></span><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style=""><i style=""><br /></i></p><p class="MsoNormal" style=""><i style="">Σκηνοθεσία: Ιζαμπέλ Κοϊξέτ<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal" style=""><i style="">Παίζουν: Μπεν Κίνγκσλεϊ, Πενέλοπε Κρουζ, Ντένις Χόπερ<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal" style=""><br /></p><p class="MsoNormal" style="">Αν ανήκετε στην κατηγορία των ωρίμων ανδρών<span style=""> </span>που έχουν πατήσει τα.. ήντα και βάλε, αλλά παρόλ' αυτά το βασικό τους πρόβλημα είναι πώς να αποφεύγουν τους... εκνευριστικούς περισπασμούς από το τσούρμο των νεαρών και όμορφων γυναικών που ποθούν διακαώς να βρεθούν στην αγκαλιά τους, τότε βρίσκεστε στην κατάλληλη ταινία. Πρόκειται για την ταινία που μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του πασίγνωστου αμερικανού συγγραφέα Φίλιπ Ροθ <i>Το ζώο που ξεψυχά. </i>Στο βιβλίο, όπως και στην ταινία, πρωταγωνιστεί κάποιος Ντέιβιντ Κέπες, ένας... σιτωμένος καθηγητής πανεπιστημίου και επιφανές μέλος της νεοϋορκέζικης ιντελιγκέντσια, με δική του ραδιοφωνική εκπομπή και στήλη στο <i><span style="" lang="EN-US">New</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span style="" lang="EN-US">Yorker</span></i> (όλως τυχαίως η περιγραφή ταιριάζει γάντι στον ίδιο τον Ροθ), ο οποίος έχει μάθει να ζει μόνος του και να απολαμβάνει την ανεξαρτησία του, και διόλου δεν το αντέχει να τον πρήζουν κάτι νεαρές φοιτητριούλες για... μόνιμη σχέση, δεσμό και άλλα τέτοια μικροαστικά και μπανάλ. Στο βιβλίο μάλιστα καυχάται και για τις σεξουαλικές του επιδόσεις, τις οποίες δεν λέει να καταβάλει ο πανδαμάτωρ χρόνος, στην ταινία όμως το συγκεκριμένο στοιχείο αποσιωπάται. Αυτό που αποκαλύπτεται αντιθέτως είναι τα υπέροχα στήθη της Πενέλοπε Κρουζ. Μπορεί να μην διαθέτουμε τα προσόντα του καθηγητή Κέπες, αλλά τώρα, χάρη στην μαγική τεχνολογία του σινεμά, μπορούμε κι εμείς να απολαύσουμε, έστω και μόνο οπτικά, τα εν λόγω στήθη. Για να σοβαρευτούμε όμως και λίγο, η συγκεκριμένη ταινία καταφέρνει όχι μόνο να αποδώσει το αμφιλεγόμενο κλίμα του βιβλίου, αλλά με την σεναριακή ανατροπή του δεύτερου μέρους να μας προβληματίσει γόνιμα ως προς την υποχρέωσή μας να παίρνουμε τη ζωή όπως έρχεται και να αποφεύγουμε τις προβολές στο, έτσι κι αλλιώς αβέβαιο, μέλλον. Μπορεί «εσύ να είσαι στην αρχή κι εγώ στο παραπέντε», που λέει και το τραγούδι, αλλά... μηδένα προ του τέλους μακάριζε.<br /></p><p class="MsoNormal" style=""><br /></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:130%;">**</span><br /></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><br /><i style=""><span style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></i></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-5237195239590387184?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-48246807366659054662008-11-13T14:54:00.000+02:002008-12-13T14:56:37.631+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SUOw7Emr25I/AAAAAAAAAOE/bAj8Mu79Cao/s1600-h/yearOfTheDog.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 209px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SUOw7Emr25I/AAAAAAAAAOE/bAj8Mu79Cao/s320/yearOfTheDog.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279257717103123346" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">YEAR OF THE DOG</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Σκηνοθεσία</span><span style="font-style: italic;">: Μάικ Γουάιτ</span> <span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><br />Παίζουν</span><span style="font-style: italic;">: Μόλι Σάνον, Πίτερ Σάρσγκααρντ, Ρετζίνα Κινγκ, Λόρα Ντερν, Τζον Ράιλι</span> <span style="font-style: italic;"><br />ΗΠΑ, 2007. Διάρκεια: 93΄</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Υπόθεση:</span><span style="font-style: italic;">Γεροντοκόρη γραμματέας που ζει την γαλήνια μεσοαστική ζωή των αμερικανικών προαστίων αγκαλιά με το σκυλάκι της, συντρίβεται συναισθηματικά όταν αυτό πεθαίνει από τοξική δηλητηρίαση, με συνέπεια να αρχίσει να ψάχνει λίγο περισσότερο το θέμα «ζωοφιλία».</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σατιρική κομεντί πάνω στην παράδοση του American Beauty, του Little Miss Sunshine και του κινηματογράφου του Ουές Άντερσον, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του σεναριογράφου του School of Rock και του Nacho Libre είναι μια γλυκόπικρη ματιά στη μοναξιά, την κενότητα, την υποκρισία, αλλά και το βαθύ ανθρώπινο δράμα πίσω από την φαινομενικά γυαλιστερή ζωή του μέσου Αμερικάνου. Η ταινία εστιάζει πάνω στο θέμα της προστασίας των ζώων και των δικαιωμάτων τους, ένα θέμα πολύ σημαντικό και εξίσου παραμελημένο. Η τελείως προβλέψιμη χολιγουντιανή δραματουργική καμπύλη δεν αποφεύγεται, το κέντρισμα όμως μένει, και αυτό είναι ένα μεγάλο κέρδος.</span><br /><br />Σύμφωνα με τον «μπουρλοτιέρη» του Videodrome, τον Τριαντάφυλλο Μποσταντζή, θα πρέπει να σταματήσουμε να γράφουμε για ταινίες και να αρχίσουμε να γράφουμε για ιδέες. «Γράφουμε αυτό που είμαστε», ισχυρίζεται στο προηγούμενο τεύχος. Σωστά. Γι’ αυτό κι εγώ, που δεν είμαι κατά βάθος παρά ένας συγκαταβατικός αστός, ασκημένος να ανέχομαι τα πάντα και να σέβομαι τους πάντες, δεν μπορώ να βγω και να γράψω «αρχίστε να νοιάζεστε για τα ζώα», «χιλιάδες ζώα υποφέρουν αυτή τη στιγμή φρικτά βασανιστήρια σε πειραματικά εργαστήρια βιομηχανιών (όχι απαραίτητα για το καλό της ιατρικής, όχι, αυτό συχνά είναι το άλλοθι. Πάρα πολλά ζώα πεθαίνουν με ανυπόφορους πόνους μόνο και μόνο για χάρη μιας καλύτερης απόχρωσης κραγιόν, φερ’ ειπείν)» και άλλα παρόμοια. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να σας ανησυχήσω με απόψεις όπως ότι «η σύγχρονη εντατική κτηνοτροφική βιομηχανία έχει μετατρέψει τα ζώα σε άψυχες κρεατομηχανές με άγνωστες συνέπειες ακόμα και για την υγεία μας (θυμηθείτε τη νόσο Kreuzfeld-Jacobs)», όχι, μακριά από μας αυτά. Εμείς εδώ γράφουμε μόνο για ταινίες και σεβόμαστε απόλυτα όλους εσάς, που ξέρετε πολύ καλά για τον εαυτό σας πού ακριβώς πρέπει να στρέψετε τα ενδιαφέροντά σας και πού όχι. Δεν θα σας το πούμε εμείς. Έχετε διαβάσει το αριστουργηματικό «Τι ωραίο πλιάτσικο» του Τζόναθαν Κόου και ξέρετε. Όσο για εδώ, δεν έχουμε παρά μια ακόμα χαζοαμερικάνικη ταινιούλα η οποία, σύμφωνα με τον cheaplog του <a href="http://mftm.blogspot.com/2007/09/year-of-dog-2007.html">Movies for the Masses</a>, δεν κάνει τίποτ’ άλλο «από το να αναλύει εξαιρετικά επίπονα και επανειλημμένα ότι όλες αυτές που βλέπεις να μαζεύουν 15 σκύλους και να ζουν όλη μέρα μαζί τους είναι τόσο πυροβολημένες όσο φαντάζεσαι, και ακόμα περισσότερο». Έτσι μπράβο. Κάτι πυροβολημένοι είναι οι φιλόζωοι. Τώρα μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">****</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-4824680736665905466?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-31798946466622934462008-10-16T14:05:00.002+03:002008-12-09T14:09:41.537+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/ST5f3qzcIrI/AAAAAAAAANw/1RxJbLMimNM/s1600-h/Happy-Go-Lucky.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/ST5f3qzcIrI/AAAAAAAAANw/1RxJbLMimNM/s320/Happy-Go-Lucky.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277761223312286386" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">HAPPY-GO-LUCKY</span></span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Μάικ Λι</span> <span style="font-style: italic;"><br />Παίζουν: Σάλι Χόκινς, Έντι Μαρσάν, Αλέξις Ζέγκερμαν</span><br /><br />Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα φιλμικό σύμπαν που απαρτίζεται από δύο ομόκεντρες σφαίρες. Η εσωτερική σφαίρα αποτελεί τον μικρόκοσμο της ηρωίδας της ταινίας, της τριαντάρας δασκάλας Πόπι, η οποία είναι πάντα χαμογελαστή και γεμάτη θετική ενέργεια, πάντα πρόθυμη να κοιτάξει τον συνάνθρωπό της στα μάτια και να επικοινωνήσει μαζί του, μια διάνοια αμόλυντη από ευρύτερους πολιτικούς προβληματισμούς. Η έξω σφαίρα περικλείει αυτήν ακριβώς την ευρύτερη κοινωνία, η οποία βρίσκεται σε ένα είδος τεκτονικής τριβής με τον μικρόκοσμο της ηρωίδας, διεισδύει απειλητικά σ’ αυτόν, δοκιμάζει τις αντοχές του. Αυτή η σύγκρουση προσωπικής έναντι πολιτικής σφαίρας, εισάγεται ήδη από την πρώτη σκηνή της ταινίας: Η Πόπι μπαίνει να χαζέψει σ’ ένα βιβλιοπωλείο και, όσο φιλικά κι αν συμπεριφέρεται στον πωλητή, αυτός την αντιμετωπίζει με πρωτόγνωρη ψυχρότητα. Επιπλέον, όταν φεύγει, διαπιστώνει ότι της έχουν κλέψει το ποδήλατο. Όσο τυχερή κι αν είσαι, λοιπόν, όση θετική ενέργεια κι αν εκλύεις, βρίσκεσαι κι εσύ εκτεθειμένη στην κακία ενός κόσμου που υπερβαίνει το άτομο και κινείται από αδιόρατες και ανεξέλεγκτες δυνάμεις. Μικρά παιδιά εμφανίζουν βίαιη συμπεριφορά, στους δρόμους ψυχωσικοί losers παραμιλούν χαμένοι στο δικό τους κόσμο, ενώ άλλοι, φαινομενικά «νορμάλ», αποδεικνύονται βυθισμένοι σε μια από τις γνωστότερες ψυχασθένειες του καιρού μας, τη συνωμοσιολαγνεία και τις τάσεις καταδίωξης. Απέναντι σε όλα αυτά αρκεί το ζεστό χαμόγελο και η ανθρωπιά μια απλής δασκαλίτσας; Μάλλον όχι. Αν όμως η ανθρωπιά δεν είναι συνθήκη ικανή, ο Μάικ Λι, ο μεγαλύτερος ίσως σύγχρονος άγγλος σκηνοθέτης, μοιάζει να μας λέει ότι είναι σίγουρα αναγκαία. Σε έναν κόσμο που η Πόπι κι οι φιλενάδες της αδυνατούν να διακρίνουν τα αόρατα νήματα, η μεταξύ τους σχέση μοιάζει να αποτελεί το απόλυτο και οριστικό αποκούμπι. Ο έλεγχος της ζωής μας ξεγλιστράει από τα χέρια μας, έχουμε απωλέσει την ικανότητα να κατανοούμε τον κόσμο, μας απομένει όμως η δύναμη της αγάπης. Αυτό το τελευταίο αποκούμπι είναι που κάνει την Πόπι τυχερή κι ευτυχισμένη. Μακάρι κι εμάς…<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">****</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-3179894646662293446?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-30611824921274655872008-10-01T23:03:00.002+03:002008-12-13T15:22:29.823+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SQItKgEd3yI/AAAAAAAAANY/8gq-2KtrD_w/s1600-h/bridesheadrevisited.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 166px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SQItKgEd3yI/AAAAAAAAANY/8gq-2KtrD_w/s320/bridesheadrevisited.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260816973152771874" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">BRIDESHEAD REVISITED</span></span> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="text-transform: uppercase;"><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i style=""><span style="text-transform: uppercase;">Σ</span>κηνοθεσία: Τζούλιαν Τζάρολντ<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Παίζουν: Μάθιου Γκουντ, Τζούλια Φλάιτ, Μπεν Γουίσοου, Έμα Τόμπσον<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Ουκ ολίγοι συμπατριώτες μας διακατέχονται από την πεπλανημένη άποψη ότι στην Αγγλία ανθεί ιδιαιτέρως η ομοφυλοφιλία – φοβάμαι ότι με κάτι τέτοιες ταινίες θα αυξηθούν ακόμα περισσότερο. Κι αυτό γιατί ό,τι θελκτικότερο έχει να επιδείξει η συγκεκριμένη ταινία, η οποία εκτυλίσσεται στην Αγγλία του μεσοπολέμου, είναι ο χαρακτήρας του Σεμπάστιαν, ενός εκκεντρικού θηλυπρεπή φοιτητή της Οξφόρδης, γόνου πάμπλουτης οικογένειας, ο οποίος ανήκει στους «σοδομίτες», μια φοιτητοπαρέα ηδονιστών <span style="" lang="EN-US">party</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">animals</span><span lang="EN-US"> </span>της εποχής. Αυτός ο Σεμπάστιαν, λοιπόν, αποφασίζει για άγνωστους λόγους να εμπλέξει στα δίχτυα της γοητείας του τον Τσαρλς, τον μικροαστό ήρωα της ταινίας μας, και να τον μυήσει στα άδυτα του Μπράιτσχεντ, της οικογενειακής τους έπαυλης. Ανάμεσα στα εκθέματα του τυπικού αυτού κτίσματος της αγγλικής υπαίθρου συγκαταλέγεται και η Τζούλια, η γοητευτική αδελφή του Σεμπάστιαν, οπότε ο Τσαρλς θα βρεθεί αίφνης διχασμένος ανάμεσα στα δυο αδέλφια. Μην περιμένετε όμως τίποτε φωναχτά δράματα, μίση, έρωτες και πάθη. Γιατί ο Τσαρλς αποτελεί την προσωποποίηση του έτερου κλισέ περί Άγγλων: Είναι συγκαταβατικός, ευγενικός, και παντελώς αδιαπέραστος. Όχι μόνο από τους άλλους ήρωες, αλλά κι από μας τους θεατές. Είναι παντελώς αδύνατο να καταλάβει κανείς τι ακριβώς θέλει, σκέφτεται, ή νιώθει αυτός ο άνθρωπος. Αφήστε που είναι και παντελώς γλυκανάλατος. Κι από τη στιγμή που η ταινία διαπράττει το ατόπημα να εγκαταλείψει κάπου στο Μαρόκο τον Σεμπάστιαν, μοναδικό πικάντικο στοιχείο της, και να μην ξαναεπιστρέψει ποτέ σ’ αυτόν, καταντάει εξίσου νερόβραστη με τον Τσαρλς. Με τον οποίο παλινδρομούμε μεταξύ ποικίλων προβληματισμών, όπως θρησκευτική πίστη, μητρική καταπίεση, ομοφυλοφιλία, κοινωνικός αριβισμός, προβληματισμοί οι οποίοι όμως απομένουν παντελώς ξεκρέμαστοι κι ανολοκλήρωτοι. Τελικά, μόνο θέμα της ταινίας μοιάζει να αναδεικνύεται ακριβώς αυτός ο τυπικός αγγλικός χαρακτήρας: συγκαταβατικός, μπλαζέ, ικανός να θυσιάσει και το εντονότερο συναίσθημα στο όνομα της ευπρέπειας και του <span style="" lang="EN-US">understatement</span>. Μπορεί όμως άραγε να ενδιαφέρουν όλ’ αυτά οποιονδήποτε δεν συνηθίζει να τρώει για πρωινό τοστ με φασόλια;<br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;">*</span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-3061182492127465587?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-72218270935690659012008-09-14T03:25:00.002+03:002008-12-09T14:35:33.688+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SMxaWQyHGRI/AAAAAAAAAIU/OW5X-q5py08/s1600-h/savages.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SMxaWQyHGRI/AAAAAAAAAIU/OW5X-q5py08/s320/savages.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245667004488554770" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Ταμάρα Τζένκινς<o:p></o:p><br />Παίζουν: Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Λόρα Λίνεϊ, Φίλιπ Μπόσκο<o:p></o:p><br />ΗΠΑ, 2007. Διάρκεια: 113΄<o:p></o:p></i><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Υπάρχουν δύο είδη κινηματογράφου: Αυτός που μας βοηθάει να ξεφύγουμε, προσωρινά έστω, απ’ όσα τυχόν δυσάρεστα αντιμετωπίζουμε, κι αυτός που μας αναγκάζει να τα κοιτάξουμε κατάματα και να τα αντιμετωπίσουμε. Με άλλα λόγια, ο κινηματογράφος της φυγής και ο κινηματογράφος του προβληματισμού. Ο πρώτος είναι ίσως πιο ευχάριστος, ο δεύτερος όμως μάλλον πιο ωφέλιμος. Επιλέξαμε να ξεκινήσουμε τη φετινή σεζόν με μια πρόταση που ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πρόκειται για μια ταινία που, αν και δεν προβλήθηκε στην πόλη μας, πραγματοποίησε μια πολύ καλή πορεία στο εξωτερικό και προτάθηκε επαξίως για δύο Όσκαρ, το πρώτου γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της Λόρα Λίνεϊ και το πρωτότυπου σεναρίου, το οποίο έγραψε η ίδια η σκηνοθέτιδα, αν και θα άξιζε οπωσδήποτε και μια τρίτη πρόταση, στην κατηγορία του πρώτου ανδρικού ρόλου, όπου νομίζουμε ότι ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν πραγματοποιεί την καλύτερη ίσως ερμηνεία της καριέρας του. Η ταινία περιστρέφεται γύρω από ένα θέμα παραμελημένο, που είναι η φροντίδα των ηλικιωμένων που αδυνατούν πλέον να φροντίσουν τον εαυτό τους. Επιπρόσθετα, το εντάσσει μέσα σε ένα πλαίσιο δυσλειτουργικής οικογένειας, που έχει προκαλέσει χρόνια προβλήματα, άγχη, ανασφάλειες και νευρώσεις στα μέλη της. Ο Τζον και η Γουέντι είναι δυο αδέλφια γύρω στα σαράντα, ανύπαντροι και οι δύο, που διατηρούν τυπικές και όχι ουσιαστικές σχέσεις μεταξύ τους, και αναγκάζονται να έρθουν αντιμέτωποι ο ένας με τον άλλο, αλλά και με το κοινό τους παρελθόν, όταν ειδοποιούνται ότι ο πατέρας τους έχει εμφανίσει γεροντική άνοια και θα πρέπει να αναλάβουν την γηροκόμησή του. Παρόλο το «δυσάρεστο» θέμα της, η ταινία καταβάλει συνειδητές και επιτυχημένες προσπάθειες να αποφύγει το μελοδραματισμό, ενώ παράλληλα ένα ειρωνικό, σαρδόνιο χιούμορ αγγλικού τύπου κάνει αρκετά συχνά αισθητή την παρουσία του, αποσπώντας κάποια απολύτως απαραίτητα μειδιάματα. Η ατμόσφαιρα πάντως παραμένει μουντή από την αρχή μέχρι το τέλος, οι ρυθμοί αργοί, η υπόθεση κατά διαστήματα υποτυπώδης. Απομένει γυμνή η ίδια η αμείλικτη πραγματικότητα, η αναπόφευκτη μοίρα του ανθρώπου, που είναι η πορεία προς το μαρασμό και το θάνατο και η υποχρέωση όλων μας να την αντιμετωπίσουμε όσο ωριμότερα μπορούμε. Παράλληλα, η ταινία, χάρη στο οξυδερκές σενάριό της και τις υπέροχες ερμηνείες του ζεύγους Χόφμαν-Λίνεϊ, προσθέτει ορισμένα σπαρακτικά στιγμιότυπα στην πλούσια κινηματογραφική ανθολογία από σκηνές με μέλη δυσλειτουργικών οικογενειών που αδυνατούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους…<b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >***</span><b style=""><o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-7221827093569065901?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-46639988640031522342008-06-19T19:21:00.004+03:002008-12-10T08:34:59.848+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SFqIKorxJ7I/AAAAAAAAAIM/zxchrrBycZs/s1600-h/across+the+universe.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SFqIKorxJ7I/AAAAAAAAAIM/zxchrrBycZs/s320/across+the+universe.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213629234935834546" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"><br />ACROSS</span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"> </span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">THE</span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"> </span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">UNIVERSE</span></b></span><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b><span style="font-style: italic;"><br /><br /><br /></span>Σκηνοθεσία: Τζούλι Τέιμορ<o:p></o:p><span style="font-style: italic;"><br /></span>Παίζουν: Τζιμ Στάρτζες, Ίβαν Ρέιτσελ Γουντ, Τζο Άντερσον, Ντάνα Φουκς<o:p></o:p><i style=""><br />ΗΠΑ, 2007. Διάρκεια: 131΄<o:p></o:p></i><br /><p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Όχι ένα και δύο, αλλά 33 ολόκληρα τραγούδια των θρυλικών «Σκαθαριών» σε νέες, φρέσκιες εκτελέσεις παρελαύνουν οπτικοποιημένα μπροστά από τα μάτια μας σ’ αυτό το πολύχρωμο, νεανικό μιούζικαλ, που επιχειρεί μια τοιχογραφία της ταραγμένης περιόδου των τελών της δεκαετίας του ’60 βασισμένη πάνω στο έργο των Μπιτλς. </p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Πρόκειται για μια φιλόδοξη απόπειρα, που στέφεται από απόλυτη επιτυχία τόσο στο οπτικό όσο και στο μουσικό κομμάτι της. Οι νεαροί πρωτοεμφανιζόμενοι πρωταγωνιστές ερμηνεύουν τα τραγούδια με έναν τρόπο που καταφέρνει να συνδυάσει στην κατάλληλη αναλογία τον απαραίτητο σεβασμό στις αρχικές εκτελέσεις από τη μια, με την καινοτομία και την ανάδειξη των τραγουδιών από μια διαφορετική σκοπιά από την άλλη. Εξυπακούεται ότι άπαντες διαθέτουν τα απαραίτητα φωνητικά προσόντα, ενώ και οι υποκριτικές τους ικανότητες είναι κάτι παραπάνω από επαρκείς. </p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Οπτικά η ταινία θυμίζει πυροτέχνημα φαντασίας, χρώματος και φωτός. Τα τραγούδια ενσωματώνονται οργανικά μέσα στην πλοκή και δεν θυμίζουν επ’ ουδενί βίντεο-κλιπ. Αποκτούν όλα σαφές και καινούριο νόημα, που αναδεικνύει και τα ίδια τα τραγούδια και την ταινία. Αξίζει να σταθούμε ιδιαίτερα στο “<span style="" lang="EN-US">I</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Want</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">you</span>”, που συσχετίζεται με τη διαδικασία στρατολόγησης για τον πόλεμο του Βιετνάμ και εκφράζει με άκρως γλαφυρό και ευφάνταστο τρόπο την αίσθηση παγίδευσης και αποκτήνωσης του νεαρού κληρωτού που καλείται να γίνει το φρέσκο κρέας στην κρεατομηχανή του πολέμου, αλλά και στο “<span style="" lang="EN-US">I</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">am</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">the</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Walrus</span>”, που ερμηνεύεται από τον Μπόνο σε μια εμφάνιση-έκπληξη και παραπέμπει σε ψυχεδελικό όνειρο που εξελίσσεται σε κάποια μαγική υποβρύχια ουτοπία. </p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Όπως συχνά συμβαίνει με τα μιούζικαλ, το αδύνατο σημείο είναι το σενάριο. Πρόκειται για μια στοιχειώδη, απλοϊκή ιστορία, που τραβάει σε μάκρος αρκετά μεγαλύτερο από τις αντοχές της προσοχής μας, δεν αναδεικνύει επαρκώς τους χαρακτήρες, και διακατέχεται από μια αφελή και επιφανειακή αντίληψη της ιστορίας. Απουσιάζει η εμβάθυνση, ή έστω η διαφορετική ματιά στο αντιπολεμικό κίνημα, τις φοιτητικές εξεγέρσεις και την εναλλακτική κουλτούρα των ’60<span style="" lang="EN-US">s</span>. Αυτό που υπάρχει είναι μια τοιχογραφία πλούσια μεν, επιφανειακή δε. Μια σειρά από εικόνες που απλά περνούν, αλλά δεν αγγίζουν τον θεατή.</p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Η ταινία φαίνεται τελικά πως απευθύνεται κυρίως στο μαθητικό κοινό, για το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει μια ευσύνοπτη εισαγωγή στο έργο των Μπιτλς και την ιστορία των εξεγέρσεων των ’60<span style="" lang="EN-US">s</span>. Όσοι θεωρούν εαυτούς ειδήμονες στα ανωτέρω θέματα πιθανόν να νιώσουν ότι παρακολουθούν κάτι παιδιάστικο ή αφελές. Κανείς όμως δεν μπορεί να αρνηθεί ότι πρόκειται για μια πλούσια, φιλόδοξη δουλειά, με εξαιρετικές μουσικές εκτελέσεις και υπέροχες εικόνες. Η ταινία συνοδεύεται μάλιστα κι από δεύτερο <span style="" lang="EN-US">dvd</span>, στο οποίο περιέχονται ολόκληρες και οι 33 εκτελέσεις, καθώς και σχόλια της σκηνοθέτιδας και των υπόλοιπων συντελεστών.<o:p></o:p><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >***</span><b style=""><o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-4663998864003152234?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-52796156587772672582008-05-29T14:04:00.003+03:002008-12-10T08:34:59.996+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SD6OSek0IVI/AAAAAAAAAIE/0Jnq1HaM_EM/s1600-h/Azuloscurocasinegro.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SD6OSek0IVI/AAAAAAAAAIE/0Jnq1HaM_EM/s320/Azuloscurocasinegro.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205754667383136594" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><b style=""><span style="text-transform: uppercase;font-size:14;" >Azuloscurocasinegro </span></b><b style=""><span style="text-transform: uppercase;font-size:14;" lang="EN-US">/ </span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">DARKBLUEALMOSTBLACK</span></b><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b><i style=""><br /></i></p><p class="MsoNormal"><i style=""><br /></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Σάντσεζ Αρεβάλο<o:p></o:p><br />Παίζουν: Κιμ Γκουτιέρεζ, Χέκτορ Κολόμε, Μάρτα Ετούρα, Αντόνιο ντε λα Τόρε<o:p></o:p><br />Ισπανία, 2006. Διάρκεια: 105΄ <o:p></o:p></i><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Βασιζόμενος πάνω στη στέρεα παράδοση του ισπανικού μελοδράματος και του κινηματογράφου του Αλμοδόβαρ, ο πρωτοεμφανιζόμενος Αρεβάλο μας παρουσιάζει μια νεανική ταινία, που καταγράφει με περισσή αυτοπεποίθηση και ιδιαίτερη γλαφυρότητα όλη τη συναισθηματική σύγχυση, το μπέρδεμα, την πίεση και τη δυσκολία της επαγγελματικής αποκατάστασης των σημερινών εικοσιπεντάρηδων. Ο Αρεβάλο, φρονίμως ποιών, επιλέγει έναν εξαιρετικά συμπαθή κεντρικό ήρωα, τον Χόρχε, έναν νεαρό που φροντίζει μόνος του τον κατάκοιτο πατέρα του, ενώ παράλληλα σπουδάζει δι’ αλληλογραφίας διοίκηση επιχειρήσεων και εργάζεται σαν θυρωρός-επιστάτης, μια θέση που με βαριά καρδιά κληρονόμησε από τον πατέρα του. Δύσκολα εντοπίζει κανείς ψεγάδι στον ήρωα αυτόν, που αντεπεξέρχεται με αξιοπρόσεκτη καρτερία σε όλες τις δυσκολίες της ζωής, προσπαθεί να είναι πάντα σε επαφή με τα συναισθήματά του, να είναι ειλικρινής με τους φίλους του, και βοηθά και τον μεγαλύτερο αδελφό του, ο οποίος βρίσκεται έγκλειστος στη φυλακή και του επιφυλάσσει ένα παράξενο, αμιγώς «αλμοδοβαρικό» αίτημα: Ζητάει από τον Χόρχε να αφήσει έγκυο την επίσης έγκλειστη φίλη του, καθώς ο ίδιος είναι στείρος, προκειμένου να μπορέσει να μεταφερθεί στην πτέρυγα των μητέρων, όπου οι συνθήκες κράτησης είναι πολύ καλύτερες. Ο Χόρχε, με βαριά καρδιά είν’ αλήθεια, δέχεται να κάνει το «ψυχικό», κάτι που θα έχει βέβαια σημαντικές συναισθηματικές συνέπειες για όλους. Στην ιστορία εμπλέκονται επίσης η Ναταλία, γειτόνισσα και παιδικός έρωτας του Χόρχε, η οποία επιστρέφει μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στη Γερμανία, καθώς και ο κολλητός του Ίσραελ, ο οποίος περνά την ώρα του στην ταράτσα της πολυκατοικίας, φωτογραφίζοντας με τηλεφακό τα όσα διαδραματίζονται στον απέναντι χώρο μασάζ, ο οποίος προσφέρει ιδιαίτερες υπηρεσίες σε ομοφυλόφιλους άνδρες. Ο Αρεβάλο κινηματογραφεί με σίγουρο χέρι, η φωτογραφία είναι υπέροχη, με ξεκάθαρα περιγράμματα και έντονες αντιθέσεις, χωρίς τις χρωματικές υπερβολές του Αλμοδόβαρ, ενώ το ευφάνταστο μοντάζ ανακατεύει την τράπουλα της αφήγησης, φωτίζοντας την ιστορία από διάφορες οπτικές γωνίες, με ευεργετικό αποτέλεσμα τη διέγερση των εγκεφαλικών μας κυττάρων. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει τελικά είναι ο ενδόμυχος συντηρητισμός που εκπέμπει το όλο εγχείρημα. Σκούρο μπλε σχεδόν μαύρο είναι το χρώμα του κουστουμιού που ονειρεύεται πως φοράει ο Χόρχε στην ιδεατή δουλειά στελέχους σε επιχείρηση. Δυστυχώς όμως, θυρωρός είναι και θυρωρός θα παραμείνει. Και το μόνο που μπορεί να κάνει, φαίνεται να μας λέει η ταινία, είναι να συμβιβαστεί με την ιδέα. Προτεραιότητα έχουν οι αξίες της κοινωνικής συνοχής και της οικογένειας, η οποία προστατεύει τη δική της συνοχή εφαρμόζοντας πιστά το αρχαίο ρητό «τα εν οίκω μη εν δήμω», όπως φαίνεται στην εξαιρετική σκηνή του Ίσραελ με τη μητέρα του. Να λοιπόν που έφτασε και ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος στο σημείο όπου νεανικότητα και συντηρητισμός θα ταυτίζονται…<b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic;">***</span></span><b style=""><o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"> <span style="text-transform: uppercase;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-5279615658777267258?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-64923297184208394142008-05-22T16:21:00.003+03:002008-12-10T08:35:00.234+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SDV0Ouk0IUI/AAAAAAAAAH8/ypsZwkzwlPU/s1600-h/death+at+a+funeral.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SDV0Ouk0IUI/AAAAAAAAAH8/ypsZwkzwlPU/s320/death+at+a+funeral.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203192740865909058" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;font-size:14;" lang="EN-US"><span style="font-size:130%;">DEATH AT A FUNERAL</span></span><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b><i style=""><br /></i></p><p class="MsoNormal"><i style=""><br /></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Φρανκ Οζ<o:p></o:p><br />Παίζουν: Μάθιου Μακφέιντεν, Ρούπερτ Γκρέιβς, Άλαν Τάντικ, Άντι Νάιμαν<o:p></o:p><br />Βρετανία, 2007. Διάρκεια: 90΄<o:p></o:p></i><o:p></o:p><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Σε μια μεγαλοαστική κηδεία στην αγγλική εξοχή, απ’ αυτές που κανείς δεν παρεκτρέπεται σε υπερβολικούς οδυρμούς και όλοι είναι τόσο τυπικά Άγγλοι στον καθωσπρεπισμό τους, μια σειρά από όχι-και-τόσο-καθώς-πρέπει καταστάσεις αρχίζει να ξετυλίγεται. Τα ευτράπελα ξεκινούν με την παράδοση του λάθος πτώματος, για να συνεχιστούν με την εκ παραδρομής κατανάλωση ισχυρών παραισθησιογόνων χαπιών από ένα συγγενή, και να αποκορυφωθούν σε ένα θεότρελο ξέσπασμα, όπου όλες οι αναποδιές και τα προβλήματα συγκλίνουν, περίεργοι ήχοι ακούγονται μέσα από το φέρετρο, γυμνοί άντρες περιφέρονται στη στέγη, ενώ ένας γηραιός θείος σε αναπηρικό καροτσάκι έχει ξεχαστεί στην τουαλέτα.<o:p></o:p><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Όλα αυτά ακούγονται πράγματι πολύ αστεία. Η συνταγή βασίζεται ουσιαστικά στο σύγχρονο, τυπικά αμερικάνικο χιούμορ της χοντροκομμένης φάρσας και των σκατολογικών αστείων, με δόσεις από το εξόχως αγγλικό είδος της κωμωδίας δωματίου, όπου διακωμωδούνται τα ήθη και οι μανιερισμοί της «καλής κοινωνίας». Το σενάριο είναι καλογραμμένο, με αστεία κάθε μορφής και τύπου, λεκτικά, οπτικά, γελοίες γκριμάτσες και περιττώματα που καταλήγουν στα λάθος σημεία. Κι όμως, το τελικό αποτέλεσμα είναι μάλλον άρρυθμο κι αμήχανο, αφήνει μεν μια σχετικά ευχάριστη γεύση, αλλά και ουκ ολίγους πόθους ανεκπλήρωτους.<o:p></o:p><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Ένα βασικό πρόβλημα εντοπίζεται στις ερμηνείες. Όχι πως το καστ δεν είναι καλό, το αντίθετο μάλιστα. Υπάρχει όμως διάχυτη μια αμηχανία, μια σοβαροφάνεια. Με εξαίρεση τον Άλαν Τάντικ, που ερμηνεύει τον «φτιαγμένο» με τα παραισθησιογόνα και αποδύεται σε ένα ρεσιτάλ από αστείους μορφασμούς και σουρεάλ ατάκες (αστείο του οποίου γίνεται όμως μια χονδροειδής υπερεκμετάλλευση και καταλήγει κουραστικό), οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές μοιάζουν σαν να αγνοούν ότι παίζουν σε κωμωδία. Περιφέρονται αμήχανοι, ιδιαίτερα ο Μάθιου Μακφέιντεν και ο Ρούπερτ Γκρέιβς, που ερμηνεύουν τους δυο γιούς του μακαρίτη, σαν να πιστεύουν ότι η αντίθεση μεταξύ της φαινομενικής σοβαρότητάς τους και της γελοιότητας των καταστάσεων που βιώνουν θα προκαλέσει το επιθυμητό κωμικό αποτέλεσμα. Δυστυχώς, δεν τους βγαίνει. Γιατί είναι όντως αστείο, έστω και χιλιοπαιγμένο, να διαπιστώνεις ότι το φέρετρο που τοποθετούν ιεροπρεπώς μπροστά σου δεν περιέχει τον πατέρα σου, αν όμως παιχτεί με τη σοβαρότητα, την υποτονικότητα και το φλέγμα του Μακφέιντεν, καταλήγει να έχει υποπολλαπλάσιο κωμικό αποτέλεσμα.<o:p></o:p><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Όχι πως και η σκηνοθεσία του βετεράνου Φρανκ Οζ δεν βάζει το χεράκι της. Και εκεί παρατηρούμε μια αμήχανη προσέγγιση, με ένα μοντάζ όχι επαρκώς σβέλτο, ώστε να αναπαράγει τον απαιτούμενο παλμό των κωμικοτραγικών περιστάσεων. Σαν ένα τραγούδι που παίζεται έναν τόνο πιο αργά απ’ ό,τι θά ’πρεπε. Στο τέλος ο συγχρονισμός χάνεται και το αποτέλεσμα φαλτσάρει. Θα ήταν άδικο πάντως να μην αναγνωρίσουμε ότι τελικά η ταινία καταφέρνει να πάρει μπροστά, για να καταλήξει σε ένα αξιομνημόνευτο φινάλε, όπου πλέον ο ρυθμός αποκτά την απαραίτητη σβελτάδα και τα γέλια βγαίνουν αβίαστα. Είχαμε ίσως αυξημένες προσδοκίες απ’ αυτή την κωμωδία, καθημερινά όμως αποδεικνύεται πόσο δύσκολο είδος είναι τελικά.<o:p></o:p><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic;">**</span></span><b style=""><o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-6492329718420839414?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-28616812050612601862008-04-25T02:41:00.005+03:002008-12-10T08:35:00.528+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SBEbN4YzRSI/AAAAAAAAAH0/aLR52HWtPjQ/s1600-h/confessionofpain2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SBEbN4YzRSI/AAAAAAAAAH0/aLR52HWtPjQ/s320/confessionofpain2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192961770623550754" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">CONFESSION OF PAIN / SEUNG SING<o:p></o:p></span></b><i style=""><br /></i></p><p class="MsoNormal"><i style=""><br /></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία</i><i style=""><span style="" lang="EN-US">: Andrew Lau</span></i><span style="font-style: italic;" lang="EN-US"> &amp; Alan Mak </span><i style=""><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span><br /><span style="color:black;">Παίζουν</span></i><i style=""><span lang="EN-US" style="color:black;">:</span></i><span style="font-size:130%;"><i style="font-family:times new roman;"><span lang="EN-US" style="color:black;"> </span></i></span><i style=""><span style="color:black;">Tony Leung, Takeshi Kaneshiro, Jinglei Xu, Qi Shu<br />Χονγκ Κονγκ, 2006. Διάρκεια: 109΄<o:p></o:p></span></i><span style="color:black;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="color:black;"><br /></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color:black;">Έχω ακούσει άπειρες φορές λοιδορίες εναντίον των ελλήνων διανομέων για τους αυθαίρετους τίτλους που διαλέγουν για να μας παρουσιάσουν ξένες ταινίες, αλλά σπανίως ακούω μια καλή κουβέντα, όταν καταφέρνουν να βρουν έναν τίτλο καλύτερο κι από τον πρωτότυπο. Ε, λοιπόν, αυτή τη φορά τα κατάφεραν περίφημα. Η ταινία που σας παρουσιάζουμε σήμερα δεν είναι ούτε «πονεμένη εξομολόγηση» (όπως μας πληροφορεί ο τίτλος με τον οποίο εισάγεται σε Ευρώπη και Αμερική), ούτε «θλιμμένη πόλη» (όπως μεταφράζεται ο κινέζικος τίτλος της “</span><span lang="EN-US" style="color:black;">Seung</span><span lang="EN-US" style="color:black;"> </span><span lang="EN-US" style="color:black;">Sing</span><span style="color:black;">”). Είναι μια ταινία με θέμα της κάποια καλά θαμμένα μυστικά, που κάποιοι προσπαθούν να ξεσκεπάσουν και κάποιοι άλλοι να συγκαλύψουν˙ σε κάθε περίπτωση πάντως παραμένουν αινιγματικά. Ακατανόητα. Και δεν αγγίζουν επ’ ουδενί το θεατή. Πώς λέμε «πέρασε και δεν ακούμπησε»; Κάτι τέτοιο.<o:p></o:p><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="color:black;"><br /></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color:black;">Ο Μπονγκ είναι ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, πρώην αστυνομικός και νυν αλκοολικός, ο οποίος κατατρύχεται από την αυτοκτονία της εγκύου γυναίκας του. Κάποια στιγμή η Σούζαν, σύζυγος του Χέι, αρχηγού της Αστυνομίας και παλιού φίλου του Μπονγκ, θα του αναθέσει να εξιχνιάσει την υπόθεση της δολοφονίας του πλούσιου πατέρα της, η οποία έχει κλείσει εσπευσμένα ως περίπτωση ληστείας από δυο γνωστούς κακοποιούς οι οποίοι αργότερα βρέθηκαν νεκροί. Ο Μπονγκ καταδύεται στο παρελθόν, προκειμένου να διερευνήσει τα πραγματικά κίνητρα πίσω από έναν τέτοιο φόνο. Κι ανακαλύπτει κάποια «αινιγματικά μυστικά», τα οποία δεν θα διαλευκανθούν, ούτε καν με το τέλος της ταινίας. Θα παραμείνουν εκκρεμή, δείγματα ενός αμήχανου και ασυνάρτητου σεναρίου, που δεν καταφέρνει να αποσπάσει πολύ από το ενδιαφέρον μας…<span style=""> </span><o:p></o:p><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="color:black;"><br /></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color:black;">Τώρα θα αναρωτηθείτε ίσως τι το θετικό βρίσκουμε σ’ αυτή την ταινία, εκτός του γλαφυρού της τίτλου. Λένε, λοιπόν, πως οι διευθυντές φωτογραφίας δεν τα καταφέρνουν σχεδόν ποτέ όταν στρέφονται στη σκηνοθεσία. Ο λόγος είναι ότι αδυνατούν να κατανοήσουν την προτεραιότητα της σημασίας της αφήγησης έναντι της οπτικής ομορφιάς. Εδώ έχουμε μια τέτοια περίπτωση. Ο σκηνοθέτης Άντριου Λάου ξεκίνησε σαν διευθυντής φωτογραφίας, και στράφηκε αργότερα στη σκηνοθεσία, έγινε δε γνωστός με τις διαβόητες «Εσωτερικές υποθέσεις», ριμέικ των οποίων αποτελεί ο «Πληροφοριοδότης» του Μάρτιν Σκορσέζε. Αργότερα γύρισε την “</span><span lang="EN-US" style="color:black;">Daisy</span><span style="color:black;">”, μια καλή ταινία, την οποία σας παρουσιάσαμε από τούτην εδώ τη στήλη τον περασμένο Σεπτέμβριο. Τη φορά αυτή όμως, ο Λάου εγκαταλείπει παντελώς την μέριμνα της αφήγησης και απορροφάται πλήρως από τη σαγήνη της εικονοπλασίας. Μιλάμε για ένα Χονγκ Κονγκ βγαλμένο από κάποιο όνειρο, άδειο, στιλπνό, ημιφωτισμένο, μια μεγαλούπολη γεμάτη φώτα από νέον και ατμοσφαιρικά μπαρ. Η δε σκηνοθεσία είναι εξίσου περίτεχνη, γεμάτη κόλπα και εφέ, με μια κάμερα σε μια διαρκή ανεπαίσθητη κυκλωτική κίνηση και διάφορα ευφάνταστα περάσματα από το παρόν στο παρελθόν και τανάπαλιν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι το όλο εγχείρημα απομένει κενόδοξο, καθότι οι χαρακτήρες και τα όσα ακατάληπτα τους συμβαίνουν μας αφήνουν αν όχι τελείως αδιάφορους, πάντως σίγουρα αμήχανους κι απορημένους. Πάντως, το οπτικό κομμάτι τ’ αξίζει τα λεφτά του… <span style=""> </span><o:p></o:p><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="color:black;"><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="color:black;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">**</span></span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-2861681205061260186?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-79380856234671050912008-04-17T22:46:00.001+03:002008-12-10T08:35:00.671+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SAZZYaRYd9I/AAAAAAAAAHs/xs2nQR9po8w/s1600-h/ensemble,+c%27+est+tout.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SAZZYaRYd9I/AAAAAAAAAHs/xs2nQR9po8w/s320/ensemble,+c%27+est+tout.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5189933896495036370" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><b style=""><span lang="FR" style="font-size:14;">ENSEMBLE</span></b><b style=""><span style="font-size:14;">, </span></b><b style=""><span lang="FR" style="font-size:14;">C</span></b><b style=""><span style="font-size:14;">’ </span></b><b style=""><span lang="FR" style="font-size:14;">EST</span></b><b style=""><span lang="FR" style="font-size:14;"> </span></b><b style=""><span lang="FR" style="font-size:14;">TOUT</span></b><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b><i style="font-style: italic;"><br /></i></p><p class="MsoNormal"><i style="font-style: italic;"><br /></i></p><p class="MsoNormal"><i style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Κλοντ Μπερί<o:p></o:p><br />Παίζουν: Οντρέι Τοτού, Γκιγιόμ Κανέ</i><br /><span style="font-style: italic;">Γαλλία, 2007. Διάρκεια: 97΄</span><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Όσοι από σας τυχόν ταυτίζετε τον γαλλικό κινηματογράφο με τις λεγόμενες «κουλτουριάρικες», ή «καλλιτεχνικές» ταινίες, να ξέρετε ότι πλανάσθε πλάνη οικτρά. Η Γαλλία διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές βιομηχανίες του κόσμου, μετά τις ΗΠΑ και την Ινδία, με τεράστιες ικανότητες να αναγεννάται από τις στάχτες της και να κατασκευάζει θελκτικά προϊόντα, σε διάφορες μορφές και μεγέθη, για το ευρύ κοινό. Μια τέτοια ταινία σας παρουσιάζουμε σήμερα. Κοινώς, μια ταινία για «ξεμπούκωμα». Τι εστί ξεμπούκωμα; Διευκρινίζουμε: «<span style="font-style: italic;">Ο πνευματικός αυνανισμός είναι κάποιες φορές απαραίτητος για να ξεμπουκώσει το μυαλό από ένα πλήθος νόρμες, συνήθως άχρηστες, που έχουν σωρευτεί μέσα του</span>». Τάδε έφη Τριαντάφυλλος Μποστάντζης στο <i style=""><span style="" lang="EN-US">Videodrome </span></i><span style="" lang="EN-US">του</span><i style=""><span style="" lang="EN-US"> εξώστη, </span></i><span style="" lang="EN-US">τεύχος 807</span>. Πιστοί λοιπόν σ’ αυτή τη γραμμή, σας παρουσιάζουμε σήμερα το “<span style="" lang="EN-US">ultimate</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">ksempoukoma</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">movie</span>”, μια ταινία του γερο-Κλοντ Μπερί, άξιου συνεχιστή της παράδοσης του Ζαν Ρενουάρ (δε θέλω ειρωνικά χαμόγελα – ο Μπερί έχει Όσκαρ, ο Ρενουάρ όχι), με πρωταγωνιστή τον αρρενωπό σταρ Γκιγιόμ Κανέ. Ο περί ου ο λόγος παίδαρος είναι το αγόρι που πρωταγωνιστούσε στο <span style="font-style: italic;">Αγάπαμε αν τολμάς</span>, που είχε προβληθεί με επιτυχία στις αίθουσες της πόλης μας πριν από μερικά χρόνια. Εκείνο το γλυκό αγόρι, λοιπόν, μεγάλωσε και έγινε ένα είδος Απόστολου Γκλέτσου της Γαλλίας. Μιλάμε για πολύ νταβρατίλα. Τα κορίτσια κάνουν ουρά έξω απ’ την κρεβατοκάμαρά του. Κι αυτός δίνει εντολές. «Σκύψε», «πιο γρήγορα», τέτοια πράγματα. Η καλύτερη όμως ατάκα που εκστομίζει, και που και μόνο εξαιτίας της η ταινία αξίζει να ανακηρυχθεί σε αδιαφιλονίκητο αριστούργημα της παγκόσμια φιλμογραφίας, είναι η εξής: «Αν είσαι καλό κορίτσι, την Τρίτη θα σε πηδήξω». Και δεν τη λέει σε καμιά τυχαία γκόμενα. Στην Οντρέι Τοτού τη λέει, την γλυκιά μας «Αμελί». Έτσι είναι, όμως. Κάτι τέτοια θέλουν να ακούνε κατά βάθος οι γυναίκες. Αν λοιπόν θέλετε να ξεμπουκώσετε από ένα πλήθος <span style="" lang="EN-US">politically</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">correct</span>, δηλαδή άχρηστες, νόρμες που έχουν σωρευτεί μέσα σας, υποκύψτε στη γοητεία του φινετσάτου, μπρουτάλ αισθησιασμού του Γκιγιόμ Κανέ, αλλά και στη χαριτωμενιά της Τοτού, που τελικά καταφέρνει βεβαίως, ως είθισται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, να δαμάσει το ατίθασο ετούτο αρσενικό. Τώρα, βέβαια, από σενάριο μην περιμένετε και πολλά πράγματα. Υπόθεση ουσιαστικά δεν υφίσταται. Υπάρχουν απλώς αυτός, αυτή, και η… γιαγιά του. Α, ναι, και ο συγκάτοικος. Και περιφέρονται ασκόπως, εκστομίζοντας ενίοτε κάποιες υπέροχες ατάκες. Γενικά όμως δεν συμβαίνει τίποτε. Όσο για τη σκηνοθεσία, ο Μπερί το ξέρει καλά το κόλπο: Ένα γενικό πλάνο, ένα κοντινό στον πρωταγωνιστή, ένα κι απ’ την απέναντι γωνία και ξεμπερδέψαμε. Όχι θα κάτσει να σκάσει. Έτσι βγαίνουν τα λεφτά. Και είχε εισπρακτική επιτυχία η ταινία, μη νομίζετε ότι σας προτείνουμε σαβούρα. 2,2 εκατομμύρια εισιτήρια έκοψε στη Γαλλία και 800 χιλιάδες στη Γερμανία, παρακαλώ…</p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Αξιολόγηση: <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">*</span></span><br />Αξιολόγηση για ξεμπούκωμα: <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">*****</span></span><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-7938085623467105091?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-78765189218279001152008-04-13T15:00:00.000+03:002008-12-13T15:03:12.088+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SUOyWqLz84I/AAAAAAAAAOM/G67x80R2hRI/s1600-h/mio+fatello+e+figlio+unico.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SUOyWqLz84I/AAAAAAAAAOM/G67x80R2hRI/s320/mio+fatello+e+figlio+unico.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279259290559050626" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:14;"><span style="font-size:130%;">MIO FRATELLO E FIGLIO UNICO/<br />MY BROTHER IS AN ONLY CHILD</span><br /></span></b><i style=""><span style=""></span></i></p><p class="MsoNormal"><i style=""><span style=""><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i style=""><span style="">Σκηνοθεσία: Ντανιέλε Λουκέτι<br />Παίζουν: Έλιο Τζερμάνο, Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, Ντιάνε Φλέρι, Άντζελα Φινοκιάρο<br />Διάρκεια: 104'<o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Εξαιρετική ταινία, που συστήνουμε ανεπιφύλακτα, το «Ο αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι» μας παραπέμπει άμεσα στον πολιτικό κινηματογράφο της δεκαετίας του ’70, στον Μπερτολούτσι και τους αδελφούς Ταβιάνι, για να επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της διαπλοκής της προσωπικής μοίρας του ατόμου με την ευρύτερη κοινωνική του ένταξη και της σχέσης ατομικότητας και συλλογικής δράσης. Και αυτός ο κατ’ εξοχήν πολιτικός προβληματισμός, όσο και αν παραπέμπει σε κάποιο ένδοξο παρελθόν που γεννά ίσως μια κενόδοξη, γλυκανάλατη νοσταλγική διάθεση, είναι άκρως επίκαιρος, απαραίτητος και επείγον, σε μια εποχή που ο κινηματογράφος, αλλά και η κοινωνία, έχουν άνευ όρων παραδοθεί στην κυριαρχία του πλέον ρηχού ατομισμού.</p> <p class="MsoNormal">Ο ήρωας της ταινίας αυτής, ένας νεαρός που μεγαλώνει ως στερνοπαίδι μιας φτωχικής εργατικής οικογένειας του ιταλικού νότου, πνεύμα ανήσυχο και ασυμβίβαστο, βρίσκεται σε μια διαρκή διαλεκτική σχέση με το περιβάλλον του. Δεν θέλει να το αγνοήσει, δεν θέλει να το ισοπεδώσει, παρά αναζητά διαρκώς κι εναγωνίως την ένταξή του σε κάποιας μορφής συλλογικότητα. Ξεκινά με τη ρωμαιοκαθολική εκκλησία, την οποία ξεγυμνώνει εν ριπή οφθαλμού. Συνεχίζει με το φασιστικό κόμμα, του οποίου επίσης αποκαλύπτει την κενότητα, για να καταλήξει, στα βήματα του αδελφού του, στα αριστερά κινήματα του ιταλικού Μάη του ’68, όπου κι εκεί τα πράγματα δεν είναι ρόδινα, και θα οδηγήσουν σε ένα δραματικό φινάλε, που παραπέμπει στην αδιέξοδη δράση των «Ερυθρών Ταξιαρχιών». </p> <p class="MsoNormal">Συγκινητική, ανθρώπινη, αλλά όχι μελό, η ταινία ξαναβάζει την πολιτική στο επίκεντρο του προβληματισμού και μας υπενθυμίζει το βαρύ ιστορικό μας χρέος να σταθούμε αντάξιοι της ιστορίας μας, αντάξιοι του ονειροπόλου, νεανικού μας εαυτού (όπως χαρακτηριστικά μας δείχνει το τελευταίο πλάνο της ταινίας) και να αγωνιστούμε συλλογικά για ένα καλύτερο αύριο.</p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">****</span></span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-7876518921827900115?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-62429889487406772782008-04-08T22:36:00.000+03:002008-12-10T08:35:00.840+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SAZXJKRYd8I/AAAAAAAAAHk/UHn7wDkKj0g/s1600-h/littleathens1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SAZXJKRYd8I/AAAAAAAAAHk/UHn7wDkKj0g/s320/littleathens1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5189931435478775746" border="0" /></a><br /><p> <span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Τομ Ζούμπερ</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν: Σον Χατόσι, Έρικα Λέερσεν, Μάικλ Πένια</span><br /><span style="font-style: italic;">ΗΠΑ, 2005</span><span style="font-style: italic;">. Διάρκεια: 103'</span> </p><p>Ο σκηνοθέτης Τομ Ζούμπερ διατείνεται ότι όσα συμβαίνουν στη φιλμική του «μικρή Αθήνα» θα μπορούσαν να είχαν συμβεί οπουδήποτε. Η αναγωγή σε γενικότητα μάλλον δείχνει την προσπάθεια του Ζούμπερ να καλύψει τις αδυναμίες του σε εκφραστικά μέσα και πρωτοτυπία. Η ταινία μιλά για ένα μάτσο εικοσάρηδες και προσπαθεί απελπιστικά να πρωτοτυπήσει, επαναλαμβάνει άστοχα όμως όλα τα κλισέ της αμερικάνικης κινηματογραφίας, κακεκτυπικά και κάποιες φορές βαρετά. Με λίγα λόγια, τα ‘χουμε δει όλα αυτά που μας δείχνετε κύριε Ζούμπερ. Κι άντε, ας πούμε ότι τα ‘χουμε δει όλα. Ο τρόπος που μας τα λέτε κύριε Ζούμπερ ή μάλλον ο μη-τρόπος που μας τα λέτε, είναι ανιαρός και δήθεν. Όλα είναι προβλέψιμα ή παρωχημένα σ' αυτό το φιλμ. Εκτός από το τέλος του.<br /></p> <div align="justify"> Για να ρίξουμε μια ματιά σ' αυτό το μάτσο των απροσάρμοστων εικοσάρηδων: Ο Τζίμι είναι ένας ασυνήθιστος βαποράκης που χρωστάει λεφτά σε στοιχήματα και προσπαθεί να ξελασπώσει. Οι δύο φίλες, η Χέδερ και η Άλισον οδηγούν με στυλ Σουμάχερ ένα νοσοκομειακό ασθενοφόρο. Η Τζέσικα είναι μια απαράδεκτη μπείμπι-σίτερ που εγκαταλείπει τα παιδιά που προσέχει κι ο Πέντρο ένας αποτυχημένος που δεν έχει να πληρώσει το νοίκι. Σ' αυτούς έρχεται να προστεθεί κι ο καθαριστής πισινών με τα κόμπλεξ του και η ομάδα φτιάχτηκε...<br />Κι όμως... ακόμα και στο πιο ανούσιο φιλμ - έργο τέχνης - διαφημιστικό σποτ μπορεί να βρει κανείς κάποιο νήμα που ψάχνει (ή δεν ψάχνει). Η αμηχανία του σκηνοθέτη, του σεναρίου και των πρωταγωνιστών του αντικατοπτρίζει τη γενική αμηχανία του μετα-αμερικάνικου ονείρου. Η Αμερική πέθανε αλλά τώρα πια δεν μπορεί κανείς να φωνάξει «ζήτω η Αμερική». Το φανταστικό χωριό που ονομάζεται «μικρή Αθήνα» και βρίσκεται κάπου στην Αριζόνα, είναι εξαιρετικό παράδειγμα της διάβρωσης του πολιτισμού και μάλιστα του δυτικού. Ήδη το όνομα της κωμόπολης επικαθορίζει την αναντιστοιχία που προκύπτει από το ένδοξο παρελθόν ενός δυτικού πολιτισμού που ξεκίνησε από τις παρυφές της Ακρόπολης και κατέληξε σε ένα τροχόσπιτο της Αριζόνα όπου συχνάζουν βαποράκια. Είναι προφανές ότι ο Ζούμπερ έχει κάτι να πει αλλά ή δεν δούλεψε αρκετά ή απλά το μόνο που θέλει ή μπορεί, είναι να διεκπεραιώσει ένα σενάριο. Που κάτω από κάποια άλλη φορμαλιστική επεξεργασία θα μπορούσε να «γράψει». Το φιλμ του Ζούμπερ όμως δεν «γράφει», δεν «λέει». Μπορεί να ειδωθεί μόνο σαν παρακμιακό απόσταγμα φιλμικής αμηχανίας και θα ‘ναι και λαμπρό παράδειγμα ως τέτοιο ή σαν καταναλωτικό προϊόν προς πνευματικό αυνανισμό. Δεν είμαστε σκληροί. Ο πνευματικός αυνανισμός είναι κάποιες φορές απαραίτητος για να ξεμπουκώσει το μυαλό από ένα πλήθος νόρμες, συνήθως άχρηστες που έχουν σωρευτεί μέσα του. Κάτω από ένα τέτοιο πρίσμα, το φιλμ του Ζούμπερ είναι ιδανικό.<br /><br /><b>Αξιολόγηση: *<br />Αξιολόγηση για ξεμπούκωμα: *****<br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:130%;" > Τριαντάφυλλος Μποσταντζής</span></b> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-6242988948740677278?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-81585085835949374342008-03-27T02:13:00.001+02:002008-12-10T08:35:00.933+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R-mXK83W60I/AAAAAAAAAHc/3t4Xu19k6Yc/s1600-h/the+battle+of+shaker+heights.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R-mXK83W60I/AAAAAAAAAHc/3t4Xu19k6Yc/s320/the+battle+of+shaker+heights.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181839060659268418" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:16;">THE </span></b><st1:city><st1:place><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:16;">BATTLE</span></b></st1:place></st1:city><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:16;"> OF </span></b><st1:place><st1:placename><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:16;">SHAKER</span></b></st1:placename><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:16;"> </span></b><st1:placetype><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:16;">HEIGHTS</span></b></st1:placetype></st1:place><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:16;"><o:p></o:p></span></b><i style=""><br /></i></p><p class="MsoNormal"><i style=""><br /></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία</i><i style=""><span style="" lang="EN-US">: Efram Potelle &amp; Kyle Rankin<o:p></o:p></span><br />Παίζουν: Shia LaBeouf, Elden Henson, Amy Smart<o:p></o:p><br />ΗΠΑ, 2003. Διάρκεια: 78΄<o:p></o:p></i><o:p></o:p><b style=""><i style=""><br /></i></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><br /></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Δεκαεπτάχρονος τελειόφοιτος Λυκείου, που δουλεύει επίσης και σε σούπερ-μάρκετ, έχει τρέλα με τις αναπαραστάσεις ιστορικών μαχών. Συμμετέχοντας σε μια τέτοια, θα γίνει φίλος με έναν συνομήλικό του από εξαιρετικά ευκατάστατη οικογένεια και θα ερωτευτεί την αδελφή του, η οποία όμως είναι κάποια χρόνια μεγαλύτερή του και ήδη αρραβωνιασμένη.<o:p></o:p></i><b style=""><i style=""><br /></i></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><br /></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Με μία ματιά</i></b><i style="">: Πολύ οικείες οι καταστάσεις στην ταινία αυτή, και εξίσου οικείος και ο τρόπος της αφήγησης και της κινηματογράφησης. Η ταινία βλέπεται παρόλ’ αυτά με ενδιαφέρον, γιατί καταφέρνει αυτό που είναι συνήθως το ζητούμενο σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Να αποδώσει με ειλικρίνεια και πιστότητα λίγη από τη σύγχυση της ταυτότητας, τον ίλιγγο του μέλλοντος και την ερωτική λαχτάρα που χαρακτηρίζουν την εφηβεία.<o:p></o:p></i><o:p></o:p><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Το μεγαλύτερο ατού της ταινίας είναι ο πρωταγωνιστής της και ο χαρακτήρας που αυτός ενσαρκώνει. Ένας νέος έξυπνος και ευαίσθητος, με μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία, που πίσω από τη φυσική του ευφράδεια και την τελείως προσωπική αίσθηση του χιούμορ που διαθέτει, κρύβει την αγωνιώδη προσπάθειά του να ανακαλύψει τον αληθινό του εαυτό, ποιος είναι και τι πραγματικά θέλει σ’ αυτή τη ζωή. Προερχόμενος από μια έντονα δυσλειτουργική αστική κοινωνία, με έναν πατέρα που προσπαθεί να ξεπεράσει την παλιά εξάρτησή του από ναρκωτικές ουσίες και μια μητέρα που αγωνίζεται να επιβιώσει στο καλλιτεχνικό κύκλωμα, βιώνει την έλλειψη πατρικού προτύπου και μητρικής στοργής, ελλείψεις που επιχειρεί να συγκαλύψει πίσω από ένα «σοφιστικέ» προφίλ που επιδέξια οικοδομεί, κρύβοντας όμως έτσι τον πραγματικό του εαυτό. Οι εμπειρίες φίλιας και έρωτα, αλλά και οι συγκρούσεις και οι έχθρες που θα δημιουργήσει, θα σταθούν πολύτιμα μαθήματα στην πορεία του προς την ωρίμανση.</p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Αξίζει να προσέξετε τον τρόπο που οι δημιουργοί της ταινίας επιλέγουν να αναπαραστήσουν το αστικό περιβάλλον στο οποίο εξελίσσεται η ταινία, ένα περιβάλλον πραγματικά αψεγάδιαστο, γεμάτο ηλιόλουστα πάρκα και άνετες μονοκατοικίες με κήπο, φαρδείς δρόμους και λειτουργικά δημόσια κτήρια. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πατέρας του ήρωα νοσηλεύεται σε ένα νοσοκομείο πραγματικό αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα, και μάλιστα σε μονόκλινο δωμάτιο! Μέσα σ’ αυτό το άσπιλο κι αμόλυντο περιβάλλον μοιάζει κάπως αφύσικη η εισχώρηση ατελειών, είτε με τη μορφή της εξάρτησης από τα ναρκωτικά, είτε με τη μορφή ανεπαρκών καθηγητών, ή μοχθηρών συμμαθητών. Προφανώς δεν πρόκειται παρά για άλλη μια απόπειρα αναστήλωσης του ετοιμόρροπου “<span style="" lang="EN-US">American</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Dream</span>”, και ως προς αυτό μπορούμε να την παραλληλίσουμε με το <span style="font-style: italic;" lang="EN-US">Juno</span>, που παρακολουθήσαμε πρόσφατα στις αίθουσες. Και εκεί υπήρχαν προβλήματα, όπως για παράδειγμα ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, όλα όμως τελικά επιλύθηκαν και εκεί, όπως κι εδώ, με καλοσύνη κι αισιοδοξία. Φαίνεται λοιπόν πως το κληροδότημα του Φρανκ Κάπρα προς το αμερικάνικο σινεμά δεν εξαντλήθηκε ακόμα.<o:p></o:p><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><span style="font-size:130%;">**</span><o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-8158508583594937434?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-77434302244347424812008-03-20T01:58:00.000+02:002008-12-10T08:35:01.096+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R-mT6s3W6zI/AAAAAAAAAHU/a5bsn8VxY2U/s1600-h/falkenberg+farewell.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R-mT6s3W6zI/AAAAAAAAAHU/a5bsn8VxY2U/s320/falkenberg+farewell.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181835482951510834" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">FALKENBERG FAREWELL / FARVAL FALKENBERG</span></span><br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθεσία</span>: Γιέσπερ Γκάνσλαντ</span> <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"><br />Παίζουν: </span> Τζον Άξελ Έρικσον, Χόλγκερ Έρικσον, Γιέσπερ Γκάνσλαντ </span> <span style="font-style: italic;"><br />Σουηδία, 2006. Διάρκεια: 91΄</span><br /><br />Να είσαι νέος και να νιώθεις ότι έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου. Να έχεις μόλις ενηλικιωθεί και να μπορείς πλέον να εργαστείς, αλλά να προτιμάς να ξοδεύεις το χρόνο σου άσκοπα. Να περιφέρεσαι με τους φίλους σου κάνοντας καλαμπούρια και φιλοσοφώντας. Να έχεις την αίσθηση ενός τέλους εποχής, να συναισθάνεσαι ότι μια περίοδος της ζωής σου κλείνει, και να στρέφεσαι γεμάτος νοσταλγία στο παρελθόν. Στο ξένοιαστο παρελθόν των παιδικών και εφηβικών χρόνων. Τότε που με τους κολλητούς ήσασταν ένα σώμα, μια ψυχή. Και τώρα; Τώρα όλες οι βεβαιότητες έχουν πια συντριβεί. Ένα μεγάλο ερωτηματικό πλανάται στον αέρα της γενέθλιας πόλης. Ένα ερωτηματικό που άλλους τους τρελαίνει, άλλους αφήνει παγερά αδιάφορους, και άλλους τους τρομάζει και τους βαραίνει τόσο, που αποφασίζουν να τραπούν σε μια απέλπιδα φυγή χωρίς επιστροφή...<br />Αυτός είναι ο κόσμος του <span style="font-style: italic;">Αντίο Φάλκενμπεργκ</span>. Φάλκενμπεργκ είναι ο γενέθλιος τόπος. Μια ήρεμη και γραφική κωμόπολη στις βορειοδυτικές ακτές της Σουηδίας, με περιποιημένα σπιτάκια, φιλήσυχους πολίτες που περνούν τα βράδια τους στα μπαρ συζητώντας για τον καιρό πάνω από ένα μεγάλο ποτήρι μπύρας, και μια σκανδαλιστικά ξελογιάστρα φύση να την περιβάλλει σαν άλλη Εδέμ. Αυτός είναι ο τόπος που ζουν και κινούνται οι ήρωες της ταινίας, όλοι τους νεαροί άνδρες γύρω στα είκοσι. Οι γυναίκες απουσιάζουν χαρακτηριστικά. Δεν χωράνε σ' αυτό το εσωστρεφές σύμπαν της αγοροπαρέας. Εμφανίζονται μόνο με τη μορφή της μάνας. «Μην τρως αγόρι μου τόσο μπέικον, γιατί έχει πολλά λιπαρά». «Δεν με νοιάζει. Εμένα μ' αρέσει». Σ' αυτό το στιλ.<br />Πάνω απ' όλα είναι μια ταινία για την δυσκολία και την ενστικτώδη άρνηση να ενηλικιωθείς. Κορόιδο είσαι, στο κάτω-κάτω; Στη θέση της προτιμάς τη νοσταλγία. Για τη χαμένη αθωότητα της παιδικής ηλικίας. Είναι πολύ οικείο το θέμα του <span style="font-style: italic;">Αντίο Φάλκενμπεργκ</span>. Το χειρίζεται όμως με αρκετή φρεσκάδα και λεπτή αίσθηση ατμόσφαιρας. Και μόνο τα χρώματα, η υφή των εικόνων αρκεί για να μεταφέρει το θεατή στο παράλληλο σύμπαν όπου εκτυλίσσεται η ταινία. Οι ρυθμοί. Χαλαροί, αργοί, για κάποιους ίσως ενοχλητικά αργοί. Αυτή σίγουρα δεν είναι μια ταινία δράσης. Είναι ένα slacker movie α λα σουηδικά. Κι εδώ ερχόμαστε στην τελευταία παρατήρηση: Απίστευτο πόσο απέχει από μας η σουηδική κουλτούρα! Σαν να βλέπεις επιστημονική φαντασία. Οι ηθοποιοί μονίμως ανέκφραστοι μουρμουρίζουν τις ατάκες με έναν τόνο τελείως επίπεδο. Οι συμπεριφορές. Αυτό το σκανδιναβικό φλέγμα. Δύσκολο, πολύ δύσκολο για τον έλληνα θεατή. Και να φανταστείτε ότι είμαστε κι οι δυο Ευρωπαίοι... Αξίζει όμως τον κόπο η προσπάθεια.<br />Είναι ένα ταξίδι διαφορετικό και αρκετά γοητευτικό αυτό το ταξίδι για το παράξενο Φάλκενμπεργκ...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Αξιολόγηση: </span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >***</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-7743430224434742481?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-25135361423020878022008-02-20T10:38:00.003+02:002008-12-10T08:35:01.433+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R7vomi4Sr7I/AAAAAAAAAHM/-fe4xR3vIns/s1600-h/jindabyne.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R7vomi4Sr7I/AAAAAAAAAHM/-fe4xR3vIns/s320/jindabyne.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168980746233360306" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span lang="EN-US" style="font-size:14;">JINDABYNE</span></span><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b><i style=""><br /></i></p><p class="MsoNormal"><i style=""><br /></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Ρέι Λόρενς<o:p></o:p><br />Παίζουν: Γκάμπριελ Μπερν, Λόρα Λίνεϊ, Κρις Χέιγουντ<o:p></o:p><br />Αυστραλία, 2006. Διάρκεια: 123΄<o:p></o:p></i><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Μετά την εξαιρετική «Παράνομη Δικαιοσύνη» (<i style=""><span style="" lang="EN-US">The</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Proposition</span></i>) του Τζον Χίλκοτ, την οποία σας παρουσιάσαμε πριν από μερικούς μήνες, μια ακόμη σπουδαία ταινία μας έρχεται φέτος από την μακρινή Αυστραλία. Πρόκειται για τον «Φόνο εξ αμελείας» (<i style=""><span style="" lang="EN-US">Jindabyne</span></i>) του Ρέι Λόρενς, του σκηνοθέτη που μας είχε δώσει πριν από μερικά χρόνια την αριστουργηματική <i style=""><span style="" lang="EN-US">Lantana</span></i>. Αυτή τη φορά ο Λόρενς βασίζεται σε ένα διήγημα του Ρέιμοντ Κάρβερ, το “<span style="" lang="EN-US">So</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">much</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Water</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">So</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Close</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">to</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Home</span>” για να αναπτύξει ένα έργο πολύπλοκο και πολύμορφο, το οποίο διαμορφώνει ένα πλούσιο πλέγμα ιδεών και συναισθημάτων που περιστρέφονται κύρια γύρω από την έννοια της ενοχής.<br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Στοιχείο-κλειδί της ταινίας αποτελεί η αυστραλιανή της ταυτότητα. Προκειμένου να την κατανοήσουμε θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Αυστραλία είναι μια χώρα που βασίζει τα θεμέλιά της πάνω σε μια γενοκτονία. Τη γενοκτονία των αυτοχθόνων κατοίκων της από τους Αγγλοσάξονες εποίκους. Σήμερα, σχεδόν δύο αιώνες μετά, ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας ζήτησε επίσημα συγνώμη από τους Αβοριγίνες, τους ιθαγενείς Αυστραλούς, για την κακομεταχείριση που υπέστησαν, και ιδιαίτερα για το ζήτημα των «χαμένων γενεών», των χιλιάδων παιδιών που αρπάχτηκαν δια της βίας από τις οικογένειές τους για να ανατραφούν από το κράτος μέσα σε ειδικά ιδρύματα. Η Αυστραλία είναι λοιπόν μια χώρα καταστατικά βασισμένη πάνω σε μια ενοχή. Την ενοχή αυτή υπογραμμίζει όχι μόνο η σημερινή εξαθλίωση των λιγοστών Αβοριγίνων που έχουν απομείνει, αλλά και το τοπίο της Αυστραλιανής υπαίθρου. Ένα τοπίο άγριας ομορφιάς, αχανές, έξω από τα ανθρώπινα μέτρα, παραδομένο στην πιο πρωτόγονη φυσικότητα. Πάνω λοιπόν στα δίπολα «φύση-πολιτισμός» και «αθώοι Αβοριγίνες-ένοχοι Αγγλοσάξονες», αξιοποιώντας παράλληλα και την αντίθεση «αρσενικό-θηλυκό», οικοδομεί ο Λόρενς την ιστορία του, η οποία είναι κατά βάση απλή. Μια παρέα τεσσάρων ανδρών πηγαίνει για ψάρεμα σ’ ένα ποτάμι χωμένο βαθιά μέσα σ’ έναν απόμακρο, αλλά πανέμορφο φυσικό δρυμό. Εκεί θα ανακαλύψει το πτώμα μιας νεαρής ιθαγενούς. Η αλλόκοτη αντίδρασή τους θα καταλύσει αντιδράσεις τόσο στον οικογενειακό, όσο και στον κοινωνικό τους περίγυρο. Τόσο οι οικογένειές τους, όσο και οι δυο κοινότητες, των εποίκων και των αυτοχθόνων, θα βρεθούν αντιμέτωπες με δυσάρεστες πραγματικότητες που παρέμεναν καταχωνιασμένες. Ο Λόρενς προσθέτει διάφορες πινελιές: Τα παιδιά, που συμβολίζουν όχι μόνο την αθωότητα, αλλά και το εγγενές Κακό που κρύβουμε μέσα στην ίδια την ανθρώπινή μας φύση, τον δολοφόνο, σύμβολο του διεστραμμένου αδηφάγου Δυτικού πολιτισμού, και κυρίως το θάνατο, που παραμένει πανταχού παρόντας. Τόσο με τη μορφή του πένθους και του αισθήματος της απώλειας, ενός αισθήματος που δεν φεύγει ποτέ από μέσα μας, παρά διαχέεται σιωπηλά και διαποτίζει την ψυχή μας, όσο και με τη μορφή του φόβου για τον ίδιο μας τον αφανισμό που μοιραία επέρχεται. Έναν θάνατο που καθένας από τους ήρωες της ταινίας τον αντιλαμβάνεται διαφορετικά και αντιδρά διαφορετικά σ’ αυτόν.<br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Εξαιρετική ταινία, δημιουργεί μια πραγματικά στοιχειωμένη ατμόσφαιρα, ανοίγει πάρα πολλά θέματα, και ίσως αυτό να είναι τελικά και το ελάττωμα της, ότι δηλαδή ψαρεύει κάπως υπερβολικά σε θολά νερά. Για όσους όμως είναι πρόθυμοι να κάνουν τους συσχετισμούς, αποτελεί μια εμπειρία που αξίζει τον κόπο και ανταμείβει τον θεατή.<b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >***</span><b style=""><o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><i style=""><br /><o:p></o:p></i></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-2513536142302087802?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-71053325148295445332008-02-15T12:29:00.004+02:002008-12-10T08:35:01.999+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R7VqeC4Sr6I/AAAAAAAAAHE/wAzSu8jIUnY/s1600-h/the+bench.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R7VqeC4Sr6I/AAAAAAAAAHE/wAzSu8jIUnY/s320/the+bench.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167153211879108514" border="0" /></a><br /><br /> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span lang="EN-US" style="font-size:14;">THE</span><span lang="EN-US" style="font-size:14;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:14;">BENCH</span><span style="font-size:14;"> / </span><span lang="EN-US" style="font-size:14;">BAENKEN</span></span><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b><i style=""><span style="font-weight: bold;"><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i style=""><span style="font-weight: bold;"><br /></span></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθεσία</span>: Περ Φλι<o:p></o:p><br /><span style="font-weight: bold;">Παίζουν</span>: Γιέσπερ Κρίστενσεν, Στινε Χολμ Γιόνσεν, Νικολάι Κοπέρνικους, Γιενς Άλμπινους.<o:p></o:p><br />Δανία, 2000. Διάρκεια: 89΄<o:p></o:p></i><b style=""><i style=""><br /></i></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><br /></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Ο Κάι, ένας πενηντάρης πρώην πετυχημένος σεφ και οικογενειάρχης, έχει καταντήσει ένας παραιτημένος αλκοολικός, που σπαταλάει τη ζωή του κατεβάζοντας τη μια μπύρα πίσω από την άλλη, παρέα με άλλα περιθωριακά άτομα σ’ ένα παγκάκι μιας κακόφημης συνοικίας της Κοπεγχάγης. Κάποια μέρα θα μετακομίσει στη γειτονιά του η Λιβ, μια νεαρή γυναίκα με τον μικρό γιο της. Η Λιβ προσπαθεί να ξεφύγει από τον σύζυγό της, ο οποίος της συμπεριφέρεται βίαια. Για τον Κάι, η φυσιογνωμία της Λιβ δεν είναι τελείως άγνωστη…<o:p></o:p></i><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><br /></b></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Με μια ματιά</b>: Μουντών αποχρώσεων δανέζικο δράμα, η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Περ Φλι, με την οποία εγκαινίασε το 2000 την τριλογία του για τις κοινωνικές τάξεις στη Δανία. Ακολούθησαν το 2003 η <i style="">Κληρονομιά</i>, μια συνταρακτική ταινία-αποκάλυψη της συναισθηματικής φτώχιας της ανώτερης τάξης, και το 2005 η <i style="">Ανθρωποκτονία</i>, μια οξυδερκής ματιά στην πολιτικοποίηση της μεσαίας τάξης. Το <i style="">Παγκάκι</i> ασχολείται με τα προβλήματα της εργατικής τάξης, εστιάζοντας όμως σ’ ένα ζήτημα οικογενειακής φύσεως και στην προσωπική πορεία καθόδου ενός ανθρώπου, ο οποίος δεν βρίσκει πλέον κανένα νόημα στη ζωή.</p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Ίσως αυτό να είναι και το πρόβλημά μου μ’ αυτή την ταινία: προσεγγίζει την εργατική τάξη από μια ψυχολογική, υπαρξιακή θα λέγαμε, σκοπιά. Ο ήρωάς της εμφανίζει μια ψυχοπαθολογία που δεν έχει κάποια συγκεκριμένα ταξικά χαρακτηριστικά. Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένας εκπεσών αστός. Στο ένδοξο παρελθόν ήταν ιδιοκτήτης εστιατορίου. Σκαρφιζόταν εξωτικά πιάτα με ορτύκια παραγεμισμένα με ξερά δαμάσκηνα και σάλτσα δεντρολίβανου. Συνέβησαν όμως κάποιες προσωπικές ατυχίες. Ο συνέταιρός του πέθανε. Η γυναίκα του τον εγκατέλειψε. Κι αυτός λύγισε από την πίεση. Και τον πήρε η κάτω βόλτα. Πλέον, στο πρόσωπο κάθε συνανθρώπου του βλέπει την αιτία της προσωπικής του αποτυχίας. Είναι ένας αλλοτριωμένος άνθρωπος. Ανίκανος να σχετιστεί. Ανίκανος να αγαπήσει. Ώσπου το παρελθόν του ξαναναδύεται μπροστά στα μάτια του κι αυτός αναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπος με παλιά φαντάσματα. Τι σχέση έχουν όλ’ αυτά με την εργατική τάξη; Σχέση γειτονίας. Απλά ο Κάι ζει σε μια εργατική συνοικία. Και σχετίζεται με όλο το σμάρι των ανθρώπων που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια για ένα μεροκάματο. Αντί γι’ αυτό, ο ίδιος προτιμά τις πιο εστέτ συμπεριφορές. Ενοχλημένος από έναν ηλικιωμένο πελάτη, του πέτα χώμα κατάμουτρα, με αποτέλεσμα να τον απολύσουν από την επιδοτούμενη θέση κηπουρού που οι υπόλοιποι της παρέας αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να κρατήσουν. Αυτός όμως είναι υπεράνω του αγώνα για επιβίωση. Έχει περηφάνια. Και επιλέγει την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά από τον συμβιβασμό. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο μπαίνει στη ζωή του η Λιβ και τον αναγκάζει εκ των πραγμάτων να αναθεωρήσει τη στάση του. Όχι από ταξική, ή έστω προσωπική, συνειδητοποίηση, αλλά από οικογενειακή αναγκαιότητα. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με ένα επιδέξιο ξόρκισμα της πολιτικής. Τη θέση της καταλαμβάνει ο συνήθης ύποπτος: η ψυχολογία. Σ’ αυτόν τον τομέα πάντως, ο Περ Φλι δεν τα πάει και τόσο άσχημα. Το δράμα του είναι στέρεο, συμπαγές, πειστικό, και υποστηρίζεται σωστά από τους ηθοποιούς του. Όλα ανάγονται στην ψυχολογία. Ακόμα και ο συγκάτοικος της Λιβ τρελαίνεται από την πολύ μελέτη του… Κίργκεγκορ. Μπορεί ίσως να απουσιάζει η πολιτική, η ανθρώπινη όμως γνώση είναι παρούσα.<b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >***</span><b style=""><o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-7105332514829544533?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-2447963613079048242008-01-26T02:22:00.001+02:002008-12-10T08:35:02.327+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R5p-LOlZDQI/AAAAAAAAAGs/Is8QAvwxXcE/s1600-h/blades+of+glory.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R5p-LOlZDQI/AAAAAAAAAGs/Is8QAvwxXcE/s320/blades+of+glory.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159575054464912642" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"><span style="font-size:130%;">BLADES OF GLORY</span><o:p></o:p></span></b><i style=""><br /></i></p><p class="MsoNormal"><i style=""><br /></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία</i><i style=""><span style="" lang="EN-US">: Josh Gordon &amp; Will Speck</span><o:p></o:p><br />Παίζουν:<span style=""> </span>Will Ferrell, Jon Heder, Will Arnett, Amy Poehler, Jenna Fischer<o:p></o:p></i><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Ωραίος χαβαλές. Δυο άντρες πρωταθλητές του καλλιτεχνικού πατινάζ, ο Τζίμι ΜακΙλρόι (Τζον Χέντερ), ξανθός, λεπτεπίλεπτος, ευαίσθητος και κάπως θηλυπρεπής, και ο Τσαζ Μάικλ Μάικλς (Γουίλ Φερέλ), το χοντροκομμένο, <span style="" lang="EN-US">macho</span> αντίθετό του, που μυρίζει βαρβατίλα, δυο τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους ανταγωνιστές, μισιούνται θανάσιμα. Ώσπου μια μέρα θα αναγκαστούν να συνεργαστούν, για να κερδίσουν τον παγκόσμιο τίτλο σαν… ζεύγος. <o:p></o:p><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Δεν είναι από τις ταινίες που σε κάνουν γενικά να κρατάς την κοιλιά σου από τα γέλια (μου συνέβη μόνο μια φορά, στη σκηνή που ο ξανθούλης Τζίμι τηλεφωνά την καλή του για να της ζητήσει ραντεβού, αλλά και οι δυο τους λένε πράματα που τους τα υπαγορεύουν ψιθυριστά άλλοι, οπότε προκύπτει ένας τελείως αστεία αλλόκοτος διάλογος), αλλά έχει ένα ανάλαφρο, ευχάριστο κλίμα, πολύ γραφικούς τύπους, όπως το ανταγωνιστικό ζευγάρι των «κακών» αδελφών Βαν Ουόλντενμπεργκ, ή τον απίστευτο «γλωσσοκοπάνα» Τζον Χάμιλτον που κάνει τις περιγραφές των αγώνων υποδυόμενος τον… εαυτό του (ο Χάμιλτον, χρυσός ολυμπιονίκης του καλλιτεχνικού πατινάζ στην Ολυμπιάδα του Σαράγιεβο το 1984, αποτελεί μία από τις πολυάριθμες εμφανίσεις πραγματικών αστέρων του πατινάζ στην ταινία), ωραία μουσική, εντυπωσιακές φιγούρες στον πάγο (ειδικά η τελική σκηνή εκτέλεσης του «σιδηρού λωτού», της τόσο επικίνδυνης φιγούρας που είχε εκτελεστεί μέχρι τώρα μόνο στη… Βόρειο Κορέα, κι εκεί με… οικτρή αποτυχία, είναι μια απόλαυση) και καταπληκτικά κουστούμια. Ειδικά στα κοστούμια αξίζει να σταθούμε για λίγο παραπάνω, καθώς σ’ αυτά οφείλει αρκετή από την <span style="" lang="EN-US">cult</span> λάμψη της η ταινία, της προσδίδουν μια φανταχτερή γοητεία, αλλά και ένα επιπρόσθετο επίπεδο παρωδίας, καθώς αποτελούν εξαιρετικές μιμήσεις πραγματικών κοστουμιών παγοδρομίας, αλλά τραβηγμένα στο έπακρο της υπερβολής.<o:p></o:p><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Σημαντικό είναι επίσης ότι το <span style="" lang="EN-US">dvd</span> αυτό είναι ένα από τα λίγα που μας εισάγονται με όλο το συνοδευτικό υλικό τους, το οποίο σημαίνει πλούσια <span style="" lang="EN-US">extras</span>, όπου στο <span style="" lang="EN-US">making</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">of</span> μπορείτε να πάρετε μια γεύση από το πόσο δύσκολη και περίπλοκη δουλειά είναι να γυρίσεις ακόμη και την χαζότερη κωμωδία και πόσο σοβαρά την παίρνουν οι Αμερικάνοι. Δείτε επίσης κάποια στιγμιότυπα από τις πρόβες και θαυμάστε την κωμική δεινότητα στους αυτοσχεδιασμούς όχι μόνο του Γουίλ Φερέλ, αλλά και του Νικ Σουάρντσον, που υποδύεται τον Χέκτορ, τον φανατικό θαυμαστή του Τζίμι, που τον ακολουθεί παντού, προσφέροντάς μας ένα σύντομο, εύστοχο, αστείο, αλλά και τραγικό πορτρέτο του ανθρώπου-θύματος, που γεννήθηκε για να ζήσει όχι τη δική του ζωή, αλλά μέσα από τη ζωή κάποιου άλλου.<o:p></o:p><span style="" lang="EN-US"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><br /></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">Have</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">fun</span>!<span style=""> </span><o:p></o:p><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style="">Αξιολόγηση: <span style="font-size:130%;">***</span><o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-244796361307904824?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-33054162656978105892007-12-13T15:05:00.000+02:002008-12-13T15:09:00.258+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SUOzydeDmRI/AAAAAAAAAOU/lqPCnJsHZ-o/s1600-h/lions+for+lambs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SUOzydeDmRI/AAAAAAAAAOU/lqPCnJsHZ-o/s320/lions+for+lambs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279260867693877522" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">LIONS FOR LAMBS</span></span><br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθεσία</span>: Ρόμπερτ Ρέντφορντ</span> <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"><br />Παίζουν</span>: Τομ Κρουζ, Μέριλ Στριπ, Ρόμπερτ Ρέντφορντ</span><br /><br />Μπορείς να κάνεις μια κακή ταινία με ένα καλό μήνυμα; Φυσικά και μπορείς. Απόδειξη ετούτη εδώ η ταινία του προοδευτικού Ρόμπερτ Ρέντφορντ, με τις αγαθές, δημοκρατικές και φιλειρηνικές προθέσεις, ο οποίος όμως μας παραδίδει ένα εξάμβλωμα. Από πού ν’ αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς; Από την στατικότητα που κυριαρχεί από την αρχή μέχρι το τέλος, ξεπερνώντας ακόμη και τις σαπουνόπερες της τηλεόρασης, καθώς όλη η ταινία αποτελείται ουσιαστικά από κεφάλια που μιλάνε, χωρίς καθόλου δράση, χωρίς τίποτα να κινείται, να εξελίσσεται, να προχωρά; Από τους αφελέστατους διαλόγους, ή μάλλον μονολόγους, τόσο του Τομ Κρουζ, ο οποίος υποδύεται έναν Ρεπουμπλικάνο Γερουσιαστή, όσο και του Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ο οποίος υποδύεται έναν προοδευτικό καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης; Λουζόμαστε έναν μονόλογο του Κρουζ τετριμμένο ως εκεί που δεν πάει άλλο, και σαν να μην έφτανε αυτό, έχουμε να υπομείνουμε και τα reaction shots, τα πλάνα αντίδρασης, της Μέριλ Στριπ, η οποία υποδύεται μια επιφανή δημοσιογράφο που του παίρνει συνέντευξη και το μόνο που κάνει διαρκώς είναι να γέρνει το κεφάλι της έμπλεη ενδιαφέροντος. Κι ύστερα επιστρέφει στα γραφεία της εφημερίδας κι επακολουθεί ένας διάλογος με τον αρχισυντάκτη της, που ούτε πρωτοετείς φοιτητές Δημοσιογραφίας δεν θα κάνανε. Αμ ο Ρέντφορντ, που έχει βάλει κάτω έναν φοιτητάκο, πραγματικά το μόνο πιστευτό και συμπαθές πλάσμα όλης της ταινίας, και προσπαθεί να τον «αφυπνίσει» με ένα κοινότοπο λογίδριο που καταλήγει σε εκβιασμό («δραστηριοποιήσου στο αντιπολεμικό κίνημα αν θες καλό βαθμό» – μα την αλήθεια, πολύ προοδευτική πρακτική); Όσο για τις ερμηνείες, ο Τομ Κρουζ αναμασάει για νιοστή φορά την ίδια μανιέρα του φουσκωμένου διάνου, η Μέριλ Στριπ σπαταλιέται στα στοιχειώδη, κι ο Ρέντφορντ μάλλον βαριέται, αλλά σίγουρα δεν είναι ο μόνος, αφού, στο κάτω-κάτω, από την ταινία απουσιάζουν παντελώς οι αιχμές. Το όποιο αντιπολεμικό μήνυμα προκύπτει μόνον εμμέσως και συγκεκαλυμμένα, μην τυχόν και στενοχωρήσουμε κανέναν Ρεπουμπλικάνο και χάσουμε εισιτήρια. Κρατηθείτε μακριά!<br /><ul><li><br /></li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-3305416265697810589?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-7261841248495135632007-12-06T02:24:00.001+02:002008-12-10T08:35:02.686+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R1dC4tt_9cI/AAAAAAAAAGk/R5b-sFT4fzE/s1600-h/sugartown.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R1dC4tt_9cI/AAAAAAAAAGk/R5b-sFT4fzE/s320/sugartown.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5140651041779348930" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Κίμων Τσακίρης<o:p></o:p><br />Ελλάδα, 2006. Διάρκεια: 82΄ <o:p></o:p></i><o:p></o:p><b style=""><i style=""><br /></i></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><br /></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Ζαχάρω Ηλείας, λίγα χρόνια πριν τις καταστροφικές πυρκαγιές. Η κωμόπολη ξανααπασχολεί τα ΜΜΕ, αυτή τη φορά χάρη σε μια πρωτότυπη ιδέα του γνωστού δημάρχου της, Πανταζή Χρονόπουλου. Προκειμένου να εξασφαλίσει την επανεκλογή του, ο δήμαρχος προτείνει μια ριζοσπαστική λύση στο πρόβλημα των ανδρών της Ζαχάρως, οι οποίοι δεν βρίσκουν γυναίκες να παντρευτούν, καθώς οι νεαρές ντόπιες προτιμούν να μεταναστεύουν στις πόλεις. Τους υπόσχεται ένα ταξίδι σε χώρα της τέως Σοβιετικής Ένωσης προς ανεύρεση… νυφών. Στην ταινία παρακολουθούμε τις προετοιμασίες, το ταξίδι, το οποίο </i><i style="">πραγματοποιήθηκε όντως</i><i style=""> τον Αύγουστο του 2005, τελικά προς</i><i style=""> την πόλη Κλιν της Ρωσίας, καθώς και τα επακόλουθά του… <o:p></o:p></i><b style=""><i style=""><br /></i></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><br /></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Με μια ματιά</i></b><i style="">: Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Κίμωνα Τσακίρη, βραβευμένο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ξεφεύγει από τη συνήθη σοβαροφάνεια, το διδακτισμό και τη δημοσιογραφική λογική των ταινιών τεκμηρίωσης και, εκκινώντας από ένα «πιασάρικο» θέμα, τολμά μια βαθιά, ψύχραιμη, μα συνάμα και ευαίσθητη τομή στη χαίνουσα πληγή της ελληνικής επαρχίας, χωρίς μάλιστα σε καμία στιγμή να χάσει το χιούμορ του.<o:p></o:p></i><o:p></o:p><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Παρόλο το «αβανταδόρικο» θέμα, τα πράγματα δεν ήταν καθόλου εύκολα για τον νεαρό Τσακίρη, κάτοχο διδακτορικού στις Διεθνείς Οικονομικές Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ. Έπρεπε να αποφύγει μια σειρά από παγίδες: Πρώτα απ’ όλα να μην προκαλέσει γέλιο εις βάρος των ηρώων του. Ύστερα, να μην σχηματοποιήσει ή απλοποιήσει το πρόβλημά τους. Να προσπαθήσει αντίθετα να αναδείξει όσο γίνεται περισσότερες από τις πτυχές του. Να αποφύγει τέλος το διδακτισμό, τον καταγγελτικό τόνο, αλλά και, σημαντικότερο ίσως όλων, τη βαρεμάρα. Κι όλ’ αυτά προσπαθώντας παράλληλα να υιοθετήσει μια μοντέρνα κινηματογραφική γλώσσα, έξω από τα κλισέ και τις γνώριμες φόρμες των συμβατικών ντοκιμαντέρ. Ε, λοιπόν, τα κατάφερε σε όλα!</p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Ο Τσακίρης, μετά από σκληρή προετοιμασία χρόνων, κατά την οποία παρέμεινε επί μακρόν στη Ζαχάρω, ζώντας από πρώτο χέρι τα προβλήματα των κατοίκων της και κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους, μας παρουσίασε ένα «διαμαντάκι», μια ταινία γεμάτη χιούμορ, ανθρωπιά και πολύ βαθιά αντίληψη του τι πραγματικά συμβαίνει στην ελληνική επαρχία. Είναι μια ταινία ευχάριστη, με παιχνιδιάρικο τόνο, παίζει με τις συμβάσεις του γουέστερν, καθώς εκκινεί από το εύρημα μιας Ζαχάρως-<span style="" lang="EN-US">"Sugartown</span>" της Άγριας Δύσης, της οποίας οι κάτοικοι, με μπροστάρη τον δήμαρχο-σερίφη, εκκινούν για μια αποστολή στην άγνωστη Ανατολή. Κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, ακριβώς γιατί ο Τσακίρης κατάφερε να αποκτήσει άμεση πρόσβαση στις ψυχές των ηρώων του, ενώ κορυφώνεται με τις συνέπειες του ταξιδιού, το οποίο από κωμωδία μετατρέπεται σε δράμα, ίσως μάλιστα και σε τραγωδία, καθώς αναγκάζει τους ήρωές του να αντικρίσουν ορισμένες αλήθειες. Αλήθειες δυσάρεστες για όλους μας, κι ίσως αυτός να είναι κι ένας από τους λόγους που η ταινία δεν κατάφερε να κόψει και πολλά εισιτήρια στις αίθουσες. Η κυκλοφορία της όμως σε <span style="" lang="EN-US">dvd</span> είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για όλους μας να την απολαύσουμε.<span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Αξιολόγηση:</span> <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">****</span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-726184124849513563?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-43243742838196110812007-12-04T22:37:00.001+02:002008-12-13T15:23:25.226+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SQIko8duagI/AAAAAAAAAM4/89t1Cv4JrIQ/s1600-h/%CE%A0%CE%A1%CE%99%CE%9D+%CE%9F+%CE%94%CE%99%CE%91%CE%92%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%A3+%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%9B%CE%91%CE%92%CE%95%CE%99+%CE%9F%CE%A4%CE%99+%CE%A0%CE%95%CE%98%CE%91%CE%9D%CE%95%CE%A3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SQIko8duagI/AAAAAAAAAM4/89t1Cv4JrIQ/s320/%CE%A0%CE%A1%CE%99%CE%9D+%CE%9F+%CE%94%CE%99%CE%91%CE%92%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%A3+%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%9B%CE%91%CE%92%CE%95%CE%99+%CE%9F%CE%A4%CE%99+%CE%A0%CE%95%CE%98%CE%91%CE%9D%CE%95%CE%A3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260807600566331906" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">BEFORE THE DEVIL KNOWS YOU ’RE DEAD</span></span><p class="MsoNormal"><i style=""><br /></i></p><p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Σίντνεϊ Λουμέτ<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Παίζουν: Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Ίθαν Χοκ, Άλμπερτ Φίνεϊ, Μαρίσα Τομέι<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Αστυνομική περιπέτεια, αλλά και οικογενειακό μελόδραμα, η τελευταία δημιουργία του 84χρονου Λουμέτ, ο οποίος συμπληρώνει αισίως 50 χρόνια στο «κουρμπέτι» του Χόλιγουντ, είναι μια καλή ταινία, που καταλήγει όμως να προκαλεί περισσότερο πάταγο απ’ όσο της αρμόζει, επιδιδόμενη σε μια εντυπωσιοθηρία βολική μεν για όσους αναζητούν μια ταινία που θα τους καθηλώσει για δυο ώρες, παραπλανητική δε για όσους πρόσκαιρα πιστέψουν ότι βρίσκονται ενώπιον ενός αριστουργήματος. Όσο για τον Λουμέτ, χαρά στο κουράγιο του, που παρά το Όσκαρ για το σύνολο της προσφοράς του το 2005, ξαναβρίσκει την όρεξη και το κίνητρο να τσιτώσει έτσι το γκάζι, προκειμένου να μας δώσει ένα δράμα τραβηγμένο στη νιοστή του δύναμη. Με μια αφήγηση μη γραμμική, που επιστρέφει και ξαναεπιστρέφει στις ίδιες σκηνές για να φωτίσει από διαφορετική οπτική γωνία δράση και χαρακτήρες, με διαλόγους έντονα φορτισμένους, που συχνά κραυγάζουν αυτό που έτσι κι αλλιώς υπονοείται, και με ερμηνείες τονισμένες μέχρι υπερβολής, ο Λουμέτ μετέρχεται κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο (εξαίρετα τα γυμνά περιφερόμενα στήθη της Μαρίσα Τομέι) προκειμένου να θέλξει τον θεατή του και να τον παρασύρει στον ίλιγγο της περιδίνησης των ηρώων του στην άβυσσο του τυφλού πάθους για το χρήμα, των ενοχών και των φόβων τους. Είναι ένα στιλ που ίσως ενοχλήσει τους πιο εκλεπτυσμένους, σίγουρα όμως εγγυάται ένα δράμα δυνατό, που ακολουθεί τον θεατή για αρκετές ώρες μετά το τέλος της προβολής.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-4324374283819611081?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-19291678082115906322007-11-23T15:12:00.001+02:002008-12-13T15:18:02.447+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SUO14vJK4ZI/AAAAAAAAAOc/Pr_hO-R-7Fw/s1600-h/4+MONTHS,+3+WEEKS+AND+2+DAYS.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SUO14vJK4ZI/AAAAAAAAAOc/Pr_hO-R-7Fw/s320/4+MONTHS,+3+WEEKS+AND+2+DAYS.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279263174540583314" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><b style=""><span style="font-size:14;">4 </span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">MONTHS</span></b><b style=""><span style="font-size:14;">, 3 </span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">WEEKS</span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"> </span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">AND</span></b><b style=""><span style="font-size:14;"> 2 </span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">DAYS</span></b><b style=""><span style="font-size:14;"></span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"></span></b><b style=""><span style="font-size:14;"></span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"></span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"></span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"></span></b><b style=""><span style="font-size:14;"></span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"></span></b><b style=""><span style="font-size:14;"></span></b></p><p class="MsoNormal"><br /><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Κριστιάν Μουνγκίου<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Παίζουν: Αναμαρία Μαρίνκα, Λάουρα Βασιλίου, Βλαντ Ιβάνοφ<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Δεν ξέρω κατά πόσο αυτή η ταινία προσφέρεται για δύο ώρες «ευχάριστης» ψυχαγωγίας. Πόσο ευχάριστη μπορεί να είναι άλλωστε η ιστορία μιας παράνομης έκτρωσης στην απολυταρχική Ρουμανία του ’80; Δεν ξέρω επίσης αν έχει κάποιο «μήνυμα» να μας αφήσει. Ίσως κάτι για την αλληλεγγύη των ανθρώπων στους δύσκολους καιρούς, και ιδιαίτερα των γυναικών. Υπάρχει όμως και πολύ παλιανθρωπιά στην ταινία, όπως και πολύ αδιαφορία. Βέβαια, θα μου πείτε, τι άλλο να περίμενε κανείς να συναντήσει στα χρόνια του τύραννου Τσαουσέσκου; Η κοινωνία πλάθει τον άνθρωπο, όχι ο άνθρωπος την κοινωνία. Ίσως αυτή να είναι κι η σοφία της ταινίας. Αναπλάθει με τόση ακρίβεια και φυσικότητα την εποχή, που νιώθεις σαν να έχεις ζήσει εκεί τουλάχιστον δέκα χρόνια, έστω κι αν δεν έχεις ξαναπατήσει ποτέ σου στη Ρουμανία, ούτε την κομμουνιστική, ούτε τη μεταγενέστερη. Κατόπιν αυτού δεν αντιμετωπίζεις ιδιαίτερες δυσκολίες να αντιληφθείς τα κίνητρα των ηρώων. Η ανθρώπινη κατάσταση φανερώνεται κρύσταλλο μπροστά στα μάτια σου. Ίσως αυτή η αμεσότητα να αποτελεί το κύριο επίτευγμα της ταινίας. Μέσα από έναν απατηλά απλό τρόπο αφήγησης, μέσα από έναν κατά τα φαινόμενα ωμό, ξερό νατουραλισμό, ανανεώνει ριζικά τις εκφραστικές δυνατότητες του κινηματογραφικού μέσου. Ας δώσω ένα–δυο παραδείγματα. Στη σκηνή στο σαλόνι του φίλου της ηρωίδας μένουμε για ώρα παγιδευμένοι σ’ ένα ασυνήθιστο πλάνο τεσσάρων ατόμων. Μια ολόκληρη οικογένεια στριμώχνεται σε ένα κάδρο επί μακρόν, εκφράζοντας έτσι με τον γλαφυρότερο τρόπο το αίσθημα καταπίεσης που αναδύεται από παντού. Αργότερα, καθώς η ηρωίδα μπαίνει στο ξενοδοχείο, ο φακός πιάνει φευγαλέα ένα ασθενοφόρο παρκαρισμένο εκεί έξω. Η εικόνα μόλις που προλαβαίνει να καταγραφεί στον εγκέφαλό μας, είναι όμως περισσότερο από επαρκής για να δημιουργήσει αισθήματα σασπένς και αγωνίας που κι ο ίδιος ο Χίτσκοκ θα χρειαζόταν μια ολόκληρη σκηνή για να οικοδομήσει. Ακρίβεια, οικονομία, απόλυτη ευστοχία. Ο Κριστιάν Μουνγκίου ανανέωσε την πίστη μας στις δυνατότητες του μέσου. Μια ταινία για να διδάσκεται στις κινηματογραφικές σχολές. <span style=""><br /></span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""></span></p><p class="MsoNormal"><span style=""><span style="font-size:130%;">*****</span><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-1929167808211590632?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-23871024578562470852007-11-19T03:23:00.001+02:002008-12-10T08:35:03.026+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R0DmGT8AV7I/AAAAAAAAAGc/PiCSqXrk6CQ/s1600-h/bug1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/R0DmGT8AV7I/AAAAAAAAAGc/PiCSqXrk6CQ/s320/bug1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134356571307923378" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal"><b style=""><span style="font-size:14;"></span></b><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;font-size:14;" >BUG</span></span><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><br /></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Ουίλιαμ Φρίντκιν<o:p></o:p><br />Παίζουν: Άσλι Τζαντ, Μαίκλ Σάνον, Χάρι Κόνικ Τζ.<o:p></o:p><br />ΗΠΑ, 2005. Διάρκεια: 107΄<o:p></o:p></i><o:p></o:p><b style=""><i style=""><br /></i></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><br /></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Η Άγκνες, που ζει σ’ ένα φτηνό μοτέλ στη μέση του πουθενά κι εργάζεται σερβιτόρα σε παρακμιακό μπαρ, γνωρίζεται με τον μοναχικό, γοητευτικά αινιγματικό Πίτερ, βετεράνο του πολέμου του Κόλπου, που μοιάζει να κατατρύχεται από κάποιες έμμονες ιδέες. Οι δυο τους θα ερωτευτούν παράφορα και θα βουλιάξουν μαζί στο κλειστοφοβικό, συνωμοσιολογικό σύμπαν του Πίτερ…<span style=""> </span><o:p></o:p></i><b style=""><i style=""><br /></i></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><br /></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Με μια ματιά</i></b><i style="">: Παράξενο, δύσκολο να ταξινομηθεί θρίλερ, που φέρει την υπογραφή του βετεράνου δημιουργού του «Εξορκιστή» Ουίλιαμ Φρίντκιν, θα απογοητεύσει ίσως τους εθισμένους στην ωμή βία των πρόσφατων αιματοβαμμένων ταινιών τρόμου, μα μπορεί να ενθουσιάσει όσους είναι πρόθυμοι να κάνουν τις αναγωγές στη σημερινή κοινωνική, και μάλιστα ελληνική, πραγματικότητα.<o:p></o:p></i><o:p></o:p><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Η ταινία χωρίζεται σε δύο ευκρινώς διακριτά μέρη – κάτι μάλιστα που δεν συμβάλλει στην έτσι κι αλλιώς επισφαλή ομοιογένειά της. Το πρώτο μέρος αποτελεί ένα έξοχο μεταφορικό, ατμοσφαιρικό σχόλιο για τη σημερινή «κατάσταση των πραγμάτων»: μοναξιά, απομόνωση, φτώχεια, απελπισία και μιζέρια. Οι όποιες ευτυχισμένες στιγμές ανήκουν οριστικά στο παρελθόν και δεν αποτελούν παρά μια οδυνηρή ανάμνηση. Για την Άγκνες, η απώλεια του παιδιού της, που χάθηκε μυστηριωδώς μέσα σ’ ένα σούπερ-μάρκετ πριν από μερικά χρόνια, αποτελεί ουσιαστικά και το τέλος της ζωής της. Περιφέρεται πλέον σαν το φάντασμα, μια ζωντανή-νεκρή, δίχως πνοή, δίχως ελπίδα, δίχως στήριγμα. Ο άντρας της, άτομο με εγκληματική συμπεριφορά, την έχει εγκαταλείψει και την επισκέπτεται μόνο για να την τρομοκρατήσει.</p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Το δεύτερο μέρος αποτελεί ένα αμιγώς ψυχολογικό σχόλιο πάνω στην παράνοια της συνωμοσιολογικής εμμονής. Η Άγκνες και ο Πίτερ, δυο απελπισμένα άτομα που αρπάζονται το ένα απ’ το άλλο, βυθίζονται μαζί σ’ ένα αυτόνομο σύμπαν, όπου τα πάντα, από την τυχαία διέλευση ενός ελικοπτέρου μέχρι το χτύπημα του τηλεφώνου, ερμηνεύονται με βάση έναν αυτοεκπληρούμενο κώδικα ανατροφοδοτούμενης λογικής ως σημάδια της γενικής συνωμοσίας των πάντων εναντίον τους. Θεωρούμε πως πρόκειται για ένα θέμα εξαιρετικά επίκαιρο, καθώς ο συνωμοσιολογικός τρόπος σκέψης ρίχνει στις μέρες μας βαριά τη σκιά του πάνω από την ελληνική κοινωνία, και βέβαια δύσκολα καταρρίπτεται, εφόσον αποτελεί κλειστό σύστημα φτιαγμένο έτσι ώστε με διαρκείς κυκλικές κινήσεις να αποδεικνύει τον εαυτό του. Δείτε την ταινία και θα καταλάβετε.<br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Τέλος, η ταινία μπορεί να ειδωθεί και σαν ένα σχόλιο πάνω στην αναγκαιότητα, αλλά και το ανέφικτο της ανθρώπινης επικοινωνίας. Η Άγκνες και ο Πίτερ, δυο άτομα λαβωμένα από την έλλειψη επικοινωνίας και ανθρώπινης επαφής, με το αντάμωμά τους θα επιχειρήσουν να κατακτήσουν αυτό που τόσο στερήθηκαν, η κατάληξη όμως θα είναι τραγική. Η επικοινωνία θα ματαιωθεί λόγω της έλλειψης επαφής με την (σκληρή) πραγματικότητα, για ν’ απομείνει μοναχά ο σπασμός της τρέλας. Εξαιρετικά δυνατή ταινία, θεωρούμε πως ο Φρίντκιν άφησε σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτο το δυναμικό της, αποτελεί όμως θαυμάσια πρόταση για κατ’ οίκον θέαση.<o:p></o:p><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style="">Αξιολόγηση: </b><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="font-style: italic;">***</span></span><span style="font-weight: bold;"> </span><b style=""><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-2387102457856247085?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-7330695297887170992007-11-08T03:31:00.002+02:002008-12-10T08:35:03.166+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RzJnmZ4dsZI/AAAAAAAAAGU/pIsxFoNTYjE/s1600-h/paprika.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RzJnmZ4dsZI/AAAAAAAAAGU/pIsxFoNTYjE/s320/paprika.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130276835008819602" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Σατόσι Κον<o:p></o:p><br />Ιαπωνία, 2006. Διάρκεια: 90΄<o:p></o:p><br />Διανομή: </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Sony</span></i></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span><b style=""><i style=""><br /></i></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Με μια ματιά</i></b><i style="">: Γιαπωνέζικο </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">manga</span> (ταινία κινουμένων σχεδίων), αυστηρά για ενήλικες, όχι λόγω του «τολμηρού» περιεχομένου του, κάθε άλλο, αλλά εξαιτίας του πολυσύνθετου χαρακτήρα του, της αφηγηματικής του πολυπλοκότητας και της φιλόδοξης προσπάθειάς του να προσεγγίσει τον κόσμο του υποσυνειδήτου.<o:p></o:p></i><b style=""><i style=""><br /></i></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><br /></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Γιαπωνέζοι επιστήμονες έχουν εφεύρει μια συσκευή, το </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">DC</span>-</i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Mini</span>, με την οποία μπορούν να διεισδύουν και να καταγράφουν τα όνειρα ασθενών με ψυχικές διαταραχές. Κάποια στιγμή το </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">DC</span>-</i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Mini</span> θα πέσει στα χέρια αγνώστων τρομοκρατών, που θα το χρησιμοποιήσουν για να επηρεάσουν τα όνειρα των ανθρώπων και να τους οδηγήσουν σε μια μαζική υστερία. Η σοβαρή και συγκροτημένη ψυχίατρος Δρ. Ατσούκο Τσίμπα, η οποία στον κόσμο των ονείρων παίρνει τη μορφή του </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">alter</span>-</i><i style=""><span style="" lang="EN-US">ego</span> της, τής κεφάτης και άκρως ερωτεύσιμης Πάπρικα, και ο νεαρός υπέρβαρος μεγαλοφυής εφευρέτης Τοκίτα αναλαμβάνουν να λύσουν το μυστήριο.<o:p></o:p></i><o:p></o:p><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Ο Φρόιντ συνήθιζε να λέει ότι το όνειρο είναι «η βασιλική οδός για το ασυνείδητο». Αυτήν ακριβώς την οδό επιχειρεί να διανοίξει η «Πάπρικα», εγχείρημα περίπλοκο και πολυσχιδές, που στέφεται όμως από απόλυτη επιτυχία. Μεταπηδώντας διαρκώς ανάμεσα σε διάφορα επίπεδα πραγματικότητας, ανακαλύπτοντας ολοένα κι από έναν άλλο κόσμο που κρυβόταν μέσα στον προηγούμενο, ακριβώς όπως οι ρωσικές κούκλες, μπερδεύοντας πραγματικότητα και φαντασία, πραγματικότητα και όνειρο, η «Πάπρικα» διαβρώνει επίμονα κάθε τοίχο, κάθε φράγμα που υψώνουμε μπροστά στα όνειρά μας, μπροστά στις υποσυνείδητες επιθυμίες και φοβίες μας, καταδεικνύοντας τη σχετικότητα των διαχωρισμών κι εγκαταλείποντάς μας έκθετους μπροστά στο χειμαρρώδες, ασταμάτητο ρεύμα του ασυνειδήτου. Παράλληλα, επιχειρεί να αρθρώσει έναν λόγο αμιγώς κινηματογραφικό, έξω και πέρα από τις ορθολογικές συμβάσεις της κλασικής αφήγησης, έναν λόγο ταυτοχρόνως μη ρηματικό και άρρητο (έξω δηλαδή από τα όρια του λόγου και της λογικής), που αναδεικνύει τη δύναμη της αμιγούς εικόνας, αλλά και της λειτουργίας των συνειρμών. Το όλο εγχείρημα εμπλουτίζεται με τις απαραίτητες δόσεις αυτοαναφορικότητας και κινηματογραφοφιλίας, καθώς ο κινηματογράφος δίνει βροντερό παρόν, τόσο στα όνειρα, όσο και στις μύχιες επιθυμίες των ηρώων. Παρούσα είναι τέλος στον ονειρικό κόσμο της «Πάπρικα» και η κοινωνική κριτική. Όχι βέβαια μέσα σε ατάκες ή σε αφηγηματικές τροπές, αλλά στην εικονοπλασία της ταινίας. Το συλλογικό όνειρο στο οποίο μεταπίπτουν τα θύματα των τρομοκρατών είναι μια αλλοπρόσαλλη, ασυντόνιστη παρέλαση από καταναλωτικά αγαθά, παιχνίδια, φιγούρες καρτούν και ένα… άγαλμα της Ελευθερίας. Αργότερα, η τελική σκηνή του δράματος θα δοθεί μέσα στα χαλάσματα ενός ερημωμένου λούνα-παρκ στο οποίο κυριαρχεί ένας παραμορφωτικός καθρέπτης. Είναι πολλά τα ευρήματα της «Πάπρικα», όσα και τα επίπεδά της, το «κλειδί» όμως του δράματος σίγουρα δεν κρύβεται στην υπόθεση και τα λόγια των χαρακτήρων, ιδιαιτέρως όταν είναι τόσο κακομεταφρασμένα όσο στο συγκεκριμένο <span style="" lang="EN-US">dvd</span>, στο οποίο σας προτείνουμε να αποφύγετε πάση θυσία τους ελληνικούς υποτίτλους.<b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style="">Αξιολόγηση: </b><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">****</span></span><b style=""><o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-733069529788717099?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-81995251440170199852007-11-02T02:31:00.000+02:002008-12-10T08:35:03.447+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RypwW2OvXkI/AAAAAAAAAGM/LExSzPSVt8I/s1600-h/scenes+of+a+sexual+nature.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RypwW2OvXkI/AAAAAAAAAGM/LExSzPSVt8I/s320/scenes+of+a+sexual+nature.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5128034663531503170" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;font-size:14;" lang="EN-US" >SCENES OF A SEXUAL NATURE</span></span><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Εντ Μπλουμ</span><o:p style="font-style: italic;"></o:p> <span style="font-style: italic;"><br />Παίζουν: Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, Τζίνα Μακ Κι, Κάθριν Τέιτ</span><o:p style="font-style: italic;"></o:p> <span style="font-style: italic;"><br />Βρετανία, 2006. Διάρκεια: 90΄</span><o:p style="font-style: italic;"></o:p> <span style="font-style: italic;" lang="EN-US">Διανομή: Private</span><i style=""><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Επτά μικρές ερωτικές ιστορίες που εκτυλίσσονται σχεδόν ταυτόχρονα μια ηλιόλουστη καλοκαιρινή μέρα στο αχανές πάρκο Χάμπστεντ Χιθ του Λονδίνου. Μια γυναίκα επιπλήττει τον άντρα της όταν διαπιστώνει ότι αυτός κοιτάζει τα… μπούτια της διπλανής. Ένας άντρας και μια γυναίκα που υπήρξαν ερωτευμένοι στην εφηβεία τους ξανανταμώνουν μετά από πενήντα χρόνια, ένα άλλο ζευγάρι συναντιέται για να υπογράψει το διαζύγιό του, ένα ζευγάρι γκέι ονειρεύεται παιδιά, κάποιοι άλλοι έχουν ραντεβού στα τυφλά, ένας νεαρός επείγεται να βρει γυναίκα και ερωτοτροπεί με οποιαδήποτε βρει μπροστά του…<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><o:p> </o:p></i><b style=""><i style="">Με μια ματιά</i></b><i style="">: Ζευγάρια ερωτευμένα, ζευγάρια μαλωμένα, ζευγάρια που ξαναβρίσκονται μετά από χρόνια και άλλα που προσπαθούν τώρα να συνευρεθούν για πρώτη φορά συνθέτουν ένα χαριτωμένο καλειδοσκόπιο των παραδοξοτήτων της σύγχρονης ερωτικής συμπεριφοράς, σε μια ταινία που ακολουθεί την παράδοση των αγγλοσαξονικών κομεντί με τους πνευματώδεις διαλόγους.<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Αυτό που μας άρεσε περισσότερο στην ταινία είναι ότι επιδιώκει συνειδητά να εκπλήξει, να αιφνιδιάσει, να ξεφύγει από την πεπατημένη και τα προβλεπόμενα. Κρατάει λοιπόν σοφά πάντα κι από κάποιον άσο στο μανίκι, κάποια τροπή στην πλοκή που να μας παραξενέψει, να μας ξαφνιάσει, να μας κάνει να σκεφτούμε. Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με κάποιους από τους διαλόγους – όχι όλους, η ταινία είναι αρκετά άνιση – κάνουν την κομεντί αυτή να χαρακτηρίζεται από μια αρκετά μεγάλη καμπύλη απόσβεσης και να μένει στο μυαλό του θεατή για αρκετό καιρό. Πολύ ενδιαφέρον στοιχείο επίσης αποτελεί η λανθάνουσα, αλλά πανταχού παρούσα σεξουαλικότητα που υφέρπει σε όλες τις ιστορίες. Ο ερωτισμός δεν εκφράζεται μόνο μέσω των διαλόγων, ούτε παρουσιάζεται απλώς ως συναισθηματικό φαινόμενο. Είναι ο σωματικός πόθος αυτός που δίνει πάντα το παρόν, εμμέσως πλην σαφώς, και είναι αυτός που προσδίδει στην ταινία το επιπρόσθετο καρύκευμα που χρειάζεται για να ξεχωρίσει, αλλά και για να αποκτήσει ένα πρόσθετο υλικό βάρος, μια βαρύνουσα σημασία.</p> <p class="MsoNormal"> Σκηνοθετικά η ταινία καταφέρνει να διατηρεί τη φρεσκάδα της, παρά το κάπως στατικό θέμα της, με μια κάμερα ευέλικτη, αλλά και με μια θαυμάσια αξιοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος, που υπερβαίνει την τυποποιημένη εικόνα που έχουμε για ένα πάρκο και υπαινίσσεται την ύπαρξη μιας φύσης σχεδόν ανέγγιχτης από τον πολιτισμό. Ευχάριστη, ανάλαφρη ταινία, που κατορθώνει να υπονοεί πολύ περισσότερα απ’ όσα ρητά λέει.<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Αξιολόγηση: </b><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >***</span><b style=""><o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-8199525144017019985?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-12897033089373147862007-10-25T03:06:00.000+03:002008-12-10T08:35:03.634+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Rx6NJqs6MqI/AAAAAAAAAGE/0tpWivfYVl4/s1600-h/turninggreen.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Rx6NJqs6MqI/AAAAAAAAAGE/0tpWivfYVl4/s320/turninggreen.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124688623215194786" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;font-size:14;" lang="EN-US" ><span style="font-size:130%;">TURNING GREEN</span></span><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Μάικλ Έιμετ, Τζον Χόφμαν<o:p></o:p><br />Παίζουν: Ντόναλ Γκάλερι, Τίμοθι Χάτον, Κολμ Μίνεϊ<o:p></o:p><br />ΗΠΑ / Ιρλανδία, 2005. Διάρκεια: 85΄<o:p></o:p><br />Διανομή: </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">AudioVisual<o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Ιρλανδία, τέλη δεκαετίας του ’70. Μετά το θάνατο της μητέρας τους, ο πατέρας του δεκαεξάχρονου Τζέιμς και του ενδεκάχρονου Πιτ στέλνει τα δύο αδέλφια από την Αμερική να ζήσουν με τις τρεις ιδιόρρυθμες θείες τους σε μια επαρχιακή κωμόπολη της πατρογονικής Ιρλανδίας. Εκεί ο Τζέιμς περνάει τα γνωστά εφηβικά συμπτώματα: Μοναξιά, σχέδια για φυγή στην αμερικανική γη των ονείρων και άπειρες ώρες στην τουαλέτα, κάτι που οι θείες του ερμηνεύουν σαν σημάδι δυσκοιλιότητας…<o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Με μια ματιά</i></b><i style="">: Ειρωνική και πνευματώδης ταινία με θέμα την εφηβεία, η οποία στην πραγματικότητα δεν παρουσιάζεται και τόσο οργισμένη όσο μας λέει ο (ελληνικός) τίτλος, αλλά περισσότερο αποστασιοποιημένη, παραιτημένη και καυστική, βασίζεται σε μια σειρά από πανέξυπνα γραμμένες σκηνές, που όμως δεν συναθροίζονται και σε ένα εξίσου ολοκληρωμένο σενάριο. Σκηνοθετική γραμμή από το πρωτοεμφανιζόμενο δίδυμο Έιμετ-Χόφμαν με πολλές φρέσκιες ιδέες, που αξίζουν μία θέαση. <o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal">Για τους φαν αυτής της αλλόκοτης περιόδου της ανθρώπινης ζωής που λέγεται εφηβεία, η ταινία είναι <span style="" lang="EN-US">must</span>. Το ίδιο και για τους φαν της Ιρλανδίας. Αυτός ο 16χρονος Τζέιμς αναδεικνύεται σε σύμβολο του <span style="" lang="EN-US">larger</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">than</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">life</span><span lang="EN-US"> </span>εφήβου, που έχει έτοιμο κι από ένα καυστικό σχόλιο για κάθε περίσταση. Και πάνω απ’ όλα για την Ιρλανδία και τον πολιτισμό της, για την οποία αναδεικνύεται σε πραγματικό κόλαφο. Από συλλεκτικές σκηνές άλλο τίποτα. Τι να πρωτοαναφέρουμε; Το οικογενειακό τραπέζι με τις τρεις θείες και τον παπά τον οποίο ο Τζέιμς αποκαλεί με το μικρό του όνομα και τον προειδοποιεί ότι εκπροσωπεί μία νεκρή θρησκεία και ότι σύντομα θα μείνει άνεργος; Τον μικρό αδελφό που δεν μπορεί να προφέρει το σίγμα και βρίσκει από μία υποκατάστατη λέξη για κάθε μία που περιέχει το γράμμα αυτό; Τη σκηνή που η θεία τον «πιάνει στα πράσα»; Τις εξομολογήσεις του; («Δεκαοχτώ φορές, πάτερ». «Δεκατέσσερις φορές, πάτερ». «Από την προηγούμενη φορά, τέκνο μου;» «Όχι, πάτερ. Από την Παρασκευή»). Και βέβαια, σαν καλός Αμερικάνος, ανακαλύπτει το επικερδέστερο εμπόριο: Διακινεί πορνογραφικά περιοδικά στην πουριτανική ιρλανδική επαρχία και πιάνει την καλή. Το πρόβλημα της ταινίας είναι ότι η ιστορία με τα παράνομα στοιχήματα και τους τοπικούς γκάνγκστερ δεν επαρκεί για να κρατήσει το ενδιαφέρον, και στο τέλος ο θεατής απομένει λίγο μετέωρος. Είναι σύντομη ταινία πάντως, και αν λάβουμε υπόψη και τα πρωτότυπα αφηγηματικά ευρήματα - κάνουν διάφορους πειραματισμούς οι σκηνοθέτες, ακόμα και με υποτίτλους που γράφουν άλλα απ’ αυτά που λένε οι ήρωες – μπορούμε να τη θεωρήσουμε σαν μια καλή πρόταση κατ’ οίκον ψυχαγωγίας. </p> <p class="MsoNormal"><b style="">Αξιολόγηση: </b><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >***</span><b style=""> <o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-1289703308937314786?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-60383508538131631972007-10-24T22:28:00.002+03:002008-12-13T15:24:54.087+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SQIjXuvhgNI/AAAAAAAAAMw/x2ORtlNNM8o/s1600-h/In+The+Valley+Of+Elah.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SQIjXuvhgNI/AAAAAAAAAMw/x2ORtlNNM8o/s320/In+The+Valley+Of+Elah.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260806205313482962" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >IN THE VALLEY OF ELAH</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Πολ Χάγκις</span> <span style="font-style: italic;"><br />Παίζουν: Τόμι Λι Τζόουνς, Σαρλίζ Θερόν, Τζέισον Πάτρικ, Σούζαν Σαράντον</span><br /><br />Πολύ πρωτότυπο μήνυμα μας κομίζει τούτη η ταινία . Ο πόλεμος, μας λέει, είναι ένα κακό πράγμα, που κάνει κακό στους ανθρώπους. Ναι, καλά διαβάσατε. Ο πόλεμος είναι κακός! Ευτυχώς που υπάρχει και ο Πολ Χάγκις να μας το πει, γιατί δεν το ξέραμε. Τι να υποθέσει κανείς; Ότι η ταινία απευθύνεται σε σκληροπυρηνικούς ρεπουμπλικάνους τυφλωμένους από τον άκρατο μιλιταρισμό; Πιθανόν. Εμάς πάντως δεν μας αφορά. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη σκέψη. Ότι πίσω από τα εμφανή «αντιπολεμικά» της μηνύματα, κρύβονται κάποια άλλα, λιγότερο εμφανή, που περνιούνται υπογείως. Αξίζει να διερευνήσουμε λίγο αυτή την εκδοχή: Ο ήρωας με τον οποίο η ταινία μας καλεί να ταυτιστούμε είναι ένας απόστρατος στρατόκαβλος στρατονόμος, τον οποίο ενσαρκώνει όχι μόνο με απόλυτη πειθώ, αλλά και με αδιόρατη συμπάθεια ένας εξαίρετος Τόμι Λι Τζόουνς. Από την αρχή μέχρι το τέλος της ταινίας ο ήρωας αυτός παραμένει άκαμπτος. Οι μιλιταριστικές του αξίες δεν κλονίζονται ποτέ. Η «αποκάλυψη» στην οποία προβαίνει είναι ότι ο αμερικανικός στρατός στο Ιράκ, με την απάνθρωπη συμπεριφορά του, αποκτηνώνει τα ίδια του τα μέλη. Το πρόβλημα δηλαδή είναι ότι, πρώτον, ο πόλεμος αυτός δεν παίζεται με τους σωστούς όρους (λες και θα μπορούσε ποτέ να γίνει ένας τέτοιος πόλεμος με «ανθρωπιστικούς» όρους) και, δεύτερον, ότι καταστρέφονται ψυχικά τα ίδια τα παιδιά «μας», δηλαδή τα παιδιά των αμερικανών στρατοκρατών με τους οποίους καλούμαστε να ταυτιστούμε. Αν επομένως δεν συνέβαινε ούτε αυτό, τότε θα ήταν όλα μέλι-γάλα. Για τους Ιρακινούς ποιος νοιάζεται. Άρα λοιπόν, φούμαρα τα σοβαροφανή αντιπολεμικά μηνύματα. Η ουσία δεν είναι παρά μια συγκεκαλυμμένη απολογία του μιλιταρισμού. Ταμάμ για Όσκαρ, δηλαδή … <br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">*</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-6038350853813163197?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-45889473295288081282007-10-18T20:13:00.000+03:002008-12-10T08:35:04.355+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Rx4s4qs6MpI/AAAAAAAAAF8/sZyAYvJwuOc/s1600-h/alone+with+her.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Rx4s4qs6MpI/AAAAAAAAAF8/sZyAYvJwuOc/s320/alone+with+her.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124582778041152146" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span lang="EN-US" style="font-size:14;">ALONE WITH HER </span></span><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Έρικ Νίκολας<o:p></o:p><br />Παίζουν: Κόλιν Χανκς, Άνα Κλόντια Ταλανκόν, Τζορντάνα Σπάιρο<o:p></o:p><br />ΗΠΑ, 2006. Διάρκεια: 78΄<o:p></o:p><br />Διανομή: </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Odeon<o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Υπόθεση: </i></b><i style="">Νεαρός που έχει εμμονή με τις παρακολουθήσεις και την ηδονοβλεψία εντοπίζει σ’ ένα πάρκο το νέο του στόχο, μια νεαρή και όμορφη λατινοαμερικάνα, και αποφασίζει να διαρρήξει το σπίτι της για να τοποθετήσει και εκεί κρυφές κάμερες και μικρόφωνα. Στη συνέχεια, εκμεταλλευόμενος τις πληροφορίες που αποσπά, επιχειρεί να διεισδύσει στη ζωή της και να την κάνει να τον ερωτευτεί…<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><o:p></o:p></i><b style=""><i style="">Με μια ματιά: </i></b><i style="">Μικρή και φτηνή ταινία, στοιχειώδης όχι μόνο τεχνικά, αλλά και αισθητικά, χρησιμοποιεί κυρίως ως υλικό ό,τι υποτίθεται ότι τραβούν οι κρυφές κάμερες, για να κατασκευάσει ένα θρίλερ σχετικά με τους κινδύνους των νέων τεχνολογιών παρακολούθησης. <o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal">Την προηγούμενη βδομάδα σας παρουσιάσαμε μια ταινία η οποία αντλούσε το υλικό της από τις κασέτες της προσωπικής βιντεοκάμερας του πρωταγωνιστή της. Αυτή τη φορά περνάμε σε μια άλλη παραλλαγή: το υλικό της ταινίας προέρχεται – υποτιθέμενα – από όσα κατέγραψαν οι κρυφές κάμερες που τοποθέτησε ο πρωταγωνιστής. Και στις δύο περιπτώσεις μία από τις πρώτες συνέπειες είναι ότι βρισκόμαστε ενώπιον ενός πολύ καλού άλλοθι για απεμπόληση οποιασδήποτε κινηματογραφικής αισθητικής προς όφελος του ωμού, άτεχνου και ακαλαίσθητου χαρακτήρα του πρωτογενούς αυτού «γνήσιου» υλικού. Μια δεύτερη συνέπεια είναι ένας τονισμός, μία υπογράμμιση του στοιχείου της ηδονοβλεψίας, της παρακολούθησης της προσωπικής ζωής ενός άλλου ανθρώπου. Το βάρος μετατίθεται από την αφηγούμενη ιστορία και τον αναστοχασμό επί των δρώμενων στην πράξη της θέασης καθαυτό. Ο κινηματογράφος ως κλειδαρότρυπα και άλλοθι για να βγάλουμε τον ηδονοβλεψία που κρύβουμε μέσα μας. Τρίτο παρεπόμενο είναι ότι την αισθητική της ωμότητα η ταινία την αποζημιώνει με μια φορμαλιστική προβληματική σχετικά με τις νέες οπτικές δυνατότητες αφήγησης: Αν και σαν πλοκή το «Μόνος μαζί της» δεν αποτελεί παρά το πλέον στοιχειώδες θρίλερ, είναι ακριβώς ο τρόπος αφήγησης αυτός που το κάνει να διεκδικεί το ενδιαφέρον μας ως ένας καινοτόμος ανανεωτής του είδους του θρίλερ. Το αποτέλεσμα το κατατάσσει σίγουρα στα ενδιαφέροντα και αξιοθέατα πειράματα, σκηνοθετικά όμως δεν εκμεταλλεύεται όσο κι όπως θα ’πρεπε το εύρημά του, οι δε χειρισμοί του είναι αρκετά επιπόλαιοι και επιδερμικοί, για παράδειγμα δεν εκμεταλλεύεται επαρκώς ούτε τη διάσταση «μπανιστηριού» μέσα στο διαμέρισμα της ηρωίδας (αρκεί να θυμηθούμε σκηνοθετικούς χειρισμούς μεγάλων δημιουργών σε παρόμοιες καταστάσεις, π.χ. το "Μπλε Βελούδο" του Ντέιβιντ Λιντς), ούτε το γεγονός ότι η ταυτότητα και κυρίως η εμφάνιση του ήρωα μάς είναι κατ’ αρχήν άγνωστη (οπότε και πάλι υπάρχει χώρος για πολλά σκηνοθετικά παιχνίδια χιτσκοκικού τύπου).<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Αξιολόγηση: </b><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >**</span><b style=""><o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-4588947329528808128?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-62848564824009191152007-10-11T03:01:00.000+03:002008-12-10T08:35:04.876+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Rw1oeqs6MoI/AAAAAAAAAF0/RWkekS-zXzE/s1600-h/tv+junkie+1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Rw1oeqs6MoI/AAAAAAAAAF0/RWkekS-zXzE/s320/tv+junkie+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119863227458138754" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Μάικλ Κέιν, Ματ Ραντέτσκι<o:p></o:p><br />ΗΠΑ, 2006. Διάρκεια: 89΄. <o:p></o:p><br />Διανομή: </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Artfree</span><o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Ο Ρικ Κίρκχαμ έδειξε από μικρή ηλικία την κλίση του προς τον λαμπερό κόσμο των μίντια. Ήδη στα δώδεκα χρόνια του εμφανίστηκε με επιτυχία σε τηλεοπτικό χορευτικό σόου, ενώ λίγο μετά την ενηλικίωσή του τού προτάθηκε καριέρα τηλεοπτικού ρεπόρτερ και παρουσιαστή. Ο Ρικ όμως διέθετε το ίδιο πάθος για επίδειξη μπροστά στην κάμερα και στην προσωπική του ζωή. Με μια μικρή βιντεοκάμερα κατέγραψε πάνω από τρεις χιλιάδες ώρες όχι μόνο επαγγελματικών, αλλά και άκρως προσωπικών και οικογενειακών στιγμών. Από αυτή την πληθώρα υλικού προέκυψε η ταινία “</i><i style=""><span style="" lang="EN-US">TV</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Junkie</span>”, η οποία καταγράφει την μετεωρική άνοδο του Ρικ Κίρκχαμ στον τηλεοπτικό χώρο, την πετυχημένη οικογένεια που δημιούργησε, αλλά και τα όσα δυσάρεστα επακολούθησαν λόγω της εξάρτησής του από την κοκαΐνη.<span style=""> </span><o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Με μια ματιά</i></b><i style="">: Ντοκιμαντέρ, ψευδοντοκιμαντέρ ή οικοτεχνικό βίντεο-ημερολόγιο, το “</i><i style=""><span style="" lang="EN-US">TV</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Junkie</span>” ακολουθεί επίμονα και εγωλατρικά τον πρωταγωνιστή του σε ένα ταξίδι που περιλαμβάνει λίγο από το γυαλιστερό κόσμο της τηλεόρασης, αρκετές οικογενειακές στιγμές κυμαινόμενου ενδιαφέροντος, και πολύ από την αγωνία ενός ανθρώπου που βλέπει να βυθίζεται στη χρήση σκληρών ναρκωτικών, ανίκανος να κρατηθεί μακριά και αναζητά τη λύτρωση στην απαθανάτιση του μαρτυρίου του στο βίντεο.<span style=""> </span><o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal">Αν υπάρχει ένας λόγος που σας προτείνουμε αυτή την άκρως αντισυμβατική και μάλλον δύσκολη στη θέασή της ταινία, που συχνά μοιάζει με οικιακό βίντεο τραβηγμένο με <span style="" lang="EN-US">web</span>-<span style="" lang="EN-US">camera</span>, δεν είναι τόσο η μάλλον επιφανειακή καταγραφή της κατάδυσης στη χρήση της κοκαϊνης-κρακ και στον αγώνα της απεξάρτησης από αυτήν, όσο η προβληματική αλήθειας και αναπαράστασης. Ο Ρικ Κίρκχαμ είναι όντως υπαρκτό πρόσωπο, όπως επίσης και η τηλεοπτική του καριέρα. Από κει και πέρα, η ταινία συχνά μοιάζει περισσότερο με αναπαράσταση, με απομίμηση, παρά με καταγραφή αληθινών συμβάντων. Πώς όμως θα ορίζαμε ένα «αληθινό» συμβάν; Θα μπορούσαμε ίσως να θυμηθούμε έναν παλιό ορισμό του ντοκιμαντέρ ως το κινηματογραφικό είδος που καταγράφει γεγονότα τα οποία θα συνέβαιναν ακόμα κι αν η κάμερα δεν ήταν παρούσα για να τα καταγράψει. Αληθινά γεγονότα είναι λοιπόν αυτά που θα συνέβαιναν κατά τον τρόπο που συνέβησαν ακόμη κι αν δεν υπήρχε η βιντεοκάμερα. Συμβαίνει όμως αυτό στην περίπτωση του Κίρκχαμ; Δύσκολο να το πούμε. Η συμπεριφορά του, η ψυχρή του αποστασιοποίηση από τα δρώμενα, η εμμονή του να χειρίζεται την κάμερα και να φροντίζει για την κατάλληλη γωνία λήψης ακόμα κι όταν τα πράγματα μοιάζουν να βρίσκονται εκτός ελέγχου, δημιουργούν υπόνοιες ότι κατασκευάζει την ίδια τη ζωή του ως ένα κοινό δημόσιο θέαμα και φέρνουν μια αύρα ανατριχίλας στο όλο έργο. Μήπως αντιλαμβάνεται την οικογενειακή του ζωή σαν ένα είδος σαπουνόπερας προς λαϊκή κατανάλωση; Θα ενεργούσε άραγε κατά τον ίδιο τρόπο αν δεν κρατούσε την κάμερα; Και οι τελευταίες αμφιβολίες ως προς αυτό διαλύονται όταν πλέον εμφανιστούν και τα δυο γλυκύτατα παιδάκια του να κλαίνε γοερά μπροστά στο θέαμα των δύο γονιών τους που αλληλοσπαράσσονται χωρίς να τους δίνουν την παραμικρή σημασία: Φαίνεται πως υπάρχει κάτι στον Κίρκχαμ ακόμα πιο νοσηρό και από τη χρήση του κρακ, και δεν είναι άλλο από το πάθος του για δημοσιότητα. Εξού και ο τίτλος της ταινίας: Δεν μιλάμε για “<span style="" lang="EN-US">junky</span>”, αλλά για “<span style="" lang="EN-US">TV</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Junky</span>”, για ένα γνήσιο δημιούργημα της εποχής του φαίνεσθαι και της πλήρους σύγχυσής του με το είναι, με την οποιαδήποτε βαθύτερη αλήθεια υπάρχει ίσως στη ζωή μας και μπορεί να μας κρατήσει, αν και εφόσον την ανακαλύψουμε, μακριά από κακοτοπιές όπως η χρήση ναρκωτικών ουσιών...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><b style="">Αξιολόγηση: <span style="font-size:130%;">**</span><o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-6284856482400919115?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-80254500572993823142007-10-07T00:01:00.000+03:002008-12-10T08:35:05.075+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Rwf3_6s6MnI/AAAAAAAAAFs/rPT69kr94eU/s1600-h/LES+ANGES+EXTERMINATEURS.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Rwf3_6s6MnI/AAAAAAAAAFs/rPT69kr94eU/s320/LES+ANGES+EXTERMINATEURS.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118332178991297138" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><b style=""><span style="font-size:16;"><br /><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">LES ANGES EXTERMINATEURS / THE EXTERMINATING ANGELS</span></b><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Ζαν-Κλοντ Μπρισό<o:p></o:p><br />Παίζουν: <span class="contentsmall">Frederic Van Den Driessche, Maroussia Dubreuil, Lise Bellynck, Marie Allan<o:p></o:p></span></i><br /><span class="contentsmall"><i style="">Γαλλία, 2006. Διάρκεια: 98΄<o:p></o:p><br />Διανομή: </i></span><span class="contentsmall"><i style=""><span style="" lang="EN-US">Odeon</span><o:p></o:p></i></span></p> <p class="MsoNormal"><span class="contentsmall"><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Μεσήλιξ σκηνοθέτης αποφασίζει να γυρίσει μια ταινία με θέμα τη γυναικεία σεξουαλικότητα και τη σχέση του οργασμού με τα ταμπού και τις απαγορεύσεις. Αρχίζει λοιπόν τα δοκιμαστικά γυρίσματα, αναζητώντας<span style=""> </span>νεαρές ηθοποιούς, πρόθυμες να υλοποιήσουν μπροστά στον φακό τα σεξουαλικά τους απωθημένα…<o:p></o:p></i></span></p> <p class="MsoNormal"><span class="contentsmall"><b style=""><i style="">Με μια ματιά</i></b><i style="">: Ακολουθώντας τη στέρεα γαλλική παράδοση ελευθεριότητας του Ντε Σαντ, του Μπατάιγ, του Μπουνιουέλ και του Κοκτό, ο Μπρισό φτιάχνει μια προκλητική, τολμηρή ταινία, αρκετά γριφώδη, αν και λίγο αμήχανη, που τελικά, μάλλον με την ανδρική, παρά με τη γυναικεία σεξουαλικότητα ασχολείται.<o:p></o:p></i></span></p> <p class="MsoNormal"><span class="contentsmall">Αν και ο φακός του Μπρισό, όπως και η φορητή κάμερα του πρωταγωνιστή-άλτερ έγκο του, εστιάζουν επίμονα στη γυναίκα και την υπαρξιακού τύπου, θα έλεγε κανείς, ανάγκη της να εμπλακεί σε σεξουαλικές αναζητήσεις και περιπέτειες που υπερβαίνουν τις κοινωνικές συμβάσεις, είναι η ματιά του άντρα αυτή μέσα από την οποία φιλτράρονται τα πάντα. Πρόκειται για ένα βλέμμα χαρακτηριστικά έμφυλο, που δεν περιορίζεται απλά στην ηδονοβλεψία, αλλά προχωρά βαθύτερα στην έκφραση μιας ιδιαζόντως ανδρικής ανάγκης για άσκηση ελέγχου και εξουσίας. Η ανάγκη αυτή, συγκαλυμμένη άλλοτε πίσω από το πάθος της καλλιτεχνικής δημιουργίας, και άλλοτε πίσω από μια επιστημονικοφανή περιέργεια, αποτελεί και την κινητήριο δύναμη της δράσης. Η όλη ιστορία μπορεί τελικά να ιδωθεί σαν μια αλληγορία ψυχαναλυτικού τύπου: <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span class="contentsmall">Ο άντρας-ήρωας της ταινίας παραμένει καθηλωμένος στην επικράτεια του βλέμματος, στην Τάξη του Φανταστικού, σύμφωνα με την ορολογία του Λακάν, αρνούμενος να μεγαλώσει, να ωριμάσει, να ενταχθεί δηλαδή στον κόσμο της δράσης, του νόμου και της ενεργού σεξουαλικότητας. Παρότι προσφέρει ως υποκατάστατο το καλλιτεχνικό του έργο, η φυσική του απουσία νομοτελειακά πολλαπλασιάζει τη γυναικεία επιθυμία, η οποία ορίζεται ακριβώς ως απουσία του φαλλού. Τελικά, η μη ανάληψη του ρόλου του και των ευθυνών του τον οδηγεί στην τιμωρία από τον Νόμο, δηλαδή την κοινωνία, την λακανική Τάξη του Συμβολικού, στην οποία ο ήρωας αρνήθηκε να ενταχθεί. Παραπέμπουμε ιδιαίτερα στη σκηνή με τον μοναδικό άντρα που εμφανίζεται στην ταινία πέρα από τον ήρωα, και ο οποίος αποδεικνύεται αστυνομικός, καθώς και στην δαιμονιοπληξία που καταλαμβάνει την μία από τις ηθοποιούς, σύμπτωμα του ασυνείδητου τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει ο ήρωας τη γυναικεία σεξουαλικότητα και των βαθύτερων αιτιών της αποχής του. Τελικά, η γνώση αποκλειστικά και μόνο διά της παρατήρησης αποδεικνύεται αδύνατη, όπως άλλωστε και η καλλιτεχνική έκφραση δίχως ρίσκο. Χωρίς να σπάσεις αυγά ομελέτα δεν γίνεται…<span style=""> </span><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span class="contentsmall"><b style="">Αξιολόγηση: </b><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >***</span><b style=""><o:p></o:p></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-8025450057299382314?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-23842150067261519702007-09-28T01:59:00.000+03:002008-12-10T08:35:05.205+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Rvw2m6s6MmI/AAAAAAAAAFk/On2TC9NzpkM/s1600-h/climates2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5115023319006589538" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Rvw2m6s6MmI/AAAAAAAAAFk/On2TC9NzpkM/s320/climates2.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>IKLIMLER / CLIMATES<br /></div></strong><br /><div><em>Σκηνοθεσία: Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν<br />Παίζουν: Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν, Εμπρού Τσεϊλάν, Ναζάν Κιριλμίς<br />Διάρκεια: 98΄.<br />Τουρκία, 2006<br />Διανομή: Private<br /><br /><strong>Υπόθεση</strong>: Ο Ιζά, σαραντάρης που διδάσκει αρχιτεκτονική στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης (τον υποδύεται ο ίδιος ο σκηνοθέτης), έχει δεσμό με τη νεότερή του Μπαχάρ, καλλιτεχνική διευθύντρια σε τηλεοπτικά σήριαλ (στο ρόλο η πραγματική σύζυγος του Τσεϊλάν). Κατά τη διάρκεια καλοκαιρινών διακοπών στις ακτές του Αιγαίου, το ζευγάρι θα οδηγηθεί σ’ έναν οδυνηρό χωρισμό. Ο Ιζά περνά μόνος το φθινόπωρο στην Πόλη, μέχρι που μαθαίνει πως η Μπαχάρ δουλεύει σε μια παραγωγή στα βάθη της Ανατολίας…</em><br /><br /><strong>Με μία ματιά</strong>: Μετά το βραβευμένο στις Κάνες «Μακριά», ο τούρκος δημιουργός Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν συνεχίζει στην παράδοση του «καλλιτεχνικού σινεμά του δημιουργού» με μια ποιητική, χαμηλών τόνων ταινία-ελεγεία μιας ερωτικής σχέσης που φθίνει.<br /><br />Η ταινία χωρίζεται σε τρία ευκρινώς διακριτά μέρη: Το πρώτο εξελίσσεται το καλοκαίρι στο παραθαλάσσιο τοπίο των ακτών του Αιγαίου και παρουσιάζει την επίπονη διάλυση της ερωτικής σχέσης του πρωταγωνιστή Ιζά με την εσωστρεφή, ολιγομίλητη Μπαχάρ. Παρόλη την κυριαρχία του οικείου μας μεσογειακού φωτός, επικρατεί η ασυνεννοησία και η συναισθηματική ματαίωση. Το δεύτερο μέρος εξελίσσεται φθινόπωρο στο αστικό βροχερό τοπίο της Πόλης και αναπαριστά την μοναχική καθημερινότητα του Ιζά. Πρόκειται στην ουσία για ένα ιντερλούδιο, στο οποίο μεσουρανεί η ερωτική σκηνή, από τις πλέον πρωτότυπες και δυσερμήνευτες του έργου. Το τρίτο, και συναισθηματικά εντονότερο μέρος, μας μεταφέρει στα χιονισμένα όρη της τουρκικής ενδοχώρας, όπου μέσα σ’ ένα ψυχρό κι αφιλόξενο περιβάλλον, ο Ιζά κι η Μπαχάρ ξανασυναντιούνται. Το βουβό φινάλε αφήνει το θεατή μετέωρο, να βασανίζεται από εκκρεμή ερωτήματα για την αναγκαιότητα της ερωτική επικοινωνίας, τη δυνατότητα των ανθρώπων να έρθουν πραγματικά κοντά και την αδυναμία τους να ξεπεράσουν τα ελαττώματά τους.<br />Πρόκειται για μια ταινία αργών ρυθμών και λεπτών αποχρώσεων. Πολύ λίγα συμβαίνουν και πολλά αποσιωπούνται. Ο θεατής καλείται να λειτουργήσει σαν ερευνητής συναισθημάτων, αλλά και να αναγνωρίσει μια σειρά συμβολισμών, από τις αρχαίες ιωνικές κολώνες και τις χιονισμένες βουνοκορφές, μέχρι το στραγάλι που κυλιέται στο πάτωμα ενώ οι δύο εραστές συνευρίσκονται και το συρτάρι στο οποίο συνηθίζει να ακουμπά ο Ιζά το κεφάλι του (σύμφωνα με έναν αναλυτή αυτό σημαίνει πως πάσχει από κάποιας μορφή αυχενικό σύνδρομο, το οποίο συμβολίζει βεβαίως τη βαθύτερη συναισθηματική του παράλυση). Παρά τον κάπως βαρύγδουπο αυτό τρόπο συμβολικής έκφρασης, η ταινία μοιάζει να μένει πιστή σε κάποια βαθύτερα αισθήματα που αφουγκράζεται πίσω από τα τοπία, τα πρόσωπα και τις (λιγοστές) λέξεις. Καταφέρνει έτσι να εμπλέξει τον θεατή όχι μόνο εγκεφαλικά, αλλά και συναισθηματικά, και εκεί κερδίζει το παιχνίδι.<br /><br /><strong>Αξιολόγηση: <span style="font-size:130%;">***</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-2384215006726151970?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-56301337679649122382007-09-20T15:53:00.000+03:002008-12-10T08:35:05.439+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RvJtwJHlEHI/AAAAAAAAAFc/fDqN3JyVa_0/s1600-h/proposition_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112269200867790962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RvJtwJHlEHI/AAAAAAAAAFc/fDqN3JyVa_0/s320/proposition_1.jpg" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal"><b><span lang="EN-US" style="font-size:16;"><span style="font-size:130%;">THE PROPOSITION</span><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal"><b><i>Σκηνοθεσία</i></b><b><i><span lang="EN-US">: </span></i></b><i><span lang="EN-US">John Hillcoat</span><o:p></o:p></i><br /><b><i>Παίζουν</i></b><i><span style="font-size:0;">:</span> Guy Pearce, Ray Winstone, Danny Huston, Richard Wilson, Emily Watson, John Hurt<o:p></o:p><br />Αυστραλία</i><i><span lang="EN-US">, 2005. </span>Διάρκεια</i><i><span lang="EN-US">: 104</span><span style="font-size:0;">΄</span></i><i><span lang="EN-US">. Sony.</span></i><i><span lang="EN-US"> </span></i></p><p class="MsoNormal"><b style="FONT-STYLE: italic">Υπόθεση</b><span style="FONT-STYLE: italic">: Βρισκόμαστε στα βάθη της βορειοδυτικής Αυστραλίας στα τέλη του 19</span><sup style="FONT-STYLE: italic">ου</sup><span style="FONT-STYLE: italic"> αιώνα. Μετά από σφοδρή ανταλλαγή πυρών, ο Λοχαγός του Βρετανικού Στρατού Στάνλεϊ καταφέρνει να αιχμαλωτίσει τους δυο μικρούς ιρλανδούς αδελφούς Μπερνς, τον Τσάρλι και τον Μίκι, ως βασικούς υπόπτους για την αποτρόπαια δολοφονία μιας οικογένειας εποίκων. Ο βασικός του στόχος, όμως, είναι ο μεγάλος αδελφός Άρθουρ, ένας κακούργος φημισμένος για τη ασυγκράτητη, αμείλικτη βιαιότητά του, ο οποίος ζει μόνιμα στα βουνά, σε περιοχές που ελέγχονται από τους ιθαγενείς πληθυσμούς των Αβοριγίνων. Ο λοχαγός Στάνλεϊ συλλαμβάνει τον μικρό Μίκι και αφήνει ελεύθερο τον Τσάρλι, μεσαίο και πιο λογικό αδελφό από τους τρεις, υπό έναν όρο: Να βρει και να σκοτώσει τον Άρθουρ. Σε αντίθετη περίπτωση, ο μικρός Μίκι θα κρεμαστεί εντός εννέα ημερών, ανήμερα των Χριστουγέννων...</span> </p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p><b>Με μια ματιά</b>: Αξιοποιώντας την πλατφόρμα του γουέστερν για να επιστρέψει όχι μόνο στις ρίζες του αυστραλιανού κινηματογράφου, δηλαδή στο “<span lang="EN-US">Last</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">New</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Wave</span>” της δεκαετίας του ’70, αλλά πολύ περισσότερο στις ρίζες του ίδιου του αυστραλιανού έθνους και τις συγκρούσεις των Άγγλων εποίκων με τις συμμορίες των περιπλανώμενων Ιρλανδών και τις τοπικές φυλές των Αβοριγίνων, ο σκηνοθέτης Τζον Χιλκοτ, συνεπικουρούμενος από ένα σενάριο του διάσημου αυστραλού μουσικού Νικ Κέιβ, μας παραδίδει μια ταινία βίαιη αλλά και λυρική, ένα βαθυστόχαστο έργο που διερευνά τα πιο σκοτεινά σημεία όχι μόνο της αυστραλιανής εθνικής ταυτότητας, αλλά και της ίδιας της ανθρώπινης φύσης.</p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Το δίδυμο Χίλκοτ-Κέιβ, γνώριμο και από παλαιότερες συνεργασίες τους στα βίντεο-κλιπς των <i><span lang="EN-US">Bad</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">Seeds</span></i>, θέτει στο προσκήνιο της προσοχής του την αμείλικτη σχετικότητα της ανθρώπινης φύσης: κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται, αλλά ούτε και τίποτε άλλο, λιγότερο εμφανές. Όλοι οι χαρακτήρες πλέουν σε έναν αχανή ωκεανό σχετικότητας, μεταβάλλοντας συνεχώς πρόσωπο και θέση. Ακόμη και το φυσικό τοπίο ταλαντεύεται, άλλοτε άγριο κι απωθητικό κάτω από το καυτό, ξερό φως του αυστραλιανού ήλιου, κι άλλοτε σαγηνευτικό όταν ο ίδιος αυτός ήλιος αρχίζει να δύει προσφέροντας πανέμορφα ηλιοβασιλέματα. Σ’ αυτό το μυθολογικό περιβάλλον, όπου ο άνθρωπος μοιάζει να έχει φτάσει στα υπέρτατα όριά του, η ταινία διατυπώνει έναν κινηματογραφικό στοχασμό για τον ρόλο του περιβάλλοντος στη συμπεριφορά των ανθρώπων, αλλά και για τις εγγενείς ατέλειες της ανθρώπινης ψυχής. Το τελικό αποτέλεσμα αποτελεί μια ευθεία επίθεση στα θεμέλια του αυστραλιανού έθνους, αλλά και ολόκληρου του σύγχρονου πολιτισμού μας.</p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p><b><i>Αξιολόγηση: </i></b><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-size:130%;" >****</span><b><i><o:p></o:p></i></b></p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><br /><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-5630133767964912238?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-20928917606265479092007-09-14T13:10:00.000+03:002008-12-10T08:35:05.720+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RupfRRq1SzI/AAAAAAAAAFU/3rxcYbwJF2s/s1600-h/daisy1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RupfRRq1SzI/AAAAAAAAAFU/3rxcYbwJF2s/s320/daisy1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5110001477610720050" border="0" /></a><i style=""><br />Σκηνοθεσία: </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Wai</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Keung</span><span lang="EN-US"> </span></i><span style="" lang="EN-US">Lau</span><o:p></o:p><i style=""><br />Παίζουν: </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Woo</span>-</i><i style=""><span style="" lang="EN-US">sung</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Jung</span>, </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Gianna</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Jun</span>, </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Sung</span>-</i><i style=""><span style="" lang="EN-US">jae</span><span lang="EN-US"> </span></i><span style="" lang="EN-US">Lee</span><o:p></o:p><i style=""><br />Κορέα, 2006. Διάρκεια: 100΄. </i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Odeon</span>.<o:p></o:p></i> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Νεαρή κορεάτισα ζωγράφος, που βγάζει τα προς το ζειν σχεδιάζοντας πορτρέτα σε κεντρική πλατεία του Άμστερνταμ, ερωτεύεται έναν πελάτη της κορεάτη αστυνομικό, νομίζοντας πως αυτός είναι ο μυστηριώδης άγνωστος που της στέλνει καθημερινά λουλούδια. Στην πραγματικότητα όμως, τα λουλούδια στέλνει έτερος ομοεθνής της, ένας επαγγελματίας δολοφόνος ο οποίος είναι κρυφά ερωτευμένος μαζί της…<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><b style="">Με μια ματιά:</b> Συνδυάζοντας τα κινηματογραφικά είδη του κορεατικού ρομαντικού μελοδράματος και της αστυνομικής περιπέτειας του Χονγκ-Κονγκ, η <i style=""><span style="" lang="EN-US">Daisy</span></i>, που θα μπορούσε να μεταφραστεί ως «Μαργαρίτες», καταπιάνεται με όλο της το πείσμα και το πάθος με το προαιώνιο θέμα του απόλυτου έρωτα και το εγγενώς αδύνατο της πραγμάτωσής του. Αποτέλεσμα μια ταινία συγκινητική, ρεμβαστική, οπτικά όμορφη και αθεράπευτα ρομαντική.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Ο έρωτας συγκαταλέγεται στα ιδανικά, κι όπως κάθε ιδανικό είναι αδύνατο να πραγματωθεί σε όλη του την πληρότητα στον ατελή, υλικό κόσμο που ζούμε. Το αποτέλεσμα είναι να απωθείται στα βάθη του ασυνειδήτου, προκειμένου να μην μας ενοχλεί στην διεκπεραίωση της πεζής καθημερινότητάς μας, για να ανασυρθεί στη συνέχεια από φιλόδοξους καλλιτέχνες που τον μετουσιώνουν σε καλλιτεχνική δημιουργία η οποία μας υπενθυμίζει τον χαμένο αυτό παράδεισο. Κι απ’ όλες τις τέχνες, η καταλληλότερη ίσως για να εκφράσει το Απόλυτο του έρωτα είναι ο κινηματογράφος. Όπως ο έρωτας, έτσι κι ο κινηματογράφος μοιάζει με όνειρο. Όπως ο έρωτας, έτσι κι ο κινηματογράφος δεν αποτελεί παρά έναν μηχανισμό εξιδανίκευσης. Όπως στον έρωτα, έτσι και στον κινηματογράφο, κάποια στιγμή πέφτουν οι τίτλοι του τέλους, για να απομείνουμε και πάλι μόνοι, να αναλογιζόμαστε την ελλειμματική μας φύση. Όλα αυτά τα στοιχεία αξιοποιεί η ταινία που σας παρουσιάζουμε σήμερα, η οποία οικοδομείται έτσι πάνω στο στέρεο υλικό μιας αμιγούς τραγωδίας. Μιας τραγωδίας που ξετυλίγεται αργά, ατμοσφαιρικά, υπό τους ήχους ενός θαυμάσιου, μελωδικού σάουντρακ. Αξιόλογη δουλειά, συνδυάζει μια αρκετά σύνθετη αφηγηματική τεχνοτροπία απωανατολίτικου τύπου με μια φολκλορική ολλανδική τοπιογραφία η οποία παραπέμπει άμεσα στην εξίσου ευρωπαϊκή ιδέα του ρομαντικού έρωτα. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><b style="">ΒΑΘΜΟΣ: </b><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >***</span><b style=""> <o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-2092891760626547909?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-6513952158936703372007-07-05T01:30:00.000+03:002008-12-10T08:35:06.636+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RplQBXOPNsI/AAAAAAAAAFM/7F17uJn9V0Q/s1600-h/clerks2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RplQBXOPNsI/AAAAAAAAAFM/7F17uJn9V0Q/s320/clerks2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087185238435509954" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><b style=""><span lang="EN-US">CLERKS</span></b></span><b style=""><span style="font-size:14;"><span style="font-size:130%;"> 2</span><o:p></o:p></span></b> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Κέβιν Σμιθ<o:p></o:p><br />Παίζουν: Μπράιαν Ο’ Χάλοραν, Τζεφ Άντερσον, Τζέισον Μιουζ, Κέβιν Σμιθ, Ροζάριο Ντόσον<o:p></o:p><br />ΗΠΑ, 2006. Διάρκεια: 97΄<o:p></o:p></i><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-style: italic;">Δεκατρία χρόνια μετά το </span><i style="font-style: italic;"><span style="" lang="DE">Clerks</span></i><span style="font-style: italic;">, το ασπρόμαυρο εκείνο, </span><span style="font-style: italic;" lang="DE">ultra</span><span style="font-style: italic;">-</span><span style="font-style: italic;" lang="EN-US">low</span><span style="font-style: italic;">-</span><span style="font-style: italic;" lang="EN-US">budget</span><span style="font-style: italic;" lang="EN-US"> </span><span style="font-style: italic;">ταινιάκι που τον εκτόξευσε με τη μία σε θέση περίοπτη στο πάνθεο του κινήματος του Αμερικάνικου Ανεξάρτητου Κινηματογράφου, ο Κέβιν Σμιθ επανέρχεται με τούτο το </span><span style="font-style: italic;" lang="EN-US">sequel</span><span style="font-style: italic;" lang="EN-US"> </span><span style="font-style: italic;">στον Ντάντε και τον Ράνταλ, τους δυο υπαλληλάκους ενός παντοπωλείου του </span><span style="font-style: italic;" lang="DE">New</span><span style="font-style: italic;" lang="DE"> </span><span style="font-style: italic;" lang="DE">Jerse</span><span style="font-style: italic;" lang="EN-US">y</span><span style="font-style: italic;">, που αυτή τη φορά πιάνουν δουλειά στο φαστφουντάδικο </span><span style="font-style: italic;" lang="EN-US">Mooby</span><span style="font-style: italic;">’</span><span style="font-style: italic;" lang="EN-US">s</span><span style="font-style: italic;">, μαζί με τον νεαρό χριστιανόπληκτο και φανατικό της τριλογίας των </span><span style="font-style: italic;" lang="DE">Lords</span><span style="font-style: italic;" lang="DE"> </span><span style="font-style: italic;" lang="DE">of</span><span style="font-style: italic;" lang="DE"> </span><span style="font-style: italic;" lang="DE">the</span><span style="font-style: italic;" lang="DE"> </span><span style="font-style: italic;" lang="DE">Rings</span><span style="font-style: italic;" lang="DE"> </span><span style="font-style: italic;">Ελίας και την αφεντικίνα τους, κρυφό έρωτα του Ντάντε, την Μπέκυ.</span> </p> <p class="MsoNormal">Η ταινία βασίζεται στα ίδια χαρακτηριστικά που έκαναν και το πρώτο <i style=""><span style="" lang="DE">Clerks</span></i><span lang="DE"> </span>να ξεχωρίσει, δηλαδή τους καλογραμμένους διαλόγους που βρίθουν με αστείες ατάκες και ευφυολογήματα γύρω από την μαζική κουλτούρα, το σκατολογικό χιούμορ, τη γνωστή πλειάδα κωμικών χαρακτήρων που μοιάζει βγαλμένη από κάποιο κόμικ ή κάποια σουρεάλ τηλεοπτική σειρά, το παρεΐστικο κλίμα, καθώς και τη νοσταλγία για τη χαμένη αθωότητα της παιδικής ηλικίας. Σίγουρα είναι αδύνατο να καταλάβει και να εκτιμήσει κανείς σε όλη της την πληρότητα αυτή την ταινία αν δεν έχει δει το <span style="" lang="DE">original</span>, από την άλλη, όμως, θα ήταν άδικο να μην παρατηρήσουμε ότι, ακόμα και για τους άσχετους με το φιλμικό σύμπαν του Κέβιν Σμιθ, πρόκειται για μια αρκετά αστεία και έξυπνη κωμωδία, σε εποχές μάλιστα που οι καλές κωμικές ταινίες σπανίζουν.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Ο Σμιθ διαχειρίζεται έξυπνα την υπόθεση “<span style="" lang="EN-US">sequel</span>”, αποφεύγοντας μια νεκρανάσταση των αρχικών «Υπαλλήλων», και αφομοιώνοντας θεματικά τα δεκατρία χρόνια που πέρασαν. Οι ήρωες έχουν μεγαλώσει, προσπαθούν ακόμα να συμβιβαστούν με την ιδέα του χρόνου που περνά και χάνεται, με τις μεγάλες αποφάσεις που, όσο κι αν τις αναβάλλουν, κάποια στιγμή στη ζωή θα πρέπει να τις πάρουν, και πίσω απ’ όλη την ατέρμονη φλυαρία τους περί <span style="" lang="DE">Starwars</span><span lang="DE"> </span>και <span style="" lang="DE">Lords</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">of</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">the</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">Rings</span>, Άννας Φρανκ και Έλεν Κέλερ, ρατσιστικών στερεοτύπων και εκφράσεων που μειώνουν τους μαύρους, διαγράφεται με σαφήνεια πλέον μια απόπειρα απόδρασης από τις πιεστικές αυτές πραγματικότητες της ζωής. Με τον τρόπο αυτό, η μαζική κουλτούρα, οι ταινίες, τα κόμικς και οι τηλεοπτικές σειρές μετατρέπονται για τις εμβληματικές αυτές μορφές της γενιάς των <span style="" lang="DE">slacker</span><span lang="DE"> </span>σε καταφύγια διαφυγής από όλα εκείνα τα δυσάρεστα στα οποία πρέπει να αντεπεξέλθει κανείς προκειμένου να ενηλικιωθεί. </p> <p class="MsoNormal">Έξυπνο το <span style="" lang="DE">concept</span>, ο χειρισμός σωστός και συνεκτικός, το χιούμορ σε γενναιόδωρες δόσεις, τι άλλο να ζητήσει κανείς εν μέσω καύσωνα από ένα <span style="" lang="DE">dvd</span>; Καλό καλοκαίρι σε όλους!</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p><b style="">ΒΑΘΜΟΣ: <span style="font-size:130%;">***</span> <o:p></o:p></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-651395215893670337?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-64486270402125937372007-06-22T18:24:00.000+03:002008-12-10T08:35:06.833+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Rn_fTxAJ2GI/AAAAAAAAAE8/11IT8ma0VaM/s1600-h/tenacious+D.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/Rn_fTxAJ2GI/AAAAAAAAAE8/11IT8ma0VaM/s320/tenacious+D.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080024435361699938" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">TENACIOUS D IN THE PICK OF DESTINY<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Λίαμ Λιντς<o:p></o:p><br />Παίζουν: Τζακ Μπλακ, Κάιλ Γκας, Τζ.Ρ. Ριντ, Τρόι Τζεντάιλ<o:p></o:p><br />ΗΠΑ, 2006. Διάρκεια: 90΄<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Ο Τζακ Μπλακ και ο Κάιλ Γκας διηγούνται <span style=""> </span>σ’ αυτό το ροκ μιούζικαλ την ιστορία του συγκροτήματός τους, των </i><i style=""><span style="" lang="DE">Tenacious</span><span lang="DE"> </span></i><i style=""><span style="" lang="DE">D</span>, και μας παρουσιάζουν την πρώτη τους περιπέτεια, την αναζήτηση της θρυλικής μαγικής Πένας του Πεπρωμένου, που οδηγεί τον κάτοχό της στο απόλυτο ροκ σουξέ.</i></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Ο γνωστός ηθοποιός Τζακ Μπλακ (<i style=""><span style="" lang="EN-US">High</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Fidelity</span></i>, <i style=""><span style="" lang="EN-US">School</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">of</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="" lang="EN-US">Rock</span></i>) έχει ήδη από το 1993 μια ροκ μπάντα, μαζί με τον Κάιλ Γκας. Την λένε <span style="" lang="DE">Tenacious</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">D</span>. Το 1997 πρωταγωνίστησε σε μια αρκετά πετυχημένη σειρά στο αμερικάνικο τηλεοπτικό δίκτυο ΗΒΟ. Δέκα χρόνια αργότερα η ώρα για την μπάντα έχει φτάσει, να βγάλει και την πρώτη της ταινία, η οποία δεν μπορεί παρά να κινείται στο καλτ νεανικό ροκ ύφος που έχουν καθιερώσει τόσο οι <span style="" lang="DE">Tenacious</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">D</span>, όσο και ο ίδιος ο Τζακ Μπλακ προσωπικά. Πρόκειται για μια ταινία πολύ ροκ, χαβαλεδιάρικη, αστεία και άκρως σινεφιλική, που αποπνέει μια ατμόσφαιρα παρεΐστικη κι ανάλαφρη. Ξεκινά με μια εξαιρετική σκηνή – αναφορά στο <span style="" lang="DE">Tomm</span><span style="" lang="EN-US">y</span>, με έναν καταπληκτικό δεκατριάχρονο να σολάρει ως έφηβος Τζακ Μπλακ και τον <span style="" lang="DE">Meat</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">Loaf</span><span lang="DE"> </span>να τον δέρνει και να του βγάζει ένα πατρικό κήρυγμα – πάντα τραγουδιστά. Αργότερα, η αφίσα του <span style="" lang="DE">Dio</span><span lang="DE"> </span>που έχει ο νεαρός στο δωμάτιό του ζωντανεύει, και ο <span style="" lang="DE">Dio</span>, με σάρκα και οστά, σε ένα δυνατό σόλο τον ξορκίζει να το σκάσει από το σπίτι του και να φτιάξει τη δική του ροκ μπάντα: “<span style="" lang="DE">Now</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">go</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">my</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">son</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">and</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">rock</span>”. Υπάρχουν κι άλλες δυνατές σκηνές στην ταινία, άλλοτε με <span style="" lang="EN-US">guest</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">appearances</span>, όπως του καταπληκτικού Μπεν Στίλερ σε ρόλο ιδιοκτήτη καταστήματος ειδών ροκ και του Τιμ Ρόμπινς σε ρόλο απόκληρου παλιού ροκά, κι άλλοτε με αναφορές σε ταινίες, όπως στο Κουρδιστό Πορτοκάλι και το <span style="" lang="DE">Mission</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="EN-US">Impossible</span>. Αν και δεν πρόκειται ούτε ακριβώς για μιούζικαλ, ούτε για κωμωδία, υπάρχουν αρκετές και αξιόλογες τραγουδιστικές σκηνές, όπως και διάσπαρτες κωμικές στιγμές, όπως για παράδειγμα οι «πεοκάμψεις» που διδάσκει ο Κάιλ Γκας στον Τζακ Μπλακ και ο τρόπος που αυτός θα τις χρησιμοποιήσει αργότερα. Η παραγωγή είναι αρκετά πλούσια, με ευφάνταστα γραφικά, αυτοκινητοκυνηγητά και μπόλικα ειδικά εφέ, ενώ η διάρκεια είναι τόση όση πρέπει για να μη μειώνεται το ενδιαφέρον ούτε στιγμή. Πολύ αξιόλογη ταινία για το νεανικό, ροκ κοινό, η οποία συνοδεύεται μάλιστα και από αρκετά <span style="" lang="DE">extras</span>, σχόλια των πρωταγωνιστών και του σκηνοθέτη, πολύ ενδιαφέρον <span style="" lang="DE">making</span><span lang="DE"> </span><span style="" lang="DE">of</span><span lang="DE"> </span>και κομμένες σκηνές.</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p><b style="">ΒΑΘΜΟΣ: </b><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >***</span></p><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">(δημοσιεύτηκε στον εξώστη, τεύχος 778)</span></span><br /><p class="MsoNormal"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-6448627040212593737?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-33755181116984398362007-06-14T20:23:00.000+03:002008-12-10T08:35:07.042+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RnF6RhAJ2FI/AAAAAAAAAE0/9mlOBKozdqU/s1600-h/carmichael.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075972696358639698" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RnF6RhAJ2FI/AAAAAAAAAE0/9mlOBKozdqU/s320/carmichael.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div><strong><span style="font-size:130%;">THE GREAT ECSTASY OF ROBERT CARMICHAEL</span></strong></div><div><br /><em>Σκηνοθεσία: Τόμας Κλέι<br />Παίζουν: Ντάνιελ Σπένσερ, Ντάνι Ντάιερ, Ράιαν Ουίνσλεϊ, Μαίκλ Χάου<br />Βρετανία (2005). Διάρκεια: 96΄<br /><br /><strong>Υπόθεση</strong>: Ο τελειόφοιτος μαθητής Λυκείου Ρόμπερτ Καρμάικλ, εσωστρεφής και μονήρης, με έφεση στο βιολοντσέλο, μεγαλώνει σε μια ήσυχη, παραλιακή αγγλική κωμόπολη. Ενώ γύρω του ξετυλίγεται η βαρετή καθημερινότητα της επαρχίας, ο Ρόμπερτ αφιερώνει όλο και περισσότερο από το χρόνο του στους δύο μοναδικούς του φίλους, εκ των οποίων ο ένας έχει αποβληθεί οριστικά από το σχολείο για βίαιη συμπεριφορά και χρήση ναρκωτικών. Μια μέρα θα καταφτάσει αποφυλακισμένος και ο ξάδελφός του, γνωστός έμπορος ναρκωτικών…</em><br /><br />Με μια αφήγηση ελλειπτική, που εστιάζει στο καθημερινό, το τετριμμένο, αυτό που έχουμε μάθει να θεωρούμε ασήμαντο, με μια συνειδητή προσπάθεια αποδραματοποίησης, αργούς ρυθμούς και μια ποιητική ματιά στο αγγλικό τοπίο, ο νεαρός, γεννημένος το 1979, σκηνοθέτης Τόμας Κλέι, πραγματοποιεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά ντεμπούτα των τελευταίων χρόνων, προσφέροντάς μας μια ταινία ατμοσφαιρική, μινιμαλιστική, λυρική και σοκαριστική ταυτόχρονα. Πάνω απ’ όλα όμως, πρόκειται για μια ταινία αινιγματική, που εγείρει πλήθος ερωτηματικών και προβληματισμών, τόσο για την κατάσταση της ευημερούσας (;), εφησυχασμένης κοινωνίας μας και τις αξίες που σιωπηρά και καταχθόνια καλλιεργεί, όσο και για τη φύση του ίδιου του κινηματογραφικού μέσου και τη δυνατότητά του να νοηματοδοτεί μονοσήμαντα τα πράγματα.<br /><br />Η ταινία μοιάζει για μεγάλο χρονικό διάστημα να μην έχει κάποιο κεντρικό θέμα, και δαπανά το χρόνο της στην παρουσίαση της καθημερινής ζωής στην αγγλική επαρχία. Τα συγκεκριμένα στιγμιότυπα, όμως, που ο νεαρός σκηνοθέτης έχει επιλέξει, συνθέτουν ένα εξαιρετικά γριφώδες σύνολο, που περισσότερα υπονοεί με αυτά που απουσιάζουν από αυτό, παρά με αυτά που δείχνονται. Στην καρδιά της ταινίας βρίσκεται μια περίτεχνα κινηματογραφημένη σκηνή (προσέξτε το εξαιρετικό τράβελινγκ του Γιώργου Αρβανίτη, μόνιμου συνεργάτη του Θόδωρου Αγγελόπουλου), στην οποία ο Ρόμπερτ και οι φίλοι του μαζεύονται σ’ ένα διαμέρισμα για να δοκιμάσουν μια ποικιλία ναρκωτικών ουσιών, ενώ το τελευταίο τέταρτο της ταινίας επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις στο θεατή, και απαιτεί πολύ γερά στομάχια. Είναι σ’ αυτό το τελευταίο τμήμα που η ταινία εγκαταλείπει τους χαμηλούς της τόνους, χάνει τον αφαιρετικό της χαρακτήρα και αποδύεται σ’ ένα βερμπαλιστικό ξέσπασμα, που ξένισε αρκετούς και οδήγησε σε επικρίσεις για απόπειρα φτηνού εντυπωσιασμού. Νομίζουμε όμως ότι και το σοκάρισμα ανήκει σαφώς στην προγραμματική ατζέντα της Τέχνης και, παρά το ότι αποτελεί συχνά την εύκολη λύση, στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτουργεί άκρως αφυπνιστικά και ολοκληρώνει με πολύ πετυχημένο τρόπο μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ταινία.<br /><br /><strong>ΒΑΘΜΟΣ: <span style="font-size:130%;">****</span></strong><br /></div><div><em><span style="font-size:85%;">(δημοσιεύτηκε στον εξώστη, τεύχος 777)</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-3375518111698439836?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-71939545839536750552007-06-07T20:18:00.000+03:002008-12-10T08:35:07.186+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RnF5EhAJ2EI/AAAAAAAAAEs/VV-dEDmKLaI/s1600-h/an+inconveneient+truth.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075971373508712514" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RnF5EhAJ2EI/AAAAAAAAAEs/VV-dEDmKLaI/s320/an+inconveneient+truth.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong><span style="font-size:130%;">AN INCONVENIENT TRUTH<br /></div></span></strong><br /><div><em>Σκηνοθεσία: Ντέιβις Γκουγκενχάιμ<br />Παρουσίαση: Αλ Γκορ<br />ΗΠΑ, 2006. Διάρκεια: 95΄<br /><br />Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος που γιορτάσαμε την προηγούμενη Τρίτη, σας προτείνουμε γι’ αυτή την εβδομάδα το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ «Μία άβολη αλήθεια», στο οποίο ο τέως Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κλίντον (και τέως «Επόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ», όπως ο ίδιος σαρκαστικά αυτοαποκαλείται) κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το φαινόμενο της υπερθέρμανσης του πλανήτη.<br /><br /></em>Ο Αλ Γκορ παραθέτει με απλό και ευσύνοπτο τρόπο, χρησιμοποιώντας πλήθος γραφικών παραστάσεων και σχημάτων, μια σειρά από συγκλονιστικά στοιχεία σχετικά με τις κλιματικές μεταβολές στον πλανήτη μας τα τελευταία χρόνια. Μακρές περίοδοι ξηρασίας που ακολουθούνται από έντονες καταιγίδες και καταρρακτώδεις βροχοπτώσεις, τυφώνες και ανεμοστρόβιλοι, πλημμύρες και φυσικές καταστροφές συμπληρώνουν σαν μαγική εικόνα το παγκόσμιο παζλ που εξυφαίνεται μπροστά στα περιδεή μάτια μας. Όχι, δεν πρόκειται για απλές συμπτώσεις. Οι επιστήμονες συμφωνούν ότι η Γη όντως υπερθερμαίνεται, το κλίμα μεταβάλλεται, κι ότι θα συνεχίσει να μεταβάλλεται με ακόμα ταχύτερους ρυθμούς αν δεν αντιδράσουμε σύντομα. Με απαρχή το φαινόμενο του θερμοκηπίου που προκαλείται από τις υπερβολικές εκπομπές αερίων ρύπων και ιδιαίτερα διοξειδίου του άνθρακα (CO2) στην ατμόσφαιρα, μια αλυσίδα φυσικών φαινομένων καταλύεται, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το μέλλον του πλανήτη μας. Η λύση βρίσκεται στην άμεση ενημέρωση και ευαισθητοποίηση όλων μας, με μια πιο φιλική προς το περιβάλλον ανάπτυξη, μείωση της αέριας ρύπανσης, λιγότερη δαπάνη ενέργειας και χρησιμοποίηση εναλλακτικών πηγών ενέργειας.<br /><br />Η ταινία βασίζεται σε μια σειρά διαλέξεων που εδώ και λίγα χρόνια δίνει ο Αλ Γκορ σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Η δομή της είναι πολύ απλή, στοιχειώδης θα λέγαμε, με λιγοστές παρεκβάσεις από την αίθουσα διαλέξεων όπου βρίσκεται ο ομιλητής, προκειμένου να καταφύγει σε κάποια πιο λυρικά ξεσπάσματα, που και πάλι όμως έχουν τον Αλ Γκορ στο επίκεντρό τους. Βασική αδυναμία της ταινίας, λοιπόν, είναι η υπερβολική της επικέντρωση γύρω από το πρόσωπο του τέως Αντιπροέδρου, ο οποίος παρηγορεί λίγο με τον τρόπο αυτό την πληγωμένη ματαιοδοξία του. Δεύτερη αδυναμία της είναι η υπερβολική έμφαση στην κινδυνολογία και η ελάχιστη αναφορά στο τι δέον γενέσθαι. Θα μπορούσε βεβαίως να ισχυριστεί κανείς ότι αν δεν τρομάξει το κοινό δεν ευαισθητοποιείται, από την άλλη όμως η έλλειψη προτάσεων (οι μοναδικές προτάσεις πέφτουν μαζί με τα γράμματα των τίτλων του τέλους, και θυμίζουν φυλλάδιο της ΔΕΗ περί εξοικονόμησης ενέργειας) καθιστά και την ίδια την ενημέρωση αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Σε κάθε περίπτωση, το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ αποτελεί ένα θαυμάσιο σημείο εκκίνησης για μια περαιτέρω ευαισθητοποίηση, και στη βάση αυτή το προτείνουμε σε οποιονδήποτε είναι άσχετος περί τα περιβαλλοντικά προβλήματα του πλανήτη μας.<br /><br /><strong>ΒΑΘΜΟΣ: <span style="font-size:130%;">***</span></strong><br /></div><div></div><br /><div><em>(δημοσιεύτηκε στον εξώστη, τεύχος 776)<br /><br /></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-7193954583953675055?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-41331793035405804822007-05-31T23:26:00.000+03:002008-12-10T08:35:07.414+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RmNPLNUW6PI/AAAAAAAAAEk/pt7Y0FZswrg/s1600-h/runningscissors2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RmNPLNUW6PI/AAAAAAAAAEk/pt7Y0FZswrg/s320/runningscissors2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071984659321514226" border="0" /></a><br /><b style=""><span style="" lang="EN-US"><span style="font-size:130%;">RUNNING WITH SCISSORS</span><br /></span></b><i style=""><br />Σκηνοθεσία: Ράιαν Μέρφι<o:p></o:p></i><i style=""><br />Παίζουν: Άνετ Μπένινγκ, Τζόζεφ Κρος, Μπράιαν Κοξ, Τζόζεφ Φάινς, Άλεκ Μπόλντουιν, Γκίνεθ Πάλτροου<o:p></o:p></i><i style=""><br />ΗΠΑ, 2006. Διάρκεια: 121΄<o:p></o:p></i> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Ο μικρός Ογκόστεν μεγαλώνει κατά τη δεκαετία του ’70 μέσα σε μια άκρως δυσλειτουργική οικογένεια, με μια εγωκεντρική και ψυχολογικά ασταθή<span style=""> </span>μητέρα που ονειρεύεται να γίνει διάσημη συγγραφέας κι έναν παραιτημένο, αποτραβηγμένο πατέρα. Μετά το διαζύγιο των γονέων του, η μητέρα του καταφεύγει στη φροντίδα του αντισυμβατικού ψυχίατρου Δόκτορα Φιντς, ο οποίος την πείθει ότι πρέπει να του αναθέσει και την κηδεμονία του γιού της. Ο 14χρονος Ογκόστεν γίνεται έτσι αναγκαστικά μέλος της θεότρελης οικογένειας του Δόκτορα Φιντς.<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal">Μετά τις «Κρυφές επιθυμίες», που σας παρουσιάσαμε πριν από δύο βδομάδες, άλλη μία ταινία εξαπολύει τη δική της δριμεία επίθεση στην Αγία Αμερικανική Οικογένεια. Βασιζόμενη στο ευπώλητο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Ογκόστεν Μπάροουζ “<span style="" lang="EN-US">Running</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">with</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Scissors</span>”, η «Οικογένεια της συμφοράς» κινείται μεταξύ σάτιρας, ιδιοσυγκρασιακής κωμωδίας του παραλόγου και κοινωνικής κριτικής, προκειμένου να μας παραδώσει το πορτρέτο ενός μικρόκοσμου χαρακτήρων αποπροσανατολισμένων, εγκλωβισμένων στα ψυχοκοινωνικά αδιέξοδα και την μανία για φεμινισμό και ψυχανάλυση των ’70<span style="" lang="DE">s</span>.<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κυριαρχικές μορφές σ’ αυτό το τελματώδες τοπίο η Ντάιντρα, μητέρα του Ογκόστεν, και ο Δρ. Φιντς. Η Ντάιντρα, την οποία ενσαρκώνει με ιδιαίτερο οίστρο η Ανέτ Μπένινγκ, είναι μια γυναίκα καταπιεσμένη ήδη από τα παιδικά της χρόνια, που αδυνατεί να καταλάβει ότι στις ανθρώπινες σχέσεις δεν αρκεί μόνο να επιδιώκουμε την ικανοποίηση των προσωπικών μας αναγκών, αλλά πρέπει και να δίνουμε. Επηρεασμένη από το φεμινιστικό κίνημα της εποχής, αλλά και την αμερικάνικη εμμονή για διασημότητα, απομακρύνεται σταδιακά από το φυσικό ανθρώπινο περιβάλλον της, δηλαδή την οικογένειά της, προκειμένου να αποδυθεί σε ένα έωλο ταξίδι αναζήτησης της «δημιουργικής της συνείδησης», που δεν οδηγεί εν τέλει, παρά στα δίχτυα ενός εξουσιαστικού ψυχαναλυτή έτοιμου να εκμεταλλευθεί τις αδυναμίες των πελατών του για να εξυπηρετήσει ίδια συμφέροντα. Ο Δρ. Φιντς ανάγεται έτσι σε μορφή-σύμβολο της χρεοκοπίας της ψυχανάλυσης, η οποία εμφανίζεται σαν μια μέθοδος απορύθμισης του ψυχικού κόσμου του ασθενούς, προκειμένου να ελεγχθεί αποτελεσματικότερα, με σκοπό τη χειραγώγηση, αλλά και την απόσπαση τεράστιων χρηματικών ποσών. Πολλά αντλεί η ταινία από τα δύο αυτά ανθρώπινα πορτρέτα, όπως επίσης και από την λεπταίσθητη αναπαράσταση των εσωτερικών χώρων, που καταφέρνουν ταυτοχρόνως μας ταξιδέψουν πίσω στα ’70<span style="" lang="DE">s</span> αλλά και μας απομακρύνουν απ’ αυτά, βυθίζοντάς μας σε έναν κόσμο φανταστικό, γεμάτο από νευρώσεις, παρανοϊκές συμπεριφορές και εγωιστικά μικροσυμφέροντα συγκεκαλυμμένα πίσω από τα μεγάλα λόγια και τις θεωρίες που τόσο συνηθιζόταν την εποχή εκείνη. </p><b style=""><span style=""></span></b><span style="font-size:130%;"><span style=""></span></span><p class="MsoNormal">Αν και η ταινία από ένα σημείο και μετά μεταπίπτει σε μια άνευ νοήματος και στόχευσης κωμωδία του παραλόγου, η ένταση με την οποία απεικονίζει την οικογένεια σαν ένα διαρκές αβυσσαλέο αδιέξοδο, καθώς και η ανάδειξη του κενόδοξου και υποκριτικού τρόπου με τον οποίο η αμερικανική κοινωνία εξέλαβε κινήματα όπως του φεμινισμού και της ψυχανάλυσης, την καθιστούν μια ικανοποιητική πρόταση για κατ’ οίκον ψυχαγωγία.</p> <span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:100%;">ΒΑΘΜΟΣ:</span></span><b style=""><span style=""> </span></b><span style="font-size:130%;"><span style=""><span style="font-weight: bold;">***</span><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><br />(δημοσιεύτηκε στον εξώστη, τεύχος 775)<br /></span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-4133179303540580482?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-74848095950248133482007-05-24T22:22:00.000+03:002008-10-24T23:20:27.222+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SQIhDS5q2PI/AAAAAAAAAMo/NQ3PJ4CyFFc/s1600-h/THE+DEAD+GIRL.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/SQIhDS5q2PI/AAAAAAAAAMo/NQ3PJ4CyFFc/s320/THE+DEAD+GIRL.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260803655219206386" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><b style=""><span style="font-size:16;">ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><br /></i></p><p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Κάρεν Μόνκριφ<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Παίζουν: Τόνι Κολέτ, Πάιπερ Λόρι, Τζοβάνι Ριμπίζι, Μάρσια Γκέι Άρντεν<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Πεντάπτυχη ταινία που περιελίσσει την αφήγησή της γύρω από το πτώμα ενός κοριτσιού-θύματος ενός επαναληπτικού δολοφόνου, το <i style="">Νεκρό Κορίτσι</i> κατασκευάζει με εξαντλητική επιμονή ένα περίκλειστο, εφιαλτικό σύμπαν, από το οποίο ελάχιστες βαλβίδες διαφυγής υπάρχουν. Αποτέλεσμα μια ταινία δύσκολη, για θεατές με γερό στομάχι, αλλά παράλληλα αλλόκοτα γοητευτική, ευαίσθητη και ενορατική. </p> <p class="MsoNormal">Ήδη από τα πρώτα της πλάνα, τα οποία παρουσιάζουν μια φύση στερημένη από χρώματα και ζωή, δίχως τόνους κι αποχρώσεις, η ταινία καθιστά σαφές το βασικό της επιχείρημα: Ζούμε σ’ έναν κόσμο ζωντανών-νεκρών, σ’ έναν χώρο εξωκοινωνικό, ακριβώς σαν την «Άγνωστη» της πρώτης ιστορίας, όπου η κοινωνία, δηλαδή η ανθρώπινη επικοινωνία, δεν πραγματώνεται. Περιφερόμαστε σαν τα φαντάσματα, κουβαλώντας μέσα μας το βάρος αυτής ακριβώς της απώλειας, σαν ένα άλλο προπατορικό αμάρτημα, έκπτωτοι από την ανθρώπινη Ουσία. Αυτό που απομένει είναι η μοναξιά, οι εφιάλτες από το παρελθόν και μια διαρκώς επικρεμάμενη απειλή για το μέλλον. Η απειλή αυτή παίρνει στην ταινία έναν έμφυλο χαρακτήρα: Στο αμιγώς γυναικείο σύμπαν της, όπου πρωταγωνιστούν αποκλειστικά γυναίκες, γυναίκες βασανισμένες, απέλπιδες, τσακισμένες από την απώλεια, ο άνδρας εκφράζει τη δική του εσώτερη αλλοτρίωση παίρνοντας το ρόλο του απειλητικού, επιθετικού, βίαιου. Η ταινία αποκτά έτσι και μια φεμινιστική διάσταση, ανασύροντας από το παρελθόν έναν τύπο φεμινισμού λίγο μίσανδρο, προκειμένου να μας θέσει ενώπιον της οδυνηρής αλήθειας ότι πόρρω απέχουμε από την παραδείσια εκείνη κατάσταση, στην οποία οι γυναίκες δεν θα απειλούνται και δεν θα πέφτουν θύματα της ανδρικής επιθετικότητας. <span style=""> </span><span style=""> </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34294639-7484809595024813348?l=panayotiski.blogspot.com' alt='' /></div>panayotiskihttp://www.blogger.com/profile/13546898132081768247noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-34294639.post-74412293095013644752007-05-18T01:14:00.000+03:002008-12-10T08:35:07.810+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RkzU1NUW6OI/AAAAAAAAAEc/NaYzfAIJA3w/s1600-h/littlechildren1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_42_50prYgPw/RkzU1NUW6OI/AAAAAAAAAEc/NaYzfAIJA3w/s320/littlechildren1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5065657691458169058" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span lang="EN-US" style="font-size:14;">LITTLE CHILDREN</span></span><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Σκηνοθεσία: Τοντ Φιλντ<o:p></o:p><br />Παίζουν: Κείτ Ουίνσλετ, Πάτρικ Ουίλσον, Τζένιφερ Κόνελι, Τζάκι Ερλ Χάλεϊ<o:p></o:p><br />ΗΠΑ, 2006. Διάρκεια: 130΄ <o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><b style=""><i style="">Υπόθεση</i></b><i style="">: Η Σάρα, τριαντάρα μητέρα της ευκατάστατης Αμερικής των προαστίων, γνωρίζεται στην παιδική χαρά με τον Μπραντ, συνομήλικό της αρρενωπό πατέρα. Αμφότεροι διάγουν φαινομενικά ευτυχισμένους γάμους. Την ίδια ώρα, τη συνοικιακή πλήξη διαταράσσει η αποφυλάκιση ενός παιδεραστή, ο οποίος εγκαθίσταται στη γειτονιά τους…<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Το να σκύβει κάτω από τους αστικούς καναπέδες για να ανακαλύψει τη βρωμιά που καταχωνιάζουν κρυφά οι καθωσπρέπει εκπρόσωποι του Αμερικάνικου Ονείρου, αποτέλεσε ανέκαθεν μια από τις αγαπημένες δραστηριότητες του Αμερικάνικου Ανεξάρτητου Κινηματογράφου. Σίγουρα, λοιπόν, δεν διεκδικεί δάφνες θεματικής πρωτοτυπίας μια ταινία που ασχολείται με θέματα όπως η κενότητα και η υποκρισία που φωλιάζουν στα πλούσια προάστια των αμερικάνικων μεγαλουπόλεων, η σεξουαλική διαστροφή που υποκρύπτεται πίσω από υπεράνω πάσης υποψίας εμφανίσεις, αλλά και η ψυχολογική ανωριμότητα στην οποία εν τέλει οφείλονται όλες αυτές οι άκρως δυσάρεστες καταστάσεις. Αυτό που κάνει την ταινία του Τοντ Φιλντ να ξεχωρίζει, όμως, είναι η διαφοροποίηση στο στιλ. Ο Φιλντ, πέντε χρόνια μετά τα «Μυστικά της κρεβατοκάμαρας», επανέρχεται με μια ταινία υφολογικά πολύπλοκη, που μετεωρίζεται μεταξύ σάτιρας, κοινωνικής κριτικής και ψυχοδράματος, καταφέρνοντας να διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, ακόμη και στις λιγότερο πετυχημένες σκηνές. Με άκρως λιτές, ελεγχόμενες πινελιές και με πανούργα αξιοποίηση της αφηγηματικής έλλειψης, ο Φιλντ δημιουργεί μια σειρά από αιχμηρά, διεισδυτικά ψυχολογικά πορτρέτα. Παράλληλα, καταφέρνει να διατηρεί κυμαινόμενο τον τόνο του, άλλοτε σατιρίζοντας και ξεμπροστιάζοντας τους ήρ�